3η ΚΑΡΤΑ Άλλη μία παράσταση

Οι εκπρόσωποι των ΠΑΕ Α’ Εθνικής ανέβαιναν ένας ένας στη σκηνή για να
συνεισφέρουν στη διαδικασία κλήρωσης των αγώνων του νέου πρωταθλήματος και ο
παρουσιαστής του προγράμματος τους καλούσε να κάνουν μία δήλωση.

Σχεδόν όλοι μιλούσαν για καλύτερο θέαμα, πιο ανταγωνιστικό πρωτάθλημα,
γεμάτα γήπεδα και fair play. Όλοι απέφυγαν να αναφέρουν τις τεράστιες ευθύνες
τους για το φτωχό θέαμα, το σημαδεμένο πρωτάθλημα, τα άδεια γήπεδα και την
αναξιοπιστία του ποδοσφαίρου που παίζεται στην Ελλάδα

Με ασύνορη υποκρισία μιλούσαν για fair play, που όμως έχουν καταργήσει οι
ίδιοι. Η λειτουργία ενός καταστρεπτικού παρασκηνιακού μηχανισμού που λαδώνεται
από εκλεκτά μέλη της οικογένειας του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Άλλοι
ευνοούνται αμέσως, άλλοι εμμέσως ως, συνδεδεμένα στελέχη, άλλοι περιμένουν να
μην αδικηθούν και άλλοι αναζητούν τρόπους κάποιας συνεργασίας.

Όλοι κάνουν μεταγραφές και προσπαθούν να ισχυροποιήσουν τις ομάδες τους,
γνωρίζοντας πάντως ότι η επιτυχία οποιουδήποτε στόχου περνάει μέσα από αθέατες
διαδικασίες. Ωστόσο μιλάνε για fair play, ρίχνοντας στάχτη στα μάτια των
αδικημένων φιλάθλων.

Όσο και αν βελτιωθούν οι αθλητικές εγκαταστάσεις, οι φίλαθλοι δεν θα
γυρίσουν στα γήπεδα, αν το σενάριο του πρωταθλήματος συνεχίσει να γράφεται έξω
από τα τερέν και όχι από τους πρωταγωνιστές των γηπέδων κάθε εβδομάδα. Οι
ειδικοί του επαγγελματικού ποδοσφαίρου μιλάνε για την ανάγκη εισόδου στον χώρο
μεγάλων επενδυτών. Ποιοι επιχειρηματίες όμως θα ρισκάρουν τα κεφάλαιά τους σ’
έναν χώρο που καταδυναστεύεται από ένα ορατό-αόρατο παρασκήνιο; Αυτήν την
εποχή όλοι παρακολουθούμε τις αναμετρήσεις του Εύρω 2000. Όλοι εκτός από τους
ειδικούς του ποδοσφαίρου μας. Η ΕΠΟ και η ΕΠΑΕ δεν σκέφθηκαν να συγκροτήσουν
ειδική τεχνική επιτροπή για να μελετηθεί το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Έχουν ακόμα
χρόνο να προσκαλέσουν προπονητές ομάδων, οι οποίοι βρέθηκαν στα γήπεδα του
Βελγίου και της Ολλανδίας, για ένα Συνέδριο που θα λειτουργήσει επιμορφωτικά
για τους Έλληνες προπονητές.

Αν θέλουμε διακρίσεις, δεν επιτρέπεται να παραμένουμε θεατές και μάλιστα
από μεγάλη απόσταση.