Οι πρώτοι του πρώτου

* Ο χορταστικός πρώτος γύρος του Εύρω 2000 τελείωσε αφήνοντας τη γεύση
ότι τα πράγματα στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο δεν είναι όπως πιστεύαμε.
Ακολουθώντας, αλλά και διευρύνοντας, τη στροφή που είχε ξεκινήσει με το
Μουντιάλ της Γαλλίας, το επιθετικό πνεύμα και οι ομάδες που τολμούν φαίνεται
να έχουν αποκτήσει οριστικά το πρώτο χέρι. Από την άλλη, οι παίκτες που κυρίως
δίνουν τον παλμό και την ώθηση σπανιότατα είναι τα «μεγάλα ονόματα» που οι
περισσότεροι περίμεναν. Οι Σίρερ, Ματέους, Χάτζι, Νίλις, Ντελ Πιέρο, Σουκούρ,
Φλο, Ραούλ, Σμάιχελ, Μπέρκαμπ, είτε καταποντίσθηκαν είτε απλώς βοήθησαν, και
μόνο οι Φίγκο, Ζάχοβιτς, Νέντβεντ και Ζιντάν στάθηκαν στο ύψος του
σούπερ-σταριλικιού τους. Εντυπωσιακή η γενική πτώση των τερματοφυλάκων (εδώ οι
διασωθέντες ήταν αυτοί που όλοι ανέμεναν, δηλαδή Μπαρτές και Φαν ντε Σαρ),
καθώς και η πλήρης απομυθοποίηση των «κατοστάρηδων» (σε συμμετοχές), που
παρέσυρε ακόμα και τον μόνο ίσως που αξίζει να παίζει σ’ αυτό το επίπεδο, τον
Μαλντίνι. Μια γενιά νέων, με χαμηλότερο προφίλ, αλλά σπάνια υψηλής κλάσης
παικτών πήρε το παιχνίδι στα χέρια της.

* Οι παίκτες που ξεχώρισαν από κάθε ομάδα ­ εκτός βέβαια από αυτές που
δεν δικαιούνται τον τίτλο ­ αποδεικνύουν περισσότερο τη διαφορά ανάμεσα στον
αθλητισμό και τη διαφήμιση. Στον πρώτο όμιλο, ο καταποντισμός της Γερμανίας
ήταν πλήρης, ενώ και ο αντίστοιχος αγγλικός έκανε τους τρεις μόνους που
αξίζουν να λέγονται ποδοσφαιριστές (τους Μπέκαμ, Όουεν, Κάμπελ) να δείχνουν
περισσότερο τις αδυναμίες παρά τα προσόντα τους. Η Πορτογαλία έκανε δύο
σπουδαία αλλά και ένα μέτριο παιχνίδι, που φανέρωσε ότι οι δυνατότητες των
κεντροεπιθετικών της Φίγκο και Ρούι Κόντα έχουν και τα όριά τους. Η Ρουμανία
έσκισε με τον Μούτου στη θέση του Χάτζι κι έδειξε ότι το μεγάλο της προσόν
είναι μια συλλογική τεχνική πάνω από το μέτριο και μια αίσθηση της τακτικής
που δεν διδάσκεται ούτε μαθαίνεται. Το Βέλγιο ανέδειξε τον μαχητικό και με
καλά πόδια Γκορ (που όμως δεν έγινε τελικά ο Μπεν Χουρ της), η Τουρκία κυρίως
τον αμυντικό Αλπάι, ενώ από τη Σουηδία μόνο ο υπό ανάρρωση Χένρικ Λάρσεν
έδειξε κάποια ιδιαίτερη σχέση με τη στρογγυλή θεά. Από την υπερτιμημένη αλλά
με τη δυναμική της νίκης Ιταλία, πραγματική κλάση είναι ίσως μόνο ο Νέστα,
αλλά η μη συμμετοχή του Ντελ Πιέρο στην ενδεκάδα είναι τουλάχιστον εξίσου
υπερβολική με την προβολή του από τα μέσα ενημέρωσης.

* Ο πιο καλός παίκτης της Γιουγκοσλαβίας ήταν ένας από τους πιο
άσχημους του τουρνουά, ο Ντρούλοβιτς της Πόρτο. Όαση στην ανυδρία της Ισπανίας
ο Μεντιέτα, ο φίλος μας ο Ζάχοβιτς παίζει για τον εαυτό του πρώτα αλλά φωτίζει
όλους τους Σλοβένους συμπαίκτες του, ενώ η Νορβηγία ήταν ίσως η πιο
αντιπαθητική κι απρόσωπη ομάδα της διοργάνωσης. Από το άλλο σκανδιναβικό
ναυάγιο, αυτό της Δανίας, αποκαλυπτική ήταν η ανυπαρξία ενός Χένρικσεν που στο
ελληνικό πρωτάθλημα φάνταζε Μπεκεμπάουερ. Οι Τσέχοι, με σφιχτό σύνολο και με
τον Νέντβεντ να πείθει ως ένας από τους καλύτερους μέσους της Ευρώπης,
πλήρωσαν τα καπρίτσια της τύχης και την ατυχία της κλήρωσής τους. Τα δύο
μεγάλα φαβορί ήταν και παραμένουν Γαλλία και Ολλανδία. Χωρίς να εντυπωσιάσουν,
οι γηπεδούχοι στηρίζονται στο μάτι του Φρανκ ντε Μπουρ και σε μια πλειάδα
παικτών που μπορούν να σκοράρουν. Η μεγάλη κλάση της Γαλλίας είναι οι Ζιντάν –
Ανρί, αλλά πραγματική δύναμη (μέχρι να μετατραπεί σε αχίλλειο τένοντα) η
υπερβολική αυτοπεποίθηση. Την ίδια πάντως δικαιούμαστε πλέον κι εμείς για τις
συγκινήσεις της τελικής φάσης.