ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι πιστωτικές κάρτες να είναι καλά…

Σε μια μακρινή αμμουδιά της Ζακύνθου, ηλιοκαμένη, ξαπλωμένη νωχελικά στην
παραλία, διάβαζε το περιοδικό της. Με τα ακουστικά της, προφανώς, άκουγε
μουσική. Δεν έμοιαζε να ενδιαφέρεται για τους θρησκευτικούς πύρινους λόγους
του Αρχιεπισκόπου μας. Δεν φαινόταν να νοιάζεται για την ΟΝΕ και την επιτυχή
ένταξη μας σε αυτήν. Με το ακριβό ρολόι της και τα εξίσου ακριβά αξεσουάρ της,
έδειχνε πως μάλλον κερδισμένη βγαίνει από το χρηματιστήριο, το οποίο ασφαλώς
και δεν θα παρακολουθεί η ίδια, αφού την ώρα της συνεδρίασης αυτή απολάμβανε
τον καυτό ήλιο, και δεν φαινόταν διόλου ανήσυχη. Πιο κάτω, δύο μαμάδες με τα
μικρά τους πλατσούριζαν στην ακροθαλασσιά. «Κωστάκη, τα μπρατσάκια σου» φώναζε
η μία. «Γιαννάκη το καπέλο σου» ακουγόταν να λέει η άλλη. Μια παρέα μεσήλικων
με τις κυρίες τους επιβιβάζονταν σε ένα ταχύπλοο. Εδειχναν να βαίνουν προς
αναζήτηση απόμακρων ακρογιαλιών για να κάνουν το μπάνιο τους.

Η ψαροταβέρνα του κυρ-Μήτσου, γεμάτη κόσμο. Κουβέντες για τον καιρό, το
ψάρεμα, το ποδόσφαιρο. Η απόσταση από το Σύνταγμα δεν ήταν μόνο χιλιομετρικά
μεγάλη. Άβυσσος χώριζε τους δύο αυτούς κόσμους.

Αδιάφορη, χαλαρωμένη και παραδομένη στην απόλαυση της θάλασσας, η μία πλευρά.
Πεισματωμένη, νευρική και στρατευμένη, η άλλη πλευρά. Ωστόσο, πρώτη φορά, η
δράση ­ και μάλιστα η τόσο έντονη ­ δεν προκάλεσε αντίδραση.

Εκεί στη μακρινή αμμουδιά, κανένας δεν έδειχνε ενδιαφέρον για τα όσα γίνονταν
στη μακρινή πλατεία.

Άλλωστε, στα πορτοφόλια τους, δεν υπήρχε χώρος για ταυτότητα. Οι ηλεκτρονικές
πιστωτικές κάρτες αρκούσαν για να γίνει η αμμουδιά παράδεισος…