Τώρα δεν σταματάμε

* ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ

«Άξιζε τον κόπο και τα χιλιόμετρα που διανύσαμε για να δούμε ένα τέτοιο
παιχνίδι».

Τη φράση αυτή ακούσαμε από πολλούς Ισπανούς που βρέθηκαν στις Βρυξέλλες για να
παρακολουθήσουν το συγκλονιστικό παιχνίδι της Ισπανίας με τη Γιουγκοσλαβία.
Ήταν ένα παιχνίδι-διαφήμιση του ποδοσφαίρου, σε κάθε περίπτωση, που είναι
λογικό να έχει κερδίσει τις καρδιές και των πιο απαιτητικών φιλάθλων.

Η Ισπανία βρέθηκε από την κόλαση στον παράδεισο! Ήταν ακόμα και για τους
Ισπανούς φιλάθλους, δημοσιογράφους και παράγοντες του ποδοσφαίρου, «η
χειρότερη ομάδα, μέχρι προχθές, στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, σύμφωνα και με τις
απαιτήσεις εκείνων που τη θεωρούσαν ένα από τα φαβορί για τον τελικό».

Η ψυχή και το πάθος περισσότερο και από την πίστη, ήταν τα στοιχεία που έκαναν
τον Αντόνιο Καμάτσο να πανηγυρίσει με έξαλλο τρόπο το τέταρτο γκολ του
Αλφόνσο: «Είναι μία από τις ευτυχέστερες ημέρες της ζωής μου. Νιώθω σαν να
ανέβηκα στον Όλυμπο, παρέα με τους θεούς. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτή τη βραδιά.
Ποτέ δεν πρόκειται να λησμονήσω τις φωνές και τα τραγούδια του πανηγυρισμού
των “αφιθιονάδος”. Ίσως μια τέτοια χαρά να ένιωσα σε σπάνιες περιπτώσεις και
μόνο όταν έπαιζα στη Ρεάλ Μαδρίτης. Γιατί με την Εθνική, τα δύο ευρωπαϊκά
πρωταθλήματα το 1984 και το 1988 που αποκλειστήκαμε, ήταν μια άσχημη παρένθεση
στην ποδοσφαιρική μου καριέρα».

Ο Καμάτσο δεν μπορούσε να κρατηθεί. Κι όταν τον ρώτησαν γιατί τώρα αισθάνεται
έτσι, ο προπονητής της Ισπανίας είπε: «Είναι απλό, γιατί αντιδράσαμε όταν όλοι
είχαν πιστέψει πως το εισιτήριο της επιστροφής ήταν ήδη τσεκαρισμένο και δεν
έμενε παρά να ακούσουμε το σφύριγμα του διαιτητή για να πάμε στα σπίτια μας.
Αισθάνομαι δικαιωμένος».

Για την ιστορία και τα παράξενά της μηνύματα, είναι όμως ανάγκη να μείνουμε
για λίγο.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ

Ο βασιλιάς των αθλημάτων έχει δικαιώσει τη φήμη του στα γήπεδα των Κάτω Χωρών

Επιστροφή στο παρελθόν, που μοιάζει με το παρόν. Δεκαέξι χρόνια πριν. Στις 20
Ιουνίου, του 1984. Αντί του σταδίου «Ρουά Μποντουέν» τότε ήταν το Παρκ ντε
Πρενς των Παρισίων. Αντίπαλος τότε η Γερμανία και προχθές η Γιουγκοσλαβία. Το
σκορ στις Βρυξέλλες με τη Γιουγκοσλαβία ήταν 3-3 όταν ο Αλφόνσο σημείωσε το
τέταρτο νικητήριο γκολ των Ισπανών. Το 1984, αντί του Αλφόνσο, ήταν ο Μαθέδα
που έκανε το 0-0, 1-0 υπέρ της Ισπανίας.

«Ένα γκολ που έρχεται έπειτα από επτά λεπτά και δύο δευτερόλεπτα από την
κανονική λήξη του αγώνα, είναι ένας κεραυνός που αφήνει μονάχα ερείπια στο
κτύπημά του. Όταν είδα την μπάλα στα δίχτυα, έχασα το φως μου, τη φωνή μου.
Δεν έτρεχα, αλλά πετούσα, ούρλιαζα μέσα από το βάθος της καρδιάς και τα
πνευμόνια μου είχαν ξαφνικά ανοίξει τόσο, ώστε η φωνή και το γκόοοολ να
έφθαναν μέχρι την Ισπανία…».

Ο Αλφόνσο, μεγάλος πρωταγωνιστής, έγινε μαζί με όλους τους συμπαίκτες του,
τακτικούς και αναπληρωματικούς, ένα βουνό.

Πολλοί θυμήθηκαν τον ανεπανάληπτο τελικό του Νόου Καμπ μεταξύ της Μπάγερν και
της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Όπως ακριβώς τότε, έτσι και τώρα, ο θρίαμβος ήλθε
στις καθυστερήσεις. «Φούτμπολ και Καρδιοπάθεια» είναι ένας από τους χθεσινούς
τίτλους του ισπανικού Τύπου. Και εκφράζει, πιστεύουμε, κατά ένα σημαντικό
μέρος, το πάθος και την αγωνία μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο του αγώνα, όχι
μόνο των φιλάθλων, αλλά πιο πολύ ακόμα των παικτών. Και στις δύο πλευρές
ανάλογα αισθήματα. Και, τέλος, πανηγυρισμοί και ξέσπασμα χωρίς τελειωμό. Σε
δρόμους και μπαρ. Σε ρεστοράν και μπιραρίες.

«Το πανηγυρίσαμε σαν να κατακτήσαμε το παγκόσμιο κύπελλο», είπε ο Χελγέρα, ενώ
ο Γουαρδιόλα ξέσπασε και εναντίον κάποιων δημοσιογράφων που δεν τον ήθελαν στη
βασική ενδεκάδα: «Εγώ παίζω για τον κόσμο. Παίζω για την ομάδα. Οι μόνοι που
μπορούν να με κρίνουν είναι αυτοί που με πληρώνουν.

Δηλαδή, οι φίλαθλοι και το σωματείο μου. Νικήσαμε και ανοίξαμε μια καινούργια
σελίδα στην ιστορία του ποδοσφαίρου μας. Είναι σαν να ξεκινάμε σήμερα. Τώρα
πια δύσκολα θα μας σταματήσουν οι αντίπαλοί μας».