Ο πλανήτης «φτώχεια»

Διαστάσεις πανδημίας έχει λάβει η φτώχεια στον πλανήτη μας, όπου το ένα
τέταρτο της ανθρωπότητας ζει σε συνθήκες έσχατης εξαθλίωσης και τα τελευταία
πέντε χρόνια ο αριθμός των απόρων αυξήθηκε κατά 200 εκατομμύρια, σύμφωνα με τη
φετινή έκθεση του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας (ΒΙΤ) για τις συνθήκες εργασίας
στον κόσμο.

Έσχατη εξαθλίωση. Τα παιδιά των αναπτυσσόμενων χωρών είναι τα πρώτα θύματα της φτώχειας, που έχει πάρει διαστάσεις πανδημίας

Όπως αποκαλύπτει η έκθεση, περίπου ένα δισ. άνδρες και γυναίκες διαθέτουν
λιγότερο από ένα δολάριο την ημέρα για να ζήσουν. Ειδικότερα στον
αναπτυσσόμενο κόσμο οι αριθμοί είναι απογοητευτικοί. Σχεδόν το ένα τρίτο του
πληθυσμού πασχίζει να επιβιώσει με λιγότερο από ένα δολάριο την ημέρα, το 30%
των ενηλίκων είναι αναλφάβητοι, το 30% στερείται πόσιμου ύδατος και το 30% των
παιδιών, ηλικίας κάτω των πέντε ετών, ζυγίζει λιγότερο από το κανονικό.

Σύμφωνα με το ΒΙΤ, πάνω από το 40% των κατοίκων της Κεντρικής Αφρικής και της
Νότιας Ασίας υποφέρει από τη φτώχεια και μάλιστα το σχετικό ποσοστό
εξακολουθεί να αυξάνεται.

Τα τελευταία πέντε χρόνια, ο αριθμός του αναξιοπαθούντος πληθυσμού ανά τον
κόσμο έχει αυξηθεί κατά 200 εκατ. ανθρώπους. Η φτώχεια εξαπλώνεται από την
Κεντρική Αφρική, στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και από την Κεντρική στη
Νοτιοανατολική Ασία.

Κοινωνική προστασία

«Η μεγάλη πλειονότητα του πληθυσμού σε πολλές αναπτυσσόμενες χώρες δεν
απολαμβάνει της παραμικρής κοινωνικής προστασίας», υπογραμμίζεται στη μελέτη.

Καμιά προστασία, επίσης, δεν υπάρχει στον χώρο της ανεπίσημης εργασίας, ο
οποίος απασχολεί περί τους 750 με 900 εκατ. εργαζομένους, κατά μεγάλο ποσοστό
γυναίκες, οι οποίοι δεν κερδίζουν από τη δουλειά τους ούτε τα προς το ζην.

Από τα 150 εκατ. ανέργους, που έχουν καταμετρηθεί επισήμως στον κόσμο, μόλις
το ένα τέταρτο απολαμβάνει κάποιου είδους επίδομα ή ενίσχυση ανεργίας και αυτό
κατά κύριο λόγο ισχύει στις ανεπτυγμένες χώρες.

Τα πιο γενναιόδωρα προγράμματα προστασίας των ανέργων εντοπίζονται στη Δυτική
και Βόρεια Ευρώπη.

Στην Αυστραλία, τον Καναδά, την Ιρλανδία, την Ιαπωνία, τη Νέα Ζηλανδία, τη
Βρετανία και τις ΗΠΑ εφαρμόζονται τα λεγόμενα «ενδιάμεσα» προγράμματα
προστασίας των ανέργων, στα οποία το ποσοστό των ανέργων που λαμβάνουν
επιδόματα είναι μικρότερο, όπως και ισχνότερη είναι η χρηματική ενίσχυση που
τους παρέχεται μέσω του προγράμματος.

Μία από τις κύριες μέριμνες θα πρέπει να είναι ακριβώς η κοινωνική προστασία
των εργαζομένων, τονίζει το ΒΙΤ.

Για τον σκοπό αυτό «είναι απαραίτητη η υποστήριξη, από πλευράς των κρατών, με
χρηματοδοτήσεις, η κατάρτιση και η ανάλογη νομοθετική ρύθμιση, τόσο σε εθνικό
όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο».