Η άποψη του Δ. Δημητριάδη

Ο Δημήτρης Δημητριάδης, συγγραφέας του άρθρου «Εμείς και οι Έλληνες» που
δημοσιεύτηκε στο ένθετο «ΠΡΟΣΩΠΑ 21ος ΑΙΩΝΑΣ» της 20ής Μαΐου, απαντά στον
συνεργάτη των «ΝΕΩΝ» Κώστα Γεωργουσόπουλο που σημείωνε στα «ΠΡΟΣΩΠΑ» της 3ης
Ιουνίου ότι ο Δημητριάδης «θέλει να μας υποχρεώσει να αισθανθούμε και μεις
άρρωστοι, ξένοι στον τόπο μας, να συμμεριστούμε την άποψή του πως είμαστε ένας
λαός τιποτένιος, μηδαμινός, αποτυχημένος, χωρίς καμιά δημιουργικότητα, ανάξιος
να ονομάζεται λαός των Ελλήνων».

«Ο κ. Γεωργουσόπουλος», λέει ο Δ. Δημητριάδης, «έκανε απλώς μια παρανάγνωση
του κειμένου μου “Εμείς και οι Έλληνες”, αλλά μια εσκεμμένη παραποίησή του. Η
μέθοδος είναι γνωστή: διαστρέφεται η αλήθεια ενός κειμένου ώστε οι
απληροφόρητοι αναγνώστες να σχηματίσουν γι’ αυτό τη γνώμη που εκείνος θέλει,
και κατόπιν στρέφεται εναντίον του ίδιου του συντάκτη του και τον διασύρει
δημόσια με τους πιο χυδαίους χαρακτηρισμούς. Την ευοίωνη αλλά απαιτητική
τοποθέτηση του κειμένου μου ο κ. Γ. την έκοψε στα αναγνωρίσιμα πλέον μέτρα
του, είτε επειδή δεν είναι ικανός να διαβάσει έντιμα ένα κείμενο είτε επειδή
δεν αντέχει να παραδεχτεί μια άποψη αντίθετη από τη δική του είτε επειδή μόνον
η παραπληροφόρηση κι ένα είδος “διανοητικού” χαφιεδισμού τον εξυπηρετούν είτε
επειδή διαθέτει έλλειμμα επαρκούς νοημοσύνης και πραγματικής παιδείας. Όπως
και αν έχει πάντως το πράγμα, η απροκάλυπτη πνευματική του ένδεια υποβίβασε
ένα θέμα γενικού προβληματισμού σε διαπροσωπική διαμάχη προκειμένου να πλήξει,
όπως πιστεύει, τον αντίπαλό του με το μόνο όπλο που διαθέτει, τον διασυρμό
(…) Σύμπτωμα απερίσταλτης μειονεξίας, ακατασίγαστου και μαρτυρικού φθόνου,
ανικανοποίητης εκδικητικότητας επειδή δεν μπορεί να είναι αυτός που δεν μπορεί
να γίνει (…) Το μόνο που του έχει απομείνει είναι να βρίζει, να προσβάλλει,
να ταπεινώνει, να φτύνει και, για να χρησιμοποιήσω ένα προσφιλέστατο στον ίδιο
ρήμα, να αφοδεύει, δυστυχώς ατιμωρητί (…) βαυκαλιζόμενος ότι επιτελεί
παιδευτικό έργο, ότι αποτελεί πολιτιστικόν παράγοντα, αυτός που είναι υπόλογος
για μια πολιτιστική καταστροφή αφού οδήγησε τον κριτικό λόγο στην πλήρη
ακύρωσή του (…) σε άσκηση της πιο πρωτόγονης μορφής τραμπουκισμού (…).
Γιατί, εντέλει, ο κ. Γ. ανήκει στις πιο οπισθοδρομικές, στις πιο σκοταδιστικές
πλευρές της ελληνικής κοινωνίας. Αυτός ο εμφανιζόμενος ως εθναμήντωρ, είναι
ένας αντεθνικός παράγων, όμοιος καθ’ όλα με όλους εκείνους που αυτές τις μέρες
έχουν ξεχυθεί στους δρόμους και στις οθόνες, για να μην τους ξεφύγει μέσα από
τα χέρια η ΛΕΙΑ (…). Δεν πρόκειται μόνον για την πάλη ανάμεσα στο νέο και
στο παλιό, στο σύγχρονο και στο παρωχημένο, αλλά κυρίως για την πάλη ανάμεσα
στο ζωντανό και στο νεκρό (…). Ο ζόφος, λοιπόν, έχει τους ανένδοτους μαχητές
του. Που δεν “χτυπούν” μια φορά τον χρόνο ή μόνον μερικές μέρες· τα
“χτυπήματά” τους είναι καθημερινά…».