ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αν ήμουν Χριστόδουλος

Α, τον παραδέχομαι, κι εμένα αν με ρωτούσαν ­ όπως εκείνος ρώτησε τους
συγκεντρωμένους ­ αν θέλω να χάσω την πίστη μου, τι θα απαντούσα; Όοοοχι, όπως
και το πλήθος απάντησε. Έθεσε ένα ερώτημα με αυτονόητη απάντηση ­ όπως κάνουν
συχνά στις δημοσκοπήσεις ­ και… νίκησε. Αν, όμως, με ρωτούσαν «πιστεύετε,
αλήθεια, πως χάνετε την πίστη σας αν στις αστυνομικές ταυτότητες δεν
αναγράφεται το θρήσκευμά σας;», στεντορεία τη φωνή πάλι θα απαντούσα «όοοχι» ­
και θα είχε… χάσει. Όμως, αν ήμουν Χριστόδουλος θα έκανα κάτι άλλο. Θα
ζητούσα πάραυτα τον χωρισμό της Εκκλησίας από το Κράτος, να μην έχω ανάγκη
κανέναν Σταθόπουλο. Θα πλήρωνα τον κλήρο από τα τραπεζικά αποθέματα ­ πόσα
δισ. είναι δεν ξέρω ­ και μάλιστα καλύτερα από το κράτος, θα έδινα εντολή να
εκτελούνται ­ επί ποινή ­ δωρεάν όλα τα μυστήρια και τα τρισάγια στα
νεκροταφεία, θα άνοιγα, ας πούμε, και θεραπευτικές κοινότητες για τους χρήστες
ναρκωτικών και στις εκκλησίες θα άφηνα να διανυκτερεύουν άστεγοι με φύλακες
τους πιστούς, και τα χρυσοποίκιλτα άμφια και τα αδαμαντοποίκιλτα εγκόλπια θα
τα αντικαθιστούσα με τον απέριττο σταυρό.

Αν ήμουν Χριστόδουλος, και τις πολυτελείς μαύρες μερσεντές θα καταργούσα και
πάλι, αν τα λεφτά δεν έφταναν για τις αγαθοεργίες, στο χριστεπώνυμο πλήρωμα θα
απευθυνόμουν για ενίσχυση. Η πίστη είναι πίστη. Αλλά τι κάθομαι και λέω.
«Είναι τετραπέρατος ο άνθρωπος αυτός», άκουσα τον αρχιμανδρίτη Νεκτάριο να
λέει για τον Χριστόδουλο, έμπλεος θαυμασμού. Πώς θα μπορούσα, λοιπόν, η
αφελέστατη, να είμαι… Χριστόδουλος; Χώρια που αγαπάω και τον Βολταίρο…