[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Μια φρασούλα ενός απλού πονεμένου ανθρώπου και μια αποκαλυπτικά συμβολική
κίνηση ενός υπερευαίσθητου επιστήμονα δίνουν το στίγμα της κατάστασης μέσα στα
νοσοκομεία, από τη μία, και των λύσεων που απαιτούνται, από την άλλη.

Μέσα στο νοσοκομείο, είπε ο σύζυγος της άτυχης Κλημεντίνης Μακρή, υπάρχουν δύο
κόσμοι: ένας καλός και ένας κακός.

Έτσι ακριβώς συμβαίνει στα νοσοκομεία ­ και δεν λέω ΕΣΥ, γιατί αυτό είναι κάτι
ευρύτερο κι ας έχει συρρικνωθεί, σκόπιμα, σαν έννοια. Υπάρχουν δύο κόσμοι που
συγκρούονται καθημερινά, και κάθε μέρα η έκβαση της μάχης επηρεάζει τους
ασθενείς, το Σύστημα Υγείας, την ίδια τη σύσταση της κοινωνίας μας.

Από τη μία είναι όσοι δεν θέλουν να υπάρξει ένα οργανωμένο σύστημα υγείας,
γιατί αυτό θα σήμαινε βλάβη του προσωπικού τους συμφέροντος ­ καμιά φορά τόσο
στενά μίζερου όσο μια θεσούλα και άλλες πολύ ευρύτερου όσο… μερικά δισ.
Αυτοί οι κάποιοι (γιατροί, διοικητικοί, έμποροι κ.ο.κ.) χρησιμοποιούν όλα τα
μέσα που τους προσφέρει η σημερινή κατάσταση ­ την αρτηριοσκλήρωση του
δημόσιου τομέα και την απίστευτη ανοργανωσιά, την ανυπαρξία πραγματικού
ιδεολογικού κινήματος στον χώρο της υγείας και τη στενομυαλιά των ιατρικών
συλλόγων, τη θεοποίηση του κέρδους που έχει αναδειχθεί σε υπέρτατη αξία (ένας
τίμιος αλλά φτωχός γιατρός θεωρείται ηλίθιος ή προβληματικός) ­ για να
πολεμήσουν καθετί δημιουργικό. Πλάι τους αυτοί που βολεύονται στη σιωπή της
ανυπαρξίας.

Κι από την άλλη είναι κάποιοι (γιατροί, αλλά και νοσηλευτικοί και διοικητικοί
κ.ο.κ.) που αγωνίζονται και αγωνιούν, που σπαταλούν τεράστιες δυνάμεις,
πνευματικές, ψυχικές και σωματικές, απλώς για να μπορέσουν να κάνουν
αξιοπρεπώς τη δουλειά τους, οι οποίοι συχνά συνθλίβονται. Από κει και πέρα ο
καθένας παίρνει τον δικό του μοναχικό δρόμο. Άλλοι συνεχίζουν να δίνουν μάχες,
αλλά γεμάτοι απογοήτευση, άλλοι παραιτούνται και άλλοι υποκύπτουν σε έναν
θάνατο που δεν είναι πάντα φανερός και δραματικός ­ όπως αυτός του Παρασκευά
Ελευθεριάδη.

Που, όπως στην αρχαία τραγωδία, έδωσε και τη λύση. Για να υπάρξει κάθαρση
χρειάζεται νυστέρι. Οι ανίκανες ή ανίσχυρες διοικήσεις, ακόμη περισσότερο οι
διεφθαρμένες, πρέπει να φύγουν. Το ίδιο και οι γιατροί που ξέχασαν τον όρκο
τους. Ας πάνε στον ιδιωτικό τομέα, αν νομίζουν ότι τους συμφέρει καλύτερα.
Και, επιτέλους, όταν το Δημόσιο θυσιάζει χωρίς ανησυχία άξιους λειτουργούς του
(όπως αυτούς που έφυγαν γιατί έπρεπε να διαλέξουν Πανεπιστήμιο ή ΕΣΥ) τι
φοβάται ότι θα χάσει αν φύγουν όλοι αυτοί;