«Προσπαθούν να μας κλέψουν τη γη μας»

«Προσπαθούν να μας κλέψουν τη γη μας». Αυτή είναι η εμπαθής κατηγορία που
προσάπτουν ο αποτυχημένος επιχειρηματίας Τζορτζ Σπάιτ και η συμμορία του των
σφετεριστών στην ινδική κοινότητα, γενικά, και στην ανατραπείσα κυβέρνηση του
Μαχέντρα Σάουντρι, ειδικά. Ως μια από τις πιο πικρές ειρωνείες της εποχής της
μετανάστευσης, η επιμονή του Σπάιτ στη βασική πολιτιστική σημασία της γης
είναι πολύ εύκολο να καταστεί κατανοητή από τους ανθρώπους με ινδική καταγωγή.

Γη, πατρίδα, «ανήκειν»: για τους Ινδούς, αυτές οι λέξεις εμπεριείχαν πάντα
μεγαλύτερη ισχύ από τη συνηθισμένη. Η Ινδία είναι μια ήπειρος με βαθιά
«ριζωμένους» ανθρώπους. Οι Ινδοί, όχι απλώς, κατέχουν το έδαφος κάτω από τα
πόδια τους. Τους κατέχει, επίσης. Μια ορθόδοξη ινδουιστική παράδοση εκτείνεται
τόσο παλιά, ώστε να προειδοποιεί ότι όποιος διασχίσει το «μαύρο νερό» ­ τον
ωκεανό ­ αυτομάτως χάνει κάστα. Η αποκαλούμενη ινδιάνικη διασπορά, που έφερε
τους Ινδούς και τους απογόνους τους από την πολυάνθρωπη χώρα τους σε κάθε
γωνιά του κόσμου, όπως και στα Φίτζι, είναι από τα πιο απίθανα φαινόμενα. Τα
ταξίδια των Ινδών ανά τον πλανήτη είναι ένα από τα μεγαλύτερα έπη της εποχής
μας, ένα έπος γεμάτο δυστυχείς περιπέτειες.

Η υπό του Ίντι Αμίν βίαιη απέλαση των Ασιατών της Ουγκάντας, οι εντάσεις
ανάμεσα στους πληθυσμούς μαύρων και Ινδών στο Τρινιντάτ και τη Νότια Αφρική, η
σκληρή μεταχείριση των Ινδών εργατών στις χώρες του Κόλπου και τώρα τα
Φίτζι… Υπήρξαν όμως και δόξες. Από κάθε γενιά, Ινδοί και απόγονοι των Ινδών
έχουν καταστεί καθ’ ολοκληρίαν τμήμα της Βρετανίας χωρίς να απολέσουν τη
διακριτή ταυτότητά τους, ενώ, στην Αμερική, η νοητή κατάληψη της Σίλικον Βάλεϊ
από παιδιά-θαύματα Ινδών έχει προσελκύσει την προσοχή του κόσμου αποσπώντας
τον θαυμασμό τους.

Στα Φίτζι, η σχεδόν έναν αιώνα παρουσία των Ινδών καταγράφηκε ως επιτυχής
ιστορία. Εγκατέστησαν τη βιομηχανία ζάχαρης, που αποτελεί τον κύριο πόρο της
οικονομίας της χώρας και ­ όπως τονίζει η εθνικιστική αντιπολίτευση των νήσων
στο πραξικόπημα του Σπάιτ ­ οι σχέσεις μεταξύ των κοινοτήτων δεν ήταν επ’
ουδενί τόσο κακές, όπως οι αντάρτες υποστηρίζουν. Στο κοινοβούλιο, η κυβέρνηση
Σάουντρι υποστηριζόταν από 58 μέλη έναντι 71 μελών.

Δώδεκα από τα 18 μέλη του καταργηθέντος υπουργικού συμβουλίου ήταν αυτόχθονα.
Το ίδιο και 14 από τους 31 ομήρους του Σπάιτ. Ετσι, η κυβέρνηση Σάουντρι δεν
ήταν από καμία άποψη υπεροπτική απέναντι στους αυτόχθονες των Φίτζι.
Αποτελούσαν γνήσιο πολιτιστικό κράμα. Από την απομάκρυνσή της, ωστόσο, οι
αντάρτες του Σπάιτ, με την υποστήριξη των δειλών του Μεγάλου Συμβουλίου των
Αρχηγών και του καθεστώτος στρατιωτικού νόμου του διοικητή Μπαϊνιμαράμα,
έσυραν τα Φίτζι πίσω, στο μη ανεκτικό φυλετικά παρελθόν. Υπήρξε πολλή βία.
Πολλοί Ινδοί λένε τώρα ότι πρέπει να φύγουν.

Η συμμορία του Σπάιτ δείχνει επιδοκιμαστικά την αρπαγή γης του Μουγκάμπε στη
Ζιμπάμπουε, και αναφέρει ότι οι Βρετανοί πρέπει να είναι υπεύθυνοι που έφεραν
τους Ινδούς στα Φίτζι… Από όλη αυτήν την ανοησία, οι θεμελιώδεις αρχές του
ζητήματος της γης έχουν μείνει στο περιθώριο. Επειδή η προφανής αλήθεια
υπαγορεύει ότι έπειτα από 100 χρόνια οι Ινδοί των Φίτζι έχουν κάθε δικαίωμα να
θεωρούν εαυτούς ­ και να θέλουν να τους μεταχειρίζονται ­ ως το ίδιο
αυτόχθονες με την πραγματική κοινότητα.

Να εμποδίζουν τους Ινδούς να κατέχουν γη ήταν και είναι μεγάλη αδικία. Οι
Ινδοί της Βρετανίας αγωνίσθηκαν να αναγνωρισθούν ως Βρετανοί. Οι Ινδοί στην
Ουγκάντα παρεξηγήθηκαν έντονα όταν ο Αμίν τους εξέδιωξε με την αιτιολογία ότι
ήταν ξένοι. Οι μετανάστες λαοί δεν παραμένουν επισκέπτες για πάντα. Στο τέλος,
η νέα τους γη τούς κατέχει, όπως κάποτε η παλιά, και έχουν δικαίωμα με τη
σειρά τους να την κατέχουν. «Δεν θέλουμε οι πολίτες των Φίτζι να πολεμούν
Φίτζι ­ κοινός εχθρός μας είναι οι Ινδοί» εξηγεί ο Σπάιτ. Η ειρωνεία ίσως
είναι ότι η ιδέα του περί εθνικής εκκαθάρισης οδηγεί τόσο τους αυτόχθονες όσο
και τους Ινδούς στη δυτικά των νήσων, το πιο εύφορο τμήμα της χώρας με τις
περισσότερες βιομηχανικές εγκαταστάσεις ζάχαρης, χρυσωρυχεία και τα καλύτερα
τουριστικά θέρετρα, για να χρησιμοποιηθούν όλα αυτά ως κοινός σκοπός εναντίον
του. Η απόσχιση συζητείται σοβαρά.

Η επιλογή που αντιμετωπίζει η προφανώς αδέξια πολιτική τάξη των Φίτζι ίσως
κάποια στιγμή καταστεί απροσπέλαστη: εγκαταλείπετε τη ριζικά ρατσιστική
αντίληψη ότι η γη σας είναι εθνικά δεμένη με τη μία φυλετική ομάδα, ή χάνετε
το καλύτερο κομμάτι της από αυτούς που πιστεύουν ότι είναι αδύνατον να
ανεχθούν τον φανατισμό και την αδυναμία σας.