ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η λάμψη της παρακμής

Πόσο διαφορετική, τουλάχιστον με την ελληνική πραγματικότητα, είναι η
κινηματογραφική εικόνα ενός καζίνου. Πού είναι οι κομψές καλοχτενισμένες
κυρίες με τα υπέρλαμπρα κοσμήματα, τις μοναδικές τουαλέτες και τα εξαιρετικά
αξεσουάρ; Τα εντυπωσιακά σόου, τα εκλεκτά φαγητά, τα σπάνια κρασιά; Ούτε και
στα ιδιωτικά δεν νιώθεις αυτή την ιδιαίτερη κοσμοπολίτικη ατμόσφαιρα που
ξέρουμε από τις σκηνές του Τζέιμς Μποντ στο Μόντε Κάρλο ή εκείνες τις
παλαιότερες στο Μακάο. Τζιν, φουτεράκια, τσαλακωμένα πουκάμισα, φθαρμένα
παντελόνια.

Με αγωνία στα μάτια. Εκνευρισμός στη χασούρα. Απογοήτευση. Σκυθρωπά πρόσωπα,
προσηλωμένα στην μπιλιά, ο ένας πάνω στον άλλον, στριμώχνονται πάνω από τη
ρουλέτα μπας και αφήσουν ακάλυπτο κάποιο νούμερο. Οι ντίλερς απρόσιτοι και
ψυχροί στα ιδιωτικά, αντίθετα οικείοι στα κρατικά.

Στα πρώτα σε μισούν όταν κερδίζεις, στα δεύτερα χαίρονται μαζί σου. Στα πρώτα
οι αίθουσες φαίνονται χαρούμενες, θορυβώδεις, ζωντανές, στα δεύτερα ήσυχες,
γκρίζες, γερασμένες, εγκαταλελειμμένες στη φθορά του χρόνου.

Ωστόσο σου παρέχουν ασφάλεια, σου εμπνέουν εμπιστοσύνη. Παίκτες και
εργαζόμενοι μεγάλωσαν μαζί. Πέρασαν δόξες και συγκινήσεις. Σήμερα νιώθουν πως
ξεπεράστηκαν. Η εξασφάλιση ενός παιχνιδιού με τίμιους όρους δεν αρκεί
φαίνεται. Οι «πειραγμένες» ρουλέτες, τα πρόστιμα και οι ποινές κανέναν δεν
πτόησαν.

Ίσως γιατί στην άλλη όχθη υπάρχει μιζέρια και παρακμή. Μοιάζουν κουρασμένοι
και παραδομένοι στη μοίρα.

Ανήμποροι να το αναστήσουν ετοιμάζονται ήδη για την κατάβαση έχοντας στις
αποσκευές τους τις αναμνήσεις μιας άλλης εποχής που έφυγε ανεπιστρεπτί…