Αντιλαϊκές δεσμεύσεις

Η Συνθήκη του Μάαστριχτ επέβαλε το 1991, στους ευρωπαϊκούς λαούς, τον
νεοφιλελευθερισμό ως μοναδική σκέψη και μετέτρεψε την ΕΟΚ (έκτοτε Ε.Ε.) σε
τμήμα ανταλλαγών προϊόντων, ενταγμένο στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης της
αγοράς και του κεφαλαίου, που είναι η οικονομική αξίωση του σύγχρονου
καπιταλισμού.

Η Συνθήκη αυτή, με το συγκεκριμένο περιεχόμενό της, αλλά και η μεταγενέστερη
ευρωπαϊκή πολιτική, δυναμίτισε και δυναμιτίζει συνεχώς την προοπτική
δημιουργίας μιας ανεξάρτητης Ευρωπαϊκής Ένωσης, που να εξυπηρετεί τα
συμφέροντα των πολιτών της, να ανταγωνίζεται παραγωγικά τις ΗΠΑ και την
Ιαπωνία και να συμβάλλει στην ειρήνη και την πρόοδο στην περιοχή. Με την
παραπάνω συνθήκη, όπως συμπληρώθηκε και στο Άμστερνταμ, δεν προωθείται καν η
Οικονομική Ένωση, όπως ψευδεπίγραφα προβάλλεται, αλλά μόνον η Νομισματική
Ένωση (Ν.Ε.).

Έτσι, η Ε.Ε., με τη χρήση του ψευδεπίγραφου τίτλου ΟΝΕ, ευθυγραμμίζεται με τις
οικονομικές αξιώσεις του σύγχρονου καπιταλισμού και γίνεται όργανο επιβολής
των παγκόσμιων σχεδίων των ΗΠΑ και άλλων μεγάλων Δυνάμεων της Ευρώπης, σε
βάρος των λαών και των μικρομεσαίων χωρών.

Η ένταξη της δραχμής στη ζώνη του ευρώ, γίνεται με δυσβάστακτους όρους για τη
χώρα μας, την εθνική οικονομία και την ελληνική κοινωνία.

Το εισιτήριο στη χώρα μας για τη Ν.Ε., δόθηκε από το Ευρωπαϊκό Διευθυντήριο,
κατόπιν και των πιέσεων των ΗΠΑ, με τις ασυγχώρητες υποχωρήσεις της, στο
Συμβούλιο Κορυφής του Ελσίνκι (10-12-1999), έναντι της Τουρκίας και με τις
άκριτες ιδιωτικοποιήσεις κερδοφόρων, στρατηγικής σημασίας για την οικονομία
και την κοινωνία μας, δημοσίων επιχειρήσεων.

Ταυτόχρονα, με το αναθεωρημένο Πρόγραμμα Σύγκλισης, που υπέβαλε η ελληνική
κυβέρνηση τον περασμένο Δεκέμβρη, ερήμην της Βουλής και του ελληνικού λαού, οι
αντιλαϊκές δεσμεύσεις, για τη μετά την ένταξή μας στη Ν.Ε. εποχή, είναι
δυσβάστακτες (ασφαλιστικό, εργασιακές σχέσεις, απασχόληση).

Δυσβάστακτο, επίσης, θα είναι και το εθνικό κόστος από την ολοκλήρωση των
υποχωρήσεων, που ετοιμάζονται στο Κυπριακό, στο Αιγαίο και στα Βαλκάνια, με
την απαράδεκτη μετατροπή της χώρας μας σε συμμαχική έκταση από την ελληνική
κυβέρνηση.

Οι καιροί θα είναι χαλεποί, γι’ αυτό θα έλθουν κοινωνικές θύελλες.

Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος του αποπροσανατολισμού του λαού, που επιχειρεί
η κυβέρνηση μετά τις πρόσφατες εκλογές, προβάλλοντας θέματα και ανοίγοντας
μέτωπα για ζητήματα μηδαμινής σημασίας, σε συνεργασία με τα μεγάλα εκδοτικά
και οικονομικά συγκροτήματα.

Θα πανηγυρίσουν αυτές τις μέρες η κυβέρνηση, τα μεγάλα ΜΜΕ και τα οικονομικά
συγκροτήματα, που συγκροτούν μπλοκ εξουσίας σήμερα στη χώρα μας, ενάντια στα
συμφέροντα της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού και της παραγωγικής ελληνικής
οικονομίας.

Θα πανηγυρίσουν για την ένταξη της δραχμής στη Νομισματική Ένωση (Ν.Ε.), ενώ
θα κρύβουν, από τον λαό και τον ελληνισμό, τις εθνικές υποχωρήσεις
(Συνομοσπονδία στην Κύπρο και συνεκμετάλλευση του Αιγαίου), που δεσμεύτηκαν
παρασκηνιακά να ολοκληρώσουν, ως τίμημα για αυτή την ένταξή μας.

Θα κρύψουν, επίσης, επιμελώς, τις δεσμεύσεις της κυβέρνησης για: α) μείωση του
επιτοκίου καταθέσεων, χωρίς μείωση των υπερβολικών κερδών των τραπεζών,
γεγονός που θα πλήξει το πραγματικό εισόδημα των μικροκαταθετών,

β) συνέχιση της δημοσιονομικής πειθαρχίας, με πάγωμα μισθών, ημερομισθίων,
συντάξεων και αύξηση των φόρων,

γ) αλλαγή του ασφαλιστικού συστήματος, σε βάρος των ασφαλισμένων και των
συνταξιούχων και περιορισμό του κοινωνικού κράτους και

δ) ταχύρρυθμες και πολλαπλές ιδιωτικοποιήσεις κερδοφόρων δημοσίων
επιχειρήσεων, που θα πλήξουν την παραγωγική οικονομία και θα οδηγήσουν σε
αύξηση της ανεργίας.

Θα κρύψουν, επίσης, ότι εκχωρήσαμε οριστικά, ως χώρα, την άσκηση νομισματικής
πολιτικής, σε κέντρα εκτός της χώρας μας (Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα), που
είναι ο βασικός μοχλός άσκησης οικονομικής πολιτικής και αυτό θα δημιουργήσει
τεράστιο πλήγμα στην παραγωγική ελληνική οικονομία, με αρνητικές συνέπειες για
τους Έλληνες πολίτες.

Μια σοβαρή κυβέρνηση, που σέβεται τον λαό, θα έπρεπε, πριν από την ένταξη και
τους πανηγυρισμούς, τουλάχιστον να ενημερώσει συστηματικά και δημοκρατικά τον
ελληνικό λαό, για τις συνέπειες της ένταξης της δραχμής στη ζώνη του ευρώ και
για τις παραπάνω δεσμεύσεις της. Θα έπρεπε, επίσης, για το θέμα αυτό, να
διασφαλίσει την ελεύθερη ανάπτυξη των απόψεων των κομμάτων, μέσα από τα ΜΜΕ.

Δυστυχώς, τίποτε από όλα αυτά δεν έγινε.

Αυτό, γιατί διανύουμε μια νοσηρή πολιτική περίοδο, στην οποία, μεταξύ άλλων,
το παραπάνω μπλοκ της εξουσίας επιδιώκει τον αποπροσανατολισμό του λαού και
όχι την ενημέρωσή του.

Γι’ αυτό και οι ευθύνες της κυβέρνησης και πολλών άλλων είναι μεγάλες, αφού η
ζημιά, για τη χώρα, το έθνος και τον ελληνικό λαό, θα είναι τεράστια και
ανεπανόρθωτη.

Γι’ αυτό, επιβάλλεται η άμεση δημοκρατική αντίσταση του λαού και ο αγώνας για
μια άλλη, γνήσια δημοκρατική, προοδευτική και πατριωτική πορεία της χώρας.