ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το φως του Ρολάνδου

Αγαπάς κι εσύ τα ζώα, ε; Βλέπω βάζεις νεράκι σε όλα, σχολίασε ο Ρολάνδος,
καθώς έβαφε μ’ εκείνο το ελαφρύ γκρι-σιέλ τα ντουβάρια του κήπου μου,
προσέχοντας μη χαλάσει τα γεράνια.

Ο Ρολάνδος ήρθε εδώ από τη Χειμάρρα, εκείνο το κομμάτι Ελλάδας που πια δεν της
ανήκει αλλά παραμένει έτσι σφραγισμένο μέσα στις καρδιές όσων, ελληνικής
καταγωγής, ζουν εκεί.

Μεγάλωσε κάτω από πολύ σκληρές συνθήκες που τον έκαναν έναν άντρα άξιο να
παλέψει στη ζωή αλλά ίσως και λίγο σκληρό ­ όπως λέει ο ίδιος. Εκεί που ζούσε,
όπως και σε πολλά χωριά της Ελλάδας, τα ζώα είχαν μόνο αξία χρήσης. Αλλά,
αυτός, ποιος ξέρει κάτω από ποιες πανάρχαιες πολιτισμικές καταβολές, αγαπάει
και σέβεται όλα τα πλάσματα της φύσης. Συχνά αφήνεται να τα παρατηρεί και να
θαυμάζει τη σοφία με την οποία υπάρχουν μέσα στο σύμπαν.

«Τις προάλλες», διηγείται, «στάθηκε μπροστά στο μαγαζί που δουλεύω ένας
σκύλος. Ήταν φοβερά ταλαιπωρημένος και με κοίταζε στα μάτια με τέτοια
απελπισία που πόνεσε η καρδιά μου. Του έβαλα νερό και έπινε, έπινε, χωρίς
σταματημό και δεν είχε κουράγιο να σταθεί. Σκέφτηκα, θα πεινάει και του βρήκα
μια μπριζόλα. Να σου πω την αλήθεια την λιμπιζόμουν, αλλά είπα ”εγώ θα πάω
σπίτι μου και θα βρω φαΐ”. Την έφαγε αδύναμα κι όλο με κοίταζε και το
κατάλαβα ότι ήρθε η ψυχή του στον τόπο της. Μετά έγειρε να κοιμηθεί και είπα
στους άλλους: Ας τον αφήσουμε να πάρει λίγη δύναμη. Ξέρεις πώς ένιωσα; Σαν να
είχε πάρει φως το μαγαζί».

Άνθρωπος ή σκύλος, κοίτα πόσο λίγα πράγματα θέλει για να… έρθει η ψυχή στον
τόπο της.