ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ένα δικό της κουτί…

Η γυναίκα με τις καινούργιες ρυτίδες και τις παλιές εμμονές μπορεί να
προσδιορίσει επακριβώς τις διαστάσεις του, όσο μεταβαλλόμενες κι αν είναι.
Μερικές φορές η κάθε πλευρά δεν ξεπερνά τα πέντε εκατοστά, κάπου εκεί στο
στομάχι της, άλλοτε πάλι διευρύνεται, ξεπερνά σφίγγοντας τον λαιμό της και
φθάνει στον εγκέφαλο, είναι οι ώρες που λέει ότι δεν μπορεί να ζήσει άλλο μαζί
του, προχωρά σε νοερούς αποχαιρετισμούς που ποτέ δεν ανακοινώνει και μονίμως
ανατρέπει.

Η γυναίκα με τις καινούργιες ρυτίδες και τις παλιές εμμονές ξέρει επίσης το
σχήμα του, αυτό δεν μεταβάλλεται, είναι πάντα τετράγωνο, με καθαρές γωνίες,
όχι στρογγυλό, είναι σαν ένα κουτί, γερό κι απαραβίαστο: είναι το σχήμα του
κενού, της απουσίας όπως λένε οι αγαπημένοι της ορθολογιστές, μονάχα που
κάνουν λάθος, πάλι συγχέουν τα πράγματα, απουσία ποτέ δεν σήμαινε γι’ αυτήν
κενό, απλώς τώρα τελευταία κι εντελώς συμπτωματικά έχουν ταυτιστεί.

Η γυναίκα με τις καινούργιες ρυτίδες και τις παλιές εμμονές έχει πια αρχίσει
να συνηθίζει τη συμβίωση με τούτο το σωματοποιημένο κουτί κενού,
προσαρμοστικός τύπος ανέκαθεν κι ας τη λέει ο καλός της φίλος καλομαθημένη,
αυτή χαμογελά και κρυφά προσπαθεί να γεμίσει το κουτί με άλλα πράγματα, ρίχνει
μέσα γερές δόσεις από λέξεις ­ ο λόγος είναι πάντα το πλέον αξιόπιστο
καταφύγιο ­ ιδέες, πολιτική, αλλά και κούκλες και παιδικά φουστάνια.

Η γυναίκα με τις καινούργιες ρυτίδες και τις παλιές εμμονές, ωστόσο, ξέρει
στην πραγματικότητα πως το μόνο που ταιριάζει στο τετράγωνο κουτί του κενού
είναι οι μνήμες, διότι αυτές στο κάτω – κάτω το δημιούργησαν. Και τις νύχτες
με σιωπή τούς αφήνεται, χωρίς τύψεις και με το χαμόγελο το αυθεντικό, όχι το
άλλο ­ και τότε έρχεται και το μαγικό μπουκαλάκι και το σκληρό πάτωμα, τα
κλειστά παντζούρια και το ράθυμο, πορτογαλικό πνίξιμο του λαιμού, μα πάνω από
όλα το γέλιο, μια ανάσα από το πρόσωπό της, που γινόταν δικό της κι ομορφιά
της.

Γιατί ήταν ο καθρέφτης του Μάγου…