Γαλλική απάντηση στο όραμα Φίσερ

Στο όραμα του Γερμανού υπουργού Εξωτερικών Γιόσκα Φίσερ για το μέλλον μιας
ομοσπονδιακής Ευρώπης απαντά ο Γάλλος ομόλογός του Ιμπέρ Βεντρίν, με άρθρο του
που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Le Monde».

Γαλλικές επιφυλάξεις. Ο υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας, Ιμπέρ Βεντρίν (δεξιά), απαντά με άρθρο του στη «Le Monde» στο ευρωπαϊκό όραμα του Γερμανού ομολόγου του Γιόσκα Φίσερ (αριστερά)

Η απάντηση έρχεται μετά την ολοκλήρωση της 75ης γαλλογερμανικής συνόδου
κορυφής που πραγματοποιήθηκε στο Μάιντς, αποδεικνύοντας ότι ο γαλλογερμανικός
άξονας λειτουργεί και πάλι και ότι αποτελεί την κινητήρια δύναμη της
ευρωπαϊκής πολιτικής ολοκλήρωσης.

Ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών Ιμπέρ Βεντρίν απευθύνεται σε πρώτο ενικό στον
Γιόσκα Φίσερ για να διατυπώσει τα ερωτήματα και τις επιφυλάξεις του για το
σχέδιό του για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

«Πώς θα λειτουργήσει μια Ευρώπη τριάντα ή και περισσότερων κρατών; Ήδη από την
πρώτη μας συνάντηση, τον Νοέμβριο του 1998, είχα θέσει αυτό το ερώτημα και
είχα αφήσει να εννοηθεί ότι, κατά τη γνώμη μου, η πρόκληση αυτή θα δέσποζε
σύντομα στον ευρωπαϊκό ορίζοντα. Στο ερώτημα αυτό δεν μπορεί να δοθεί μια
πρόχειρη απάντηση, όσο ευφυής κι αν είναι. Η απάντηση θα προέλθει από μία σε
βάθος συζήτηση, δημοκρατική και ολοκληρωμένη. Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί
εκ των προτέρων ότι κατέχει το κλειδί. Ήρθε ο καιρός για να αρχίσει αυτή η
συζήτηση.

Την παραμονή της ανάληψης της προεδρίας της Ε.Ε., η Γαλλία δεν βρίσκεται στην
ίδια θέση με τις άλλες χώρες-μέλη. Ο ρόλος της χώρας που προεδρεύει είναι να
κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να συσπειρώσει τα κράτη-μέλη γύρω από την πιο
φιλόδοξη δυνατή λύση, η οποία όμως, λαμβανομένων υπόψη των ευρωπαϊκών δομών,
θα πρέπει να είναι συναινετική. Στη σύνοδο δεν δυσκολευτήκαμε να συμφωνήσουμε
ότι προϋπόθεση για κάθε νέα μεταγενέστερη πρόοδο είναι η επιτυχία της
Διακυβερνητικής της Νίκαιας. Αν όμως οι “15”, παρά τις προσπάθειες της
γαλλικής προεδρίας και την πλήρη υποστήριξη της Γερμανίας, δεν κατορθώσουν να
συμφωνήσουν για την αναστάθμιση των ψήφων, την ειδική πλειοψηφία και το
μέγεθος της Κομισιόν, ποιο το όφελος να εικάζουμε ή, ακόμα χειρότερα, να
διαφωνούμε για το πώς θα είναι η Ευρώπη ύστερα από δέκα ή είκοσι χρόνια; Η
Διακυβερνητική θα δοκιμάσει τη θέληση των Ευρωπαίων για μεταρρυθμίσεις.

Έσβησε ο φόβος

Όπως διαπιστώθηκε από τις δηλώσεις ορισμένων Γάλλων σχολιογράφων και
πολιτικών, η ιδέα της ομοσπονδίας δεν προκαλεί πλέον φόβο. Αλλά εδώ τίθενται
άλλα ερωτήματα. Ποιες θα είναι οι αρμοδιότητες που θα ανατεθούν σε
ομοσπονδιακό επίπεδο και ποιοι θεσμοί θα τις ασκούν; Και, κατά συνέπεια, ποιες
αρμοδιότητες θα διατηρήσουν τα εθνικά κράτη; Και από τη στιγμή που μελετάται
το ενδεχόμενο εκλογής με καθολική ψηφοφορία ενός ομοσπονδιακού προέδρου, που
θα ασκεί την εξωτερική πολιτική και την άμυνα της ομοσπονδίας υπό τον έλεγχο
του κοινοβουλίου της ομοσπονδίας, τι θα απομείνει στο εθνικό κράτος; Ποιος θα
είναι ο ρόλος των αρχηγών κρατών και των κυβερνήσεων των χωρών που θα
ενταχθούν στην ομοσπονδία: Δεν αρκεί η διαβεβαίωση ότι μπορούμε να
συμβιβάσουμε τη δημιουργία μιας ομοσπονδίας με τη διατήρηση των εθνικών
κρατών. Πολλοί Ευρωπαίοι άλλωστε παραμένουν βαθιά προσηλωμένοι στην εθνική
τους ταυτότητα και στη δημοκρατική ζωή».