ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Πήρε μαζί του και τις αναμνήσεις μου

Ο Τηλέμαχος ήταν η ψυχή του χωριού. Κοντούλης, γκρινιάρης, λιγάκι μίζερος,
ασφαλώς κουτσομπόλης, κυκλοφορούσε πολλές φορές φορώντας μόνο μια λευκή
φανέλα, κι ένα παντελόνι με ανεβασμένα τα πατζάκια ­ σχεδόν πάντα αγχωμένος ­
στα σοκάκια του χωριού έχοντας μια λύση κι ένα πείραγμα για όλους.

Στο χωριό των παιδικών μου καλοκαιριών ήταν η κυρίαρχη μορφή. Αυτός, ως
ιδιοκτήτης του μοναδικού καφενείου – ταβέρνας – ουζερί – παντοπωλείου, που
ενίοτε εκτελούσε χρέη κοινοτικού γραφείου και σίγουρα… ΟΤΕ, κρατούσε την
ευτυχία των διακοπών για μικρούς και μεγάλους στα χέρια του. Από τις
παραγγελίες παγωτών και αναψυκτικών μέχρι αν το βράδυ θα μπει ψησταριά για
σουβλάκια και παϊδάκια κάτω από τον πλάτανο, από την κομπανία που θα
τραγουδήσει στο πανηγύρι του Δεκαπενταύγουστου μέχρι την προετοιμασία της
αποστολής της ποδοσφαιρικής ομάδας στο γειτονικό χωριό για το καυτό τοπικό
πρωτάθλημα.

Ήταν σπεσιαλίστας στο να τρομοκρατεί τα μικρά παιδιά που έπειτα από χρόνια
επέστρεφαν στο χωριό με τα έλατα και τα παγωμένα νερά του ποταμού που θα γίνει
σύντομα λίμνη: «Εσύ τίνος είσαι;» με ρώτησε απειλητικά το απόγευμα της πρώτης
φοράς που τον είδα στη ζωή μου και τα εννιά μου χρόνια πανικοβλήθηκαν μόνο και
μόνο από τον τόνο της φωνής. Κι αμέσως μετά χαμογέλασε!

Τώρα που έφυγε από κοντά μας είναι σαν να άδειασε και το χωριό…

Μαζί του πήρε και τα καλοκαίρια των παιδικών μου χρόνων…