Ζητείται Μπεν Χουρ

*Το ΕυρωπαΪκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου, που άρχισε επιτέλους το Σάββατο,
έχει όλα τα φόντα να αποβεί μια πραγματική γιορτή για τους φιλάθλους. Αν
αποφευχθούν τρεις μεγάλες παγίδες, η απόλυτη προβλεψιμότητα, η υπονόμευση από
τη βία και η φθορά από τη διαιτησία, το θέαμα πιθανότατα θα ακολουθήσει. Αυτό
σημαίνει ότι θα πρέπει κατ’ αρχήν να βρεθεί τρόπος να μην καταλήξουμε ­ πράγμα
από πρώτη ματιά δύσκολο ­ σε έναν τελικό Ολλανδίας – Γαλλίας. Στο δεύτερο
μέτωπο, ήδη πριν καλά καλά αρχίσουν τα δύσκολα παιχνίδια, τα μηνύματα είναι
μάλλον δυσοίωνα, αν κρίνουμε από τον υπερβάλλοντα ζήλο των Βέλγων αστυνομικών
κατά των σχετικά λίγων και πάντως όχι και τόσο έξαλλα (η έννοια τους είναι
άγνωστη) πανηγυριζόντων συμπατριωτών τους, καθώς και την ψύχωση που επικρατεί
πριν ακόμα κλωτσηθεί η πρώτη μπάλα στο Σαρλερουά. Όσο για τη συμβολή των
ανθρώπων με τα γκρίζα, μπορεί ο καλός φίλος του Ρομπέρτο Κάρλος να μην
εντυπωσίασε τόσο στο ματς της πρεμιέρας (αν και η σχέση του με το χάντμπολ
συνεχίζει να παραμένει στενή), δεν έλειψαν ωστόσο τα περίεργα σφυρίγματα, όπως
το πέναλτι υπέρ της Ιταλίας αλλά και η ακύρωση ενός γκολ της ίδιας ομάδας.

*Αν πάντως διαιτησία και εξωαγωνιστική βία δεν εξαρτώνται από τους
ποδοσφαιριστές, η αθλητική επιτυχία της διοργάνωσης συνδέεται με το αν θα
καταφέρουν να ξεπεταχτούν νέες ομάδες και κυρίως νέοι παίκτες. Ζητούνται
πρόσωπα, λοιπόν, πέρα από τα καθιερωμένα αστέρια και όσους «άσους» είναι
περισσότερο προϊόντα διαφήμισης. Ένα πρωτάθλημα για να είναι συναρπαστικό
χρειάζεται οπωσδήποτε κάποιες νίκες των Δαβίδ κατά των Γολιάθ και κάποιες,
έστω και καταδικασμένες, αρματοδρομίες επίδοξων ποδοσφαιρικών Μπεν Χουρ.

*Ελλείψει μεγάλων συγκινήσεων στα πρώτα παιχνίδια, το ρόλο αυτό
μπορούμε να θεωρήσουμε ότι έπαιξε ένας Βέλγος παίκτης, που ­ σύμπτωση,
σύμπτωση ­ το όνομά του στα φλαμανδικά προφέρεται Μπαρτ Χουρ (στα βαλωνικά
βέβαια προφέρεται Μπαρτ Γκορ, κάτι που θα μας ανάγκαζε να ψάχνουμε για
παρομοιώσεις του τύπου «ο αιωνίως δεύτερος που ονειρεύεται να γίνει πρώτος»,
εμπνευσμένες από τον νυν αντιπρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών). Ο σκόρερ του
πρώτου γκολ του Εύρω 2000 είναι καλό παράδειγμα επιβολής διά της θελήσεως.
Βασικό προσόν του είναι το πείσμα ­ και δεν το έχασε παρά το γεγονός ότι στις
πέντε πρώτες διεθνείς συμμετοχές του η ομάδα του γνώρισε ισάριθμες ήττες. Το
πείσμα του αυτό τον μετέτρεψε σε βασικό μοχλό της ημιγηπεδούχου ομάδας τού
γραφικού αλλά και τετραπέρατου Ρομπέρ Γουασέζ και σε δήμιο του άτυχου αλλά και
αργού αρχηγού της Εθνικής Σουηδίας. Μπορεί το άρμα του Βελγίου να μην είναι
πολύ βαρύ, αλλά, ιδίως μετά την πρώτη νίκη, πρέπει να βρεθεί αυτός που θα το
εκτροχιάσει μέσα στην αυλή του.