ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Ποδόσφαιρο και γεωπολιτική

Στο γήπεδο: η Τουρκία θα επιδιώξει αύριο έναν ακόμη θρίαμβο

Η Τουρκία δεν είναι ικανοποιημένη με την κατάκτηση του Κυπέλλου Ουέφα από τη
Γαλατασαράι τον περασμένο μήνα. Θέλει να καταγάγει ακόμη ένα θρίαμβο, στον
αυριανό πρώτο αγώνα της εθνικής της ομάδας ποδοσφαίρου με την Ιταλία για το
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Η Τουρκία δεν είναι ικανοποιημένη ούτε με το
γεγονός ότι η οικονομία της βρίσκεται στην 14η θέση στον κόσμο. Θέλει να τα
κάνει όλα, αμέσως. Θέλει να γίνει ευρωπαία, δημοκρατική, μοντέρνα, μέλος της
Ευρωπαϊκής Ένωσης. Θέλει παντού νίκες, στην οικονομία, την πολιτική, τη
διπλωματία.

Οι Τούρκοι κουράστηκαν με την εμμονή της Ευρώπης στα ανθρώπινα δικαιώματα.
«Δεν έχω δει ούτε ένα δυτικό δημοσιογράφο να ασχολείται με τα πανεπιστήμιά
μας, με τις γκαλερί μας, με τις συμφωνικές μας ορχήστρες», λέει στον Μπερνάρ
Γκεττά της «Ρεπούμπλικα» ο Γκουέν Κουέτ, απόφοιτος του Λυκείου Γαλατασαράι και
αριστερός. «Στην Τουρκία είμαστε 65 εκατομμύρια άνθρωποι, και η Ευρώπη δεν
ξέρει να λέει τίποτα άλλο από “ανθρώπινα δικαιώματα”! Τα δικαιώματα αυτά,
όμως, είναι και δικά μου! Εμείς τα στερούμαστε, εμείς θα τα υπερασπιστούμε!
Αυτά που πετύχαμε τα τελευταία χρόνια στην οικονομία, με την αύξηση των
εξαγωγών, τη διείσδυση στην Κεντρική Ασία, τη βοήθεια στα Βαλκάνια, τα κάναμε
χωρίς ευρωπαϊκή βοήθεια, χωρίς εξωτερικές επενδύσεις, με τη Σοβιετική Ένωση να
έχει καταρρεύσει και τη Γιουγκοσλαβία να διαλύεται δίπλα μας. Μόνοι μας τα
καταφέραμε, όταν μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου μάς εγκατέλειψαν οι πάντες».

Αν η έκρηξη αυτή κινείται ασφαλώς στη σφαίρα της υπερβολής, το βέβαιο είναι
ότι οι «λευκοί Τούρκοι» ­ λευκοί όχι ως προς το δέρμα τους, αλλά ως προς το
πνεύμα, τη μόρφωση και τον ευρωπαϊκό τους προσανατολισμό ­ ανυπομονούν να
ενταχθεί η χώρα τους εκεί όπου θεωρούν ότι ανήκει. Δεν είναι τυχαίο ότι η
αγαπημένη τους ομάδα, το καμάρι τους, είναι η Γαλατασαράι, ένα από τα παιδιά
του Λυκείου που ίδρυσε ο σουλτάνος Αμπντελαζίζ στην καρδιά της
Κωνσταντινούπολης το 1868 ύστερα από ένα ταξίδι του στη Γαλλία. Για πρώτη
φορά, μουσουλμάνοι, χριστιανοί και εβραίοι μαθητές βρίσκονταν στα ίδια θρανία
για να παρακολουθήσουν τα μαθήματα στη γαλλική γλώσσα. Οι μουφτήδες ήταν
έξαλλοι. Ο Μέγας Ραββίνος το ίδιο. Ο Πάπας Πίος ΙΧ απείλησε να αφορίσει όσους
έστελναν τα παιδιά τους στο σχολείο του σατανά. Η Μόσχα και η Αθήνα εξέφρασαν
τη δυσαρέσκειά τους. Αλλά το κοσμικό πνεύμα είχε εισβάλει στην Αυτοκρατορία.

Από το Λύκειο αυτό βγήκαν και εξακολουθούν να βγαίνουν όλοι εκείνοι που
μετρούν σ’ αυτή τη χώρα (ανάμεσα στους οποίους και ο Μετέ Ραζλικλί, πρόεδρος
της ποδοσφαιρικής ομάδας). Ευρωπαϊκή συνέχεια, νήμα της Ιστορίας, ποδόσφαιρο
και γεωπολιτική. «Καταλαβαίνω την ανησυχία των Ευρωπαίων. Σκέφτομαι τι μούτρα
θα κάναμε εμείς αν μας πρότειναν να ενωθούμε με τους Πακιστανούς», λέει η Νουρ
Βεργκίν, κόρη πρεσβευτή και πτυχιούχος πολιτικών επιστημών. «Αλλά, εμείς δεν
είμαστε Πακιστανοί».