ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το βραβείο του Έλληνα

Ο πατέρας ήταν από τον Πειραιά, η μάνα από το Γεράκι Λακωνίας. Έφυγαν από την
Ελλάδα, εκείνη τη φοβερή περίοδο ’50 – ’60, που χιλιάδες Έλληνες έπαιρναν το
δρόμο της ξενιτιάς, τότε που οι φλέβες κόπηκαν στα δυο ­ μισές εδώ κι οι άλλες
μισές στη Γερμανία, την Αμέρικα, τον Καναδά ­ και αιμορραγούσαν και από τις
δυο μεριές.

Τις προάλλες, ο γιος του μετανάστη, που γεννήθηκε και μεγάλωσε στον ξένο τόπο,
γύρισε πίσω, πατώντας πάνω στα βήματα των γονιών του, για να πάρει ένα
σημαντικό βραβείο (Μποδοσάκη) που του έδινε η πατρίδα, αναγνωρίζοντας το
σπουδαίο επιστημονικό του έργο στην Ιατρική και τη Βιολογία.

Στην μεγάλη αίθουσα του πανεπιστημίου ­ ανάλαφρα σοβαρή, όπως ταιριάζει στον
αρχαιοελληνικό πνεύμα ­ με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να κοιτά συγκινημένος,
και τον Όμηρο, τον Σοφοκλή, τον Ηρόδοτο, τον Θουκυδίδη, τη Σαπφώ να
παρακολουθούν ικανοποιημένοι, ο μόλις 38χρονος Ανδρέας Μπαξεβάνης τίμησε τους
γονείς και τον δάσκαλό του.

Και μίλησε σαν Έλληνας: “Είναι τιμή και προνόμιο για μένα να βρίσκομαι εδώ κι
αυτό το βραβείο είναι ιδιαίτερα σημαντικό για μένα, τον γιο Ελλήνων μεταναστών
που εγκαταστάθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αν και βρισκόμασταν μακριά από την
πατρίδα, το πνεύμα της Ελλάδας παρέμενε πάντοτε μαζί μας, από την ομιλία της
ελληνικής γλώσσας έως την τήρηση των παραδόσεων και τη δυνατή αίσθηση της
κοινότητας. Παραμένουμε υπερήφανοι για τον πολιτισμό μας και η ιδέα της
Ελλάδας θα μένει για πάντα στις καρδιές μας…”.

… Καλώς όρισες πουλί μου, μοναξιά ελληνική μου….

από αγάπη φεύγεις έρχεσαι πηγαινοέρχεσαι σαν την πνοή μου…

Που δεν έχει ανάγκη από ταυτότητες και σφραγίδες για να υπάρξει.

Και… όποιος δεν καταλαβαίνει, δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει…