ΠΡΟΣΩΠΑ Η «Ζαν ντ’ Αρκ» του Λιβάνου

Ο Τσε Γκεβάρα ήταν πανταχού παρών την περασμένη Κυριακή στην εκκλησία του
μικρού χωριού Ντεΐρ Μιμάς, στο Νότιο Λίβανο.

Σόχα Μπεσάρα: Όσοι υπηρέτησαν το Ισραήλ πρέπει να δικαστούν

Ο λόγος που ολόκληρος ο κομμουνιστικός Λίβανος μετακόμισε αυτή τη μέρα σ’ ένα
ορεινό χωριό χωρίς ιστορία ούτε ιδιαίτερα θέλγητρα ήταν για να αποτίσει φόρο
τιμής στη «Ζαν ντ’ Αρκ του Λιβάνου», στην «ηρωίδα της αντίστασης». Η Σόχα
Μπεσάρα, η γυναίκα που αντιστάθηκε από την αρχή στην κατοχή του Νοτίου Λιβάνου
από το Ισραήλ και υπήρξε η κρατουμένη-σύμβολο των τρομερών φυλακών Χιαμ,
επισκεπτόταν τη γενέτειρά της για πρώτη φορά από τότε που αποφυλακίστηκε, την
1η Σεπτεμβρίου 1998. Περπάτησε στους δρόμους του χωριού, αυτού του χωριού που,
όπως ανέφερε ο παπάς στο κήρυγμά του, «αντιστάθηκε σιωπηρά». Οι κάτοικοι την
αγκάλιαζαν και τη φιλούσαν. Πολλές γυναίκες έβαλαν τα κλάματα.

Η ιστορία της γυναίκας που ονομάστηκε επίσης «μνηστή του Λιβάνου» αρχίζει στις
7 Νοεμβρίου 1988. Είκοσι ενός ετών τότε, η Σόχα πυροβόλησε μ’ ένα πιστόλι
Makarov επτά χιλιοστών τον Αντουάν Λαχάντ, επικεφαλής του «Στρατού του Νοτίου
Λιβάνου», της δύναμης που συνέδραμε το Ισραήλ στη «ζώνη ασφαλείας». Για την
επίθεση αυτή, που οργανώθηκε από το Κομμουνιστικό Κόμμα, η Σόχα προετοιμαζόταν
επί δύο χρόνια. Κέρδισε πρώτα την εμπιστοσύνη της συζύγου του Λαχάντ, με την
οποία απέκτησε φιλικές σχέσεις. Κι όταν μια μέρα επισκέφθηκε το σπίτι τους,
έθεσε σε εφαρμογή το σχέδιό της. Δεν κατάφερε όμως να σκοτώσει τον Λαχάντ,
παρά να τον τραυματίσει σοβαρά με δύο σφαίρες στο σαγόνι και το μπράτσο.
Συνελήφθη και κλείστηκε στις φυλακές Χιαμ, όπου τη βασάνιζαν επί τρεις μήνες.
Έμεινε φυλακισμένη για δέκα χρόνια. Και την 1η Σεπτεμβρίου 1998, έπειτα από
διεθνείς πιέσεις, αποφυλακίστηκε και παραδόθηκε στον Ερυθρό Σταυρό. Από τότε
ζει στη Γαλλία, όπου εργάζεται για την απελευθέρωση των Λιβανέζων που
εξακολουθούν να κρατούνται παρανόμως στο Ισραήλ.

Πριν επιστρέψει στο χωριό της, η Σόχα ξαναπήγε στις φυλακές Χιαμ, στην πρώην
«ζώνη ασφαλείας» που ελέγχεται σήμερα από τη Χεζμπολάχ. «Δεν υπάρχει διαφορά
ανάμεσα στη δύναμη κατοχής και στους Λιβανέζους συνεργάτες της», λέει στη
«Λιμπερασιόν». «Αν το Ισραήλ δεν είχε βρει συνεργάτες, δεν θα μπορούσε να
καταλάβει ένα κομμάτι του Λιβάνου επί 22 χρόνια και να σκοτώσει τόσους
Λιβανέζους. Εκείνοι που υπηρέτησαν το Ισραήλ πρέπει να δικαστούν. Δεν πρέπει
όμως να τους βάλουμε όλους στο ίδιο τσουβάλι. Υπήρχαν οι απλοί πολιτοφύλακες,
οι δεσμοφύλακες, και υπήρχαν ακόμη εκείνοι που συνεργάστηκαν στενά με τις
ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες, όπως οι εννιά υπεύθυνοι των ανακρίσεων. Οι
άνθρωποι αυτοί είναι εγκληματίες πολέμου και δεν πρέπει να διαφύγουν της Δικαιοσύνης».