ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ένας μήνας χωρίς ώρες

Φαντάζομαι ήδη τον εαυτό μου στην παραλία. Ξυπόλητη, χωρίς να νοιάζομαι αν τα
ρούχα μου θα είναι σιδερωμένα, αν το φαγητό μαγειρεμένο, αν το παιδί θα
κοιμάται και θα ξυπνάει στην ώρα του. Σκέφτομαι τη μουσική των διακοπών ­ και
συνειδητοποιώ ότι μόνο τότε προσέχω πραγματικά τη μουσική. Φέτος το καλοκαίρι
θα είναι διαφορετικό. Θα διαβάζω την εφημερίδα μου όση ώρα θέλω, θα ξυπνάω
όποτε θέλω και θα ξενυχτάω όσο θέλω.

Βλέπω τα εισιτήρια που έχουν ημερομηνία Ιουλίου και μου φαίνεται ότι σε λίγο
θα σαλπάρω. Βλέπω το μικρό μου μαυρισμένο στην παραλία να γίνεται το αλητάκι
που ήμουν και εγώ στην ηλικία του (πότε ήταν άραγε;). Θυμάμαι τα περσινά
βράδια στην παραλιακή καντίνα του Γιαννιτσοχωρίου και τρέμω στην ιδέα ότι
φέτος δεν θα λειτουργήσει. Θα ξαναβρεθώ με τους ανθρώπους που όλο τον χειμώνα
είναι στην πραγματικότητα γείτονές μου, αλλά δεν προλαβαίνουμε ν’ αλλάξουμε
ούτε κουβέντα στο τηλέφωνο. Περιμένω τα απογεύματα που θα πηγαίνω να πάρω
φρέσκο γάλα από τις κατσίκες ή τα πρωινά που θα μπαίνω στα μποστάνια
διαλέγοντας ό,τι θέλω. Θα κάνω βόλτες στα απίστευτα πανηγύρια του Άη Λιός και
φέτος θα τα καταφέρω να κάνω ολόκληρη τη μαγική διαδρομή στο φαράγγι της
Νέδας, για να έχω απόθεμα τον χειμώνα από δροσιά και μαγεία. Θα παίζω
ατέλειωτες ώρες τάβλι και ίσως φέτος ο άνδρας μου παραδεχθεί ότι δεν τον
κερδίζω από τύχη.

Περιμένω τον μήνα που δεν έχει ώρες, που δεν έχει ρολόγια, που δεν έχει
υποχρεώσεις, δεν έχει γεγονότα. Περιμένω, τελικά, τον μήνα που θα είμαι μία άλλη.