Τεχνοκρατικές λύσεις

*Οι τελευταίες διοικητικές εξελίξεις στο χώρο του αθλητισμού δίνουν
μάλλον την εντύπωση ότι έχουν λυθεί όλα τα βασικά προβλήματα λειτουργίας και
οργάνωσης και ότι το μόνο που του λείπει για την τελειότητα είναι στυλ και
ύφος. Η εικόνα αυτή δεν έχει, βέβαια, καμία σχέση με την αλήθεια.

*Γιατί το κύριο ζητούμενο δεν είναι τόσο να μπουν ως παράγοντες
άνθρωποι με σπουδές και επαγγελματικά εφόδια, αλλά αυτοί που θα μπουν ­ και
κυρίως αυτοί που θα τους διορίσουν ή θα τους στηρίξουν ­ να έχουν καταλάβει
πού πονάει ο ελληνικός αθλητισμός και τι μπορεί να γίνει, ιδίως στο
ποδόσφαιρο, ώστε να ανέβει το θέαμα και η αξιοπιστία των πρωταθλημάτων. Κι
αυτό που χρειάζεται είναι μάλλον απλό, αλλά ιδεαλιστικό, το αντίθετο της
τεχνοκρατίας: αγάπη για τον αθλητισμό και εμπιστοσύνη στα πρόσωπα που θα
επιλεγούν να του δώσουν ώθηση.

*Αυτή ήταν η νοοτροπία αρκετών παραγόντων πριν από είκοσι και πλέον
χρόνια ­ και αν το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν έλαμπε διεθνώς ούτε τότε, δεν
υπάρχει αμφιβολία ότι το χαιρόταν πολύ περισσότερος κόσμος από σήμερα.
Παράγοντες της γενιάς του Νταϊφά, του Μπάρλου και του πρώιμου Βαρδινογιάννη
ήταν πρώτα απ’ όλα φίλαθλοι και μετά επιχειρηματίες, επενδυτές ή
δημοσιοσχεσίτες. Είχαν την εξυπνάδα της σχετικής διακριτικότητας: άφηναν να
μιλά περισσότερο ο προπονητής και η ομάδα.

*Αυτό ίσχυε κατ’ εξοχήν για τον Παναθηναϊκό ­ και γι’ αυτό η σημερινή
ουρανοκατέβατη εξέλιξη αντιμετωπίζεται με σκεπτικισμό από τους ίδιους τους
ανθρώπους που τον αγαπούν. Δεν ξεχνούν οι φίλαθλοι ότι ο πρόεδρος που πρόσφατα
αποσύρθηκε, πριν γίνει ο σφιχτός στην τσέπη και τις προθέσεις απόλυτος
άρχοντας ήταν αυτός που χάρισε στην ομάδα του ένα από τα καλύτερα προπονητικά
κέντρα της Ευρώπης, καθώς και την καλύτερη μεσοεπιθετική τριάδα ­ Ζάετς,
Ρότσα, Σαραβάκος ­ στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου.

*Σήμερα ο Παναθηναϊκός τελειώνει μια χρονιά αναμφισβήτητης ανόδου
ουσιαστικά αυτοδιαλυόμενος. Δεν είναι μόνο ο προπονητής που αλλάζει μέσα σε
ακατανόητες για τους μη γνώστες των παρασκηνίων συνθήκες. Αλλά και η νοοτροπία
που, χωρίς σκέψη και οργάνωση, από την σχεδόν ασκητική συγκράτηση περνά σε ένα
δύσκολα συγκαλυπτόμενο νεοπλουτισμό έργων και λόγων, που τίποτα καλό δεν
προμηνύει.

*Το χειρότερο παράδειγμα το έδωσε πάντως, τώρα στο τέλος της περιόδου,
ο μεγάλος αντίπαλος. Αν η αδικαιολόγητη αποπομπή του Μπάγιεβιτς κάπως
συγκαλύφθηκε με την κατάκτηση (έστω, όπως επιτεύχθηκε) του Πρωταθλήματος, ο
τρόπος που φέρθηκε η διοίκηση του Ολυμπιακού σε έναν προπονητή, αλλά κυρίως σε
ένα αθλητικό πρόσωπο, του βεληνεκούς του Γιάννη Ιωαννίδη (όσο κι αν η χρονιά
του ήταν αναμφισβήτητα αποτυχημένη), γυρνάει όχι μόνο την ομάδα αλλά και τα
αθλητικά ήθη σε πολύ σκοτεινότερες εποχές.