Η καριέρα του σ’ ένα ντοσιέ

Επηρεασμένος από τα δύσκολα παιδικά του χρόνια, ο Γκαμπριέλ Μπατιστούτα εκτιμά περισσότερο την ίδια τη ζωή από τη δόξα του ποδοσφαίρου

Ηταν περασμένα μεσάνυχτα, αλλά η Piazza della Repubblica έσφυζε από ζωή. Στο
Ponte Vecchio, την παλιά γέφυρα που ενώνει τις όχθες του ποταμού Άρνο, το
«φίδι» στο σώμα της Φλωρεντίας, εκατοντάδες κάτοικοι της πόλης σεργιάνιζαν
αμέριμνοι. Το καλοκαίρι του ’91 ήταν ζεστό και υγρό όπως όλα τα προηγούμενα.
Όμως, κάτι είχε αλλάξει… Ο Γκαμπριέλ Μπατιστούτα ήταν ανάμεσα σ’ αυτούς που
ανάσαιναν τον αέρα της πατρίδας του Μιχαήλ Άγγελου και του Δάντη.

Ο Αργεντίνος με τη μακριά κόμη και τα σπινθηροβόλα μάτια κατέβαλε μεγάλη
προσπάθεια να προσαρμοστεί στο νέο του περιβάλλον. Παιδί αγροτικής οικογένειας
δυσκολευόταν να καταλάβει τον τρόπο σκέψης της ελιτίστικης κοινωνίας της
Φλωρεντίας.

Ο Μπατιστούτα είχε αποκτηθεί από τη Φιορεντίνα, το σύμβολο της Φλωρεντίας, με
σκοπό να αναδείξει την ομάδα σε πρωταγωνίστρια του ιταλικού και ευρωπαϊκού
ποδοσφαίρου.

Στο ερώτημα αν τα κατάφερε ή όχι, μπορούν να δοθούν πολλές απαντήσεις.

Ο Μπατιστούτα διαφέρει από τους υπόλοιπους παίκτες γιατί, αν και πρωταγωνιστεί
στους αγωνιστικούς χώρους και πρόσφατα έγινε ο πιο ακριβοπληρωμένος
ποδοσφαιριστής του κόσμου με τη μεταγραφή του στη Ρόμα, εντούτοις απεχθάνεται
το ποδόσφαιρο!

Ο Αλεσάντρο Ριάλτι, ο οποίος βοήθησε τον Μπατιστούτα στη συγγραφή της
αυτοβιογραφίας του, δηλώνει:

«Είναι ένας πολύ καλός επαγγελματίας, που στην πραγματικότητα όμως δεν αγαπάει
το ποδόσφαιρο. Από τη στιγμή που φεύγει από το γήπεδο, δεν ασχολείται ξανά με
το ποδόσφαιρο. Δεν το συγχέει με τα υπόλοιπα ενδιαφέροντά του. Είναι πολύ
ευαίσθητος και έξυπνος. Όταν ξεκινήσαμε να γράφουμε το βιβλίο ήρθε στο γραφείο
μου και για πέντε ολόκληρες ημέρες μου μιλούσε για την οικογένειά του και τη
ζωή του στην Αργεντινή. Όταν έφθασε όμως στο κεφάλαιο “ποδόσφαιρο και
καριέρα”, σχεδόν δεν είπε τίποτε. “Τα στοιχεία είναι εδώ. Μπορείς να βρεις
ό,τι χρειάζεσαι”, μου είπε και μου άφησε ένα ντοσιέ που περιείχε στατιστικά
κυρίως στοιχεία της ποδοσφαιρικής του καριέρας».

Σημάδια

Ο Μπατιστούτα με τον μάνατζέρ του Σετίμιο Αλοΐζιο

Το μεγαλύτερο παιδί μιας αγροτικής οικογένειας, έζησε από πολύ κοντά το δράμα
του πατέρα του Οσμάρ να ζήσει την οικογένειά του, όταν έμεινε άνεργος.

Ήταν μια εμπειρία που άφησε ανεξίτηλα τα σημάδια της στην ψυχή του Γκαμπριέλ
και, όπως λένε όσοι τον γνωρίζουν καλά, δεν πρόκειται να ξεπεράσει ποτέ.

Με τα πρώτα χρήματα που απέκτησε από την επαγγελματική του καριέρα στο
ποδόσφαιρο αγόρασε στον πατέρα του ένα μεγάλο ράντσο.

«Θέλω να δείχνω την αγάπη μου στους ανθρώπους περισσότερο, αλλά δεν μπορώ. Ο
πατέρας μου ποτέ δεν εξέφρασε πραγματικά την αγάπη του σε μένα και νομίζω πως
το ίδιο κάνω και εγώ τώρα με τα παιδιά μου, τον Θιάγκο και τον Λούκας.
Νιώθουμε αυτή την αγάπη, αλλά δεν μπορούμε να την εκδηλώσουμε», λέει ο
Μπατιστούτα.

Ο χαρακτήρας του Γκαμπριέλ έχει επηρεαστεί ιδιαίτερα από τον παππού του
Μέλχιορ και τη γιαγιά του Καταλίνα, με τους οποίους είχε μια πολύ ζεστή σχέση.

Για κυνήγι

«Όταν ήμουν μικρός, ο παππούς μου με έπαιρνε μαζί του στο κυνήγι. Ξυπνούσαμε
στις 5 το πρωί, μου έφτιαχνε πρωινό και, αφού τρώγαμε, φεύγαμε για τα βουνά.
Σε αυτές τις διαδρομές μου στα δάση, μπόρεσα να δω τη ζωή από άλλη οπτική
γωνία», λέει ο «Μπατιγκόλ», όπως τον αποκαλούν χαϊδευτικά οι τιφόζι.

Το ποδόσφαιρο τον βοήθησε να κάνει φίλους και να τον φέρει πιο κοντά στην
παιδική του αγάπη, τη γλυκιά Ιρίνα, μητέρα σήμερα των δύο παιδιών του.

Παρά το γεγονός ότι ήταν πολύ δυνατός και επιθετικός, κανείς δεν είχε
προβλέψει την επαγγελματική καριέρα που θα έκανε ο Μπατιστούτα στο ποδόσφαιρο.

Όπως και ο Βιέρι, ο Μπατιστούτα ήταν άτεχνος. «Όταν σούταρε, σου έδινε την
εντύπωση πως κλωτσούσε καρπούζι», είχε δηλώσει ένας από τους πολλούς
προπονητές του.

Αγροτόπαιδο όπως ήταν, δεν φοβήθηκε τη σκληρή δουλειά. Γρήγορα βελτιώθηκε και
είδε το όνομά του στο ρόστερ της Νιούελς Ολντ Μπόις. Ακολούθησε η Ρίβερ Πλέιτ,
η Μπόκα Τζούνιορς και η Φιορεντίνα.

Πάθος μόνο στο γήπεδο

Στην ιταλική ομάδα, γρήγορα ανεδείχθη σε φυσικό ηγέτη. «Είναι η δύναμη που
κινεί την ομάδα», όπως έλεγε χαρακτηριστικά ο Τζιοβάνι Τραπατόνι. «Αν δεν
έπαιζε καλά αυτός, τότε δεν έπαιζε καλά όλη η Φιορεντίνα».

Αν και το πάθος που δείχνει στους αγώνες εντυπωσιάζει ακόμη και τους
αντιπάλους του, ο Μπατιστούτα στην προσωπική του ζωή είναι πολύ ήρεμος.

«Οι απολαύσεις της ζωής μου είναι το παιχνίδι των παιδιών μου, ένα τηλεφώνημα
από τους γονείς μου, μια κουβέντα από τη γυναίκα μου, ένα τραγούδι, μία
ταινία.

Οργίζομαι και συνάμα συγκινούμαι όταν βλέπω ηλικιωμένους ανθρώπους να
αγωνίζονται για τα προς το ζην.

Είναι λυπηρό να εργάζεσαι τριάντα, σαράντα χρόνια και στο τέλος να μην μπορείς
να γευτείς τους καρπούς των κόπων σου. Το γεγονός αυτό με πληγώνει πολύ».

Πολλές φορές, όταν ήταν μικρός ο Μπατιστούτα έκανε κοπάνες από το σχολείο του
για να πηγαίνει στους ψαράδες ενός μικρού χωριού, κοντά στο σπίτι του, με τους
οποίους μιλούσε ώρες ατελείωτες.

«Αυτό που έμαθα τότε είναι πως η αξία ενός άνδρα κρύβεται στην καρδιά του και
όχι στην τσέπη του».

«Ελ Σιντ»…

Για τη Φιορεντίνα, ο Μπατιστούτα ήταν ο φυσικός της ηγέτης. Η παρουσία του
αρκούσε για να τονώσει την ψυχολογία των υπόλοιπων ποδοσφαιριστών των «Βιόλα».
Ένα στοιχείο καταλυτικό για τη μεταγραφή του στη Ρόμα.

«Θυμάστε όταν οι Μαυριτανοί προσπάθησαν να κατακτήσουν την Ισπανία και οι
Ισπανοί έβαλαν τον Ελ Σιντ πάνω στο άλογό του, αν και ήταν νεκρός;

Η ιστορία αυτή μου έχει έρθει πολλές φορές στο μυαλό, βλέποντας τον
Μπατιστούτα να αγωνίζεται ακόμη και τραυματισμένος», λέει ο βιογράφος του.
Σχεδόν σε όλα τα μπαρ της Φλωρεντίας υπάρχει μία μεγάλη αφίσα του Μπατιστούτα
ακόμη και τώρα, μετά τη μεταγραφή του στη Ρόμα.

«Η καλύτερη πλευρά του Μπατιστούτα είναι ο χαρακτήρας του. Δεν σπρώχνει, δεν
χτυπά. Είναι ένας μαχητής. Έχετε δει το “Μπρέιβχαρτ”; Ο Μπατιστούτα είναι ο
δικός μας Μελ Γκίμπσον», λέει ένας πιτσιρικάς, οπαδός της Φιορεντίνα. Όλα τα
παραμύθια, όμως, έχουν ένα τέλος.