ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Στο νηπιαγωγείο

Φοράει μια τζιν φούστα με φραμπαλάδες κι από μέσα προβάλλουν μπουτάκια και
γαμπίτσες σε χρώμα ροδακινί και μεσογειακό, κάτι τόνους πιο ανοικτό από τα
τεράστια μάτια της που ελέγχουν τα πάντα, το πρόσωπο της μαμάς που οδηγεί,
αλλά κι αν το άλλο αυτοκίνητο, αυτό με τον μικρό Κωστή και τη μαμά του,
ακολουθεί. Φτάσαμε ­ η μικρή μαγισσούλα κατεβαίνει εμπλέα αυτοπεποίθησης να
επιθεωρήσει το νηπιαγωγείο για το οποίο προορίζεται, κοιτώ τη χαρούμενη
ταμπέλα «Μαγική Αυλή», της μοίρας μου φαίνεται είναι, να αγωνίζομαι μια ζωή
για τον ορθολογισμό για να ‘ρχονται μετά μαγισσούλες και μάγοι και μαγικά και
να ανατρέπουν τα πάντα με την αλαζονεία της απόλυτης αθωότητας.

Η Αννούλα τριγυρίζει στην αυλή κι έπειτα παίρνει χαρτιά και μαρκαδόρους,
επιλέγει όπως πάντα το μοβ κι επεκτείνεται από τα χαρτιά στον πίνακα όσο οι
μαμάδες μιλούν με τις δασκάλες, ορίζει την απόσταση ασφαλείας κι ανεξαρτησίας
μόνη της, ανύποπτη μάλλον για τη μελαγχολία που αρχίζει να πνίγει τη μάνα της,
πέρασαν κιόλας τρεισήμισι χρόνια και κάνει το πρώτο βήμα απομάκρυνσης, Χριστέ
μου, γιατί κιόλας, γιατί πρέπει, δεν θέλω, δεν θέλω να μεγαλώσει το μωρό μου,
σκιαγραφείται άλλη μια, στις τόσες που προηγήθηκαν, απώλεια, είναι αυτό το
ξερίζωμα που νιώθω σε κάποιο ακαθόριστο σημείο του σώματος, δεν μπορώ να το
συνηθίσω παρά την εκπαίδευση στην οποία με υποβάλλουν όλοι αυτοί που
ισχυρίζονται ότι μ’ αγαπούν…

Το Αννούλι ενέκρινε το νηπιαγωγείο κι η μαμά φεύγει για τη δουλειά, η ζωή
συνεχίζεται κι ο χρόνος αρνείται να παγώσει, παγώνει όμως το χαμόγελο κι η
σκέψη μου, κρύψου, μαμά, έτσι κι αλλιώς κανείς δεν θέλει να ακούσει γι’ αυτά
σου τα ζορίσματα…