3η ΚΑΡΤΑ «Δεν κάνω συμβιβασμούς»

Την επομένη της φιέστας του πρωταθλητή Ολυμπιακού, ο πρόεδρος του Παναθηναϊκού
Γιώργος Βαρδινογιάννης ανακοίνωσε την απόφασή του να παραιτηθεί. Αν και αυτή η
επιλογή δεν έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία, το γεγονός είναι ιδιαίτερα σοβαρό για
τα ποδοσφαιρικά πράγματα της χώρας σε επαγγελματικό επίπεδο.

Ο Γιώργος Βαρδινογιάννης ήταν ο μακροβιότερος πρόεδρος ΠΑΕ, αφού βρίσκεται
στην κορυφαία διοικητική θέση του Παναθηναϊκού από το 1979, όταν θεσπίστηκε το
επαγγελματικό ποδόσφαιρο.

Στις χθεσινές δηλώσεις του δεν ήταν σαφής. Άφησε όμως αιχμές: «Είκοσι ένα
χρόνια βρισκόμουν στο μικροσκόπιο. Κάποιοι με χρησιμοποίησαν ως άλλοθι για
δικές τους αδυναμίες. Ίσως η αποχώρησή μου προβληματίσει κάποιους να αλλάξουν
τη στάση τους. Όπως ήρθαν τα πράγματα είτε έπρεπε να συμβιβαστώ είτε να
αποχωρήσω. Δεν δέχομαι να κάνω συμβιβασμούς. Δεν είχα στόχο την κατάκτηση
τροπαίων με οποιονδήποτε τρόπο. Δεν χρησιμοποίησα τον Παναθηναϊκό ως μέσο
πίεσης ή εμπορευματοποίησης».

Οφείλει να αναγνωρίσει ο κ. Βαρδινογιάννης ότι επί αρκετά χρόνια αιωρείτο
πάνω από τα ποδοσφαιρικά πράγματα ο μύθος της παντοδυναμίας του και ο φόβος
ήταν κακός σύμβουλος για ανασφαλείς παράγοντες, διαιτητές και άλλους. Είχαμε
φωτογραφικές διατάξεις σε μεταγραφές, περίεργες αποφάσεις της αθλητικής
δικαιοσύνης, ενώ διαιτητοπατέρες και διαιτητές μιλούσαν με δέος για τη «μεγάλη
πόρτα». Το λάθος του ήταν ότι άφησε το ποδόσφαιρο να κινείται ανάμεσα στον
μύθο και την πραγματικότητα.

Ωστόσο, ο Γιώργος Βαρδινογιάννης δεν νόθευσε το ποδόσφαιρο με χρήματα κάτω
από το τραπέζι. Δεν εξαγόρασε συνειδήσεις. Δεν έδωσε τη συγκατάθεσή του για
αγώνες «σικέ». Του καταλογίζεται όμως απροθυμία κατάρριψης του μύθου του
«Βαρδινογιαννισμού». Του καταλογίζεται έλλειψη διορατικότητας για αποτροπή
εγκλωβισμού του ποδοσφαίρου σε παρασκηνιακούς μηχανισμούς. Επέτρεψε με τις
παραλείψεις του να αλωθεί ο χώρος από άλλους.

Σωστά μιλάει τώρα για αναξιοπιστία και έλλειψη εποπτείας από την Πολιτεία.
Είχε χρέος όμως να μιλήσει αναλυτικότερα και να προτείνει συγκεκριμένες
λύσεις. Το «δεν συμβιβάζομαι» επιτρέπει ανατριχιαστικές σκέψεις για το μέλλον
του δύσμοιρου ποδοσφαίρου μας.