ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Έρημη ποίηση…

Πάλευε με το ποίημα του Καβάφη «Νέοι της Σιδώνος (400 μ.Χ.)» το μικρό μου, ένα
από τα υποτιθέμενα SOS ­ όπως και στα χρόνια μου λέγονταν τα πιθανά θέματα των
εξετάσεων ­ στο μάθημα της Λογοτεχνίας στη Β’ Λυκείου. Κατεβάσαμε τα καβαφικά
από το ράφι της βιβλιοθήκης ­ το ποίημα δεν είναι και από τα πολύ «σημαδεμένα»
­ οι καβαφιστές το περνούν συχνά με τον αυτάρεσκο ακαδημαϊσμό που δεν λέει
τίποτε στα 16χρονα ­ ούτε σε μένα. Λυπήθηκα το παιδί που αγωνιούσε, ένα παιδί
με ξεχωριστή αγάπη για τη λογοτεχνία, και αναρωτήθηκα πώς να διδάσκεται το
μάθημα αυτό στα σχολειά σήμερα, πώς αναλύονται τα ποιήματα του Σολωμού, του
Κάλβου, του Καρυωτάκη, του Παλαμά, του Σικελιανού, του Σαχτούρη. Υποθέτω
όπως… όλα. Μονοσήμαντα. Με τις επεξηγήσεις κάτω από κάθε ποίημα ή κείμενο
που οι συγγραφείς του σχολικού βιβλίου κρίνουν σωστές και αναγκαίες. Η μεγάλη
τύχη, που κάνει και τη μεγάλη διαφορά, είναι ο ανήσυχος δάσκαλος, που μπορεί
να «ταξιδέψει» τα παιδιά, ιδίως έξω από τη στερεότυπη ακαδημαϊκή ρότα. Μα οι
«καπετάνιοι» δεν πρέπει να είναι ταξιδεμένοι οι ίδιοι; Τρέχα-γύρευε. Το παιδί
θυμώνει όταν του λένε πως λαθεμένα νιώθει τον στίχο ­ άλλωστε εξετάζεται με
βάση την «κρατούσα ερμηνεία». Μα ποια κρατούσα; Τι είναι η λογοτεχνία, νομικά;
Στην ηλικία της αναζήτησης, τσιτάτα για την ποίηση; Κάπου μπαίνει και η
εξέταση με… επιλογή. Εδώ ο ποιητής εννοεί το α, το β ή το γ; Έρημα παιδιά,
έρημη ποίηση…