Οι Πράσινοι «μαραίνονται»

Πράσινη κάμψη. Διαπιστώθηκε στο συνέδριο της Καρλσρούης, όπου συναντήθηκαν οι «Πράσινοι» Γιόσκα Φίσερ (αριστερά), Ρέτσο Σλάουχ (μέση) και Κον Μπεντίτ (δεξιά)

«Δεν θέλουμε να μας κυβερνούν οι Πράσινοι» έγραφε το πλακάτ την Κυριακή στο
Ντύσελντορφ, την ώρα που γινόταν η καταμέτρηση των ψήφων στη Βόρεια Ρηνανία –
Βεστφαλία. Τα αποτελέσματα έδειξαν πτώση στην απήχηση του κόμματος των
Πρασίνων ­ από 10% που είχε εξασφαλίσει το 1995, στο 7,1%. Το λουλούδι τους, ο
ήλιος, φαίνεται ότι μαραίνεται. Αν πέσουν κι άλλα πέταλα, ο καγκελάριος
Γκέρχαρντ Σρέντερ ίσως να μπει στον πειρασμό να αναζητήσει αλλού εταίρους για
τον συνασπισμό του, μετά τις ομοσπονδιακές εκλογές το 2002.

Ένα λεπτό όμως. Μόλις εξελέγησαν τρεις Πράσινοι στη συνέλευση του Μείζονος
Λονδίνου. Ήδη ο ένας από αυτούς, ο Ντάρεν Τζόνσον, έτυχε αξιώματος από τον Κεν
Λίβινγκστον. Στη Γαλλία, ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ υποσχέθηκε να καταστήσει την
“πολιτική οικολογία” τμήμα του γαλλικού τοπίου, αφού οδήγησε τους Πράσινους
στο 9,6% στις ευρωεκλογές πέρυσι.

Το γεγονός ότι η εικόνα δεν έχει ακόμη ξεκαθαρίσει λέει κάτι για την ταυτότητα
των Πρασίνων και την εμπειρία τους στην εξουσία. Στη Γαλλία και στη Γερμανία,
ίσως και στο Λονδίνο, η πολιτική τους μοίρα είναι στενά συνδεδεμένη με την
Κεντροαριστερά ­ δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια “αριστερά εναλλακτική”.

Τι συμβαίνει όμως όταν “τα εναλλακτικά” τυγχάνουν εξουσίας; Στη Γαλλία, τη
Γερμανία και την Ιταλία, οι Πράσινοι αντιμετωπίζουν το χρονίζον πρόβλημα των
εισακτέων. Κατά την μακρά πορεία μέσω των θεσμών, οι Πράσινοι κινδυνεύουν να
δημιουργήσουν την εντύπωση των “βρώμικων μαγαζιών”, όπως τα κύρια κόμματα που
κάποτε επιχείρησαν να υπονομεύσουν.

Ο χάρτης

Ο χάρτης δείχνει ισχύ των Πρασίνων στα βασικά ευρωπαϊκά σώματα
αντιπροσώπευσης. Πουθενά όμως δεν έχουν καταφέρει να περάσουν το κατώφλι του
10%. Το μέγιστο εκλογικό σώμα τους στη Γαλλία υπολογίζεται στο 8% έως 12%, που
είναι έτοιμο να ψηφίσει Αριστερά, όχι όμως σοσιαλιστές ή κομμουνιστές. Στη
Γερμανία, οι της γενιάς του Μάη του ’68, στους οποίους συνήθιζαν να
στηρίζονται, μεγαλώνουν.

Εκεί όμως, όπως στη Γαλλία και την Ιταλία ­ χάρη στην αναλογική αντιπροσώπευση
­ έχουν εξασφαλίσει αρκετές έδρες ώστε να καταστούν κοινοβουλευτικοί παίκτες.

Και έχουν πάρει γεύση εξουσίας. Στο υπουργικό συμβούλιο του Λιονέλ Ζοσπέν, η
Ντομινίκ Βουανέ ηγείται του υπουργείου Περιβάλλοντος. Στην Ιταλία, οι Πράσινοι
­ αποκαλούν εαυτούς ομάδα του Γελαστού Ήλιου ­ διεκδικούν νομοθετικές
επιτυχίες σε… πεδία, όπως στους χαρακτηρισμούς τροφίμων, υπό τον Πράσινο
υπουργό Γεωργίας Αλφόνσο Πεκοράρο Σκάνιο. Στο Βερολίνο είναι σοβαροί παίκτες,
με τον Γιόσκα Φίσερ ως υπουργό Εξωτερικών και τον Γιέργκεν Τρίτιν στο
Περιβάλλον. Η προσπάθεια των εκλεγμένων Πρασίνων στα αγγλικά και ουαλικά
συμβούλια δεν μπορεί να αποτελέσει μέρος της σύγκρισης.

Παντού, οι παλιές μέρες με τα σανδάλια και τους κώδικες του παραδοσιακού
ντυσίματος, ανήκουν στο παρελθόν. Ο Ιβ Κοντασό, που ηγείται του ψηφοδελτίου
των Πρασίνων για τις εκλογές του Παρισιού, φορά κοστούμι και γραβάτα. Και δεν
κατάφεραν να ξεπεράσουν τον παλιομοδίτικο κανόνα της πολιτικής που θέλει το
κύριο βάρος να πέφτει στο πρόσωπο…

Εκτιμήσεις

Χωρίς τον Κον – Μπεντίτ, λένε οι φίλοι του, η προτίμηση στους Πράσινους θα
έπεφτε στο 5%. Οι Ευρωπαίοι Πράσινοι εμφανίζονται συχνά αντικαπιταλιστές και
προοδευτικοί, όπως για παράδειγμα σε ό,τι αφορά στα δικαιώματα των γυναικών
και την κατάχρηση της εκτελεστικής εξουσίας. Κάποιοι φέρουν το στίγμα της
καταγωγής στην πολιτική τους ταυτότητα. Το Πράσινο μέλος της Μπούντεσταγκ,
Τζεμ Οζντεμίρ, εξέπληξε τους Γερμανούς με την διπλή του υπηκοότητα ­ είναι
αδιαμφισβήτητα Γερμανός, αλλά και Τούρκος. Όμως οι Πράσινοι δεν είναι
πολιτικοί μάγοι. Στην εξουσία, η διαχείριση της πολιτικής έχει αναπόφευκτα
σημάνει και συμβιβασμό καθώς και “νέρωμα” του φανατισμού ­ χαρακτηριστικό τους
κατά τη δεκαετία του ’80, κυρίως στη Γερμανία. Όλως παραδόξως, είναι η Ευρώπη
που προσδίδει “πραγματική βάση πρασινάδας” στους διανοουμένους της. Ο Ντάνιελ
Κον-Μπεντίτ ζήτησε από τους Γάλλους να αδράξουν την ευκαιρία της επικείμενης
προεδρίας τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως “μια περιπέτεια που θα πρέπει να τη
ζήσουν με πάθος”. Και την περασμένη εβδομάδα, ο Γιόσκα Φίσερ (που τήρησε στάση
γερακιού κατά την επέμβαση στο Κοσσυφοπέδιο) απηύθυνε επιβλητικά κάλεσμα για
μια νέα ευρωπαϊκή ομοσπονδία με απευθείας εκλεγμένο πρόεδρο και κοινοβούλιο με
πραγματικές νομοθετικές εξουσίες.