Η «ζώνη ασφαλείας» ήταν τελικά φάρσα

Σιίτισα μουσουλμάνα επιστρέφει στο χωριό της

Για ποιο λόγο έγιναν λοιπόν όλα αυτά; Η κατοχή σχεδόν για ένα τέταρτο του
αιώνα, οι δύο δεκαετίες του ανταρτοπόλεμου, οι αρπαγές, οι χιλιάδες των
νεκρών; Μέσα σε είκοσι τέσσερις ώρες, ολόκληρη η ιστορία του Νοτίου Λιβάνου
αποκαλύφθηκε ως φάρσα. Η ισραηλινή «ζώνη ασφαλείας» δεν ήταν ασφαλής. Η ύπαρξή
της ποτέ δεν προστάτευσε το Ισραήλ ­ όταν το ένα τρίτο της κατεχόμενης από το
Ισραήλ ζώνης του Νοτίου Λιβάνου κατέρρευσε προχθές, ούτε ένας πύραυλος
Κατιούσα δεν εκτοξεύθηκε από την άλλη μεριά των συνόρων. Και όταν ο
φιλοϊσραηλινός Στρατός του Νοτίου Λιβάνου ­ που κάποτε ένας Ισραηλινός
στρατηγός είχε ονομάσει «ασπίδα της Γαλιλαίας» ­ το έβαλε στα πόδια και πολλοί
μουσουλμάνοι στρατιώτες του πήγαν με τη Χεζμπολάχ, δεκάδες χιλιάδες χωρικοί
που είχαν εγκαταλείψει τα σπίτια τους ή είχαν υποχρεωθεί να τα εγκαταλείψουν
πριν από 22 χρόνια, όταν τους έδιωξαν οι Ισραηλινοί, ξαναγύρισαν στα χωριά με
τα παιδιά τους, που στο μεταξύ έγιναν αντάρτες της Χεζμπολάχ. Είναι το τέλος
του παιχνιδιού, η τελική απόδειξη ότι όλος αυτός ο κυνικός και μοχθηρός
πόλεμος στον Νότιο Λίβανο ήταν ένα ψέμα. Σχεδόν όλα τα σιιτικά μουσουλμανικά
χωριά του Νοτίου Λιβάνου απαλλάχθηκαν από τα ισραηλινά στρατεύματα κατοχής.
Απομένουν μόνο τα χριστιανικά χωριά. Και εδώ ακριβώς είναι το πρόβλημα. Θα
«απελευθερωθούν» και αυτά το ίδιο εύκολα όπως και τα μουσουλμανικά χωριά; Και
οι χριστιανοί πολιτοφύλακες του Στρατού του Νοτίου Λιβάνου θα παραδοθούν άραγε
το ίδιο εύκολα όσο και οι μουσουλμάνοι συνάδελφοί τους; Αυτός ο πόλεμος έχει
τελειώσει;