ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Γιάννενα 1985

Έχουν περάσει κάπου 15 χρόνια, αλλά αρκεί να κλείσω για ένα δέκατο του
δευτερολέπτου τα μάτια μου, για να νιώσω την ίδια αίσθηση: Γιάννενα, άνοιξη
του ’85 κι ο ήλιος χαϊδεύει την ταλαιπωρημένη από τις ασταμάτητες βροχές πόλη,
προσπαθεί να αγκαλιάσει τη μονίμως δύσθυμη και μυστήρια λίμνη ­ αυτή τον
αγνοεί. Στο μπαλκόνι του σπιτιού μας, στον 7ο όροφο μιας μάλλον άθλιας
πολυκατοικίας, έχω τυλίξει μια κουβέρτα γύρω μου και χαζεύω τη λίμνη και πιο
κει τα κτίσματα, μαντεύω πού είναι το «Βιετνάμ» και η Καλούτσιανη κι έπειτα τα
βουνά, προστασία κι αποκλεισμός ταυτόχρονα. Με τις άκρες των δακτύλων
αποπειρώμαι σιγά σιγά να ακουμπήσω τις πληγές μου, αυτές που έχω στο πρόσωπο
και τις άλλες, πονάω αλλά επιμένω, η πλάγια στο δεξί μου μάγουλο είναι η
χειρότερη, γι’ αυτό μάλλον άφησε και τούτη την άσπρη ουλή, μπορεί πάλι να ‘ναι
για να θυμάμαι εσαεί ποια είμαι. Ώρες μετά, όταν ο ήλιος κόντευε να φύγει κι
αποχαιρετούσα τη λίμνη, είπα πως «αυτό, ποτέ ξανά…», μάζεψα την κουβέρτα και
μπήκα στο σπίτι. «Σ’ αγαπάω, ξέρεις», άκουσα τη σιγανή, ένοχη φωνή. «Κι εγώ σ’
αγαπάω», απάντησα, χωρίς να πω λέξη για τη φυγή που μόλις είχα σχεδιάσει,
ήξερα ότι έτσι κι αλλιώς θα μου ‘παιρνε καιρό να την υλοποιήσω.

Όσοι τότε βρέθηκαν κοντά μου με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ο Μάνος, ο Στράτος,
η Ρένα, είναι οι μόνοι άνθρωποι που ποτέ δεν χρειάστηκε, όσα χρόνια κι αν
πέρασαν, να ρωτήσουν «γιατί» ­ διότι γνωρίζουν πως η φυγή, ο αποχαιρετισμός,
οι μικροί θάνατοι έχουν ανάγκη από τη σιωπή.

Δεκαπέντε χρόνια, κάποιες ρυτίδες, μερικούς έρωτες και μια γέννα αργότερα τα
πράγματα δεν έχουν αλλάξει και τόσο ­ τηρώ τις υποσχέσεις μου, χαμογελώ όταν
λέω «αντίο», σιωπώ όταν πονώ, και ψάχνω με τα δάκτυλα την ουλή στο μάγουλό
μου.