Οι μύστες του τατού στην Αθήνα

Γιορτή για χιλιάδες φανατικούς ­ και όχι μόνο ­ λάτρεις της τέχνης του
τατουάζ το Σαββατοκύριακο, αφού ξεπέρασαν τις 3.000 οι επισκέπτες της πρώτης
στη χώρα μας Διεθνούς Έκθεσης Τατού που έκλεισε τις πύλες της σήμερα τα
ξημερώματα.

Και βραβεία για το καλύτερο σχέδιο, καλύτερο έγχρωμο, το καλύτερο μικρό και μεγάλο τατού, στην 1η Διεθνή Έκθεση Τατού

Με την πρωτοβουλία του Μέδουσα Tattoo Studio, πρώτη φορά στη χώρα μας
συγκεντρώθηκαν 60 καλλιτέχνες του είδους από την Ελλάδα και το εξωτερικό.

Ανάμεσα στους 20 ξένους καλλιτέχνες που ήρθαν στην Αθήνα από τη Γερμανία, την
Αυστρία, την Ισπανία, την Ιταλία, και ο Αυστριακός Μπέρνι Λούθερ που οι
ειδικοί τον θεωρούν από τους καλύτερους στον κόσμο.

Οι περίπου 3.000 άνθρωποι που πέρασαν από την Έκθεση ήταν, σύμφωνα με τους
διοργανωτές, «περισσότερο εξοικειωμένοι από κάθε άλλη φορά, αφού πολλοί ήρθαν
για να κάνουν τατού και όχι μόνο από περιέργεια».

Στα 25 περίπτερα που στήθηκαν οι επισκέπτες μπορούσαν επίσης να ενημερωθούν
για την πανάρχαιη τέχνη της δερματοστιξίας, να παρακολουθήσουν το συναυλιακό
πρόγραμμα, τα διάφορα χάπενινγκ και τους διαγωνισμούς μαζί με τις βραβεύσεις
για τα καλύτερα σχέδια.

Αν, όπως είπε ο Άγγλος καλλιτέχνης του είδους, Άλεξ Μπίνι, «όταν κάνεις
τατουάζ κάτι συμβαίνει. Όχι πάντα, αλλά μερικές φορές κάτι ακραίο, κάτι μαγικό
μπορεί να συμβεί.

Είναι συμβολικό. Επί της ουσίας ανοίγεις το σώμα και μερικές φορές ανοίγει και
το μυαλό ταυτόχρονα.

Οι πρώτοι ιθαγενείς το γνώριζαν αυτό και χρησιμοποιούσαν επώδυνες τεχνικές
τατουάζ στις τελετές μύησής τους. Γιατί έτσι ανοιγόταν κάποιος.

Κι όταν κάποιος ανοίγεται, γίνεται δεκτικός στη γνώση», τότε, σύμφωνα με τους
διοργανωτές, «η προσέλευση του κοινού σε αυτή την έκθεση αποδεικνύει ότι οι
Έλληνες είναι πια ανοιχτοί απέναντι στην τέχνη αυτή».

Από την αρχαία Αίγυπτο μέχρι τις… πασαρέλες

Θετικό κλίμα δημιούργησαν στην 1η Διεθνή Έκθεση Τατού οι 2.500 επισκέπτες, πολλοί από τους οποίους τόλμησαν να κάνουν τατού… επί τόπου

Το tattoo ή τατουάζ (στην πολυνησιακή διάλεκτο σημαίνει σχέδιο ή σχήμα
προστασίας) είναι μια τέχνη που ξεκινά το 2000 π.Χ. στην Αίγυπτο με μαύρες και
μπλε εγχαράξεις σε μούμιες γυναικών. Αναφορές γι’ αυτό υπάρχουν και σε
κινεζικά κείμενα του 300 π.Χ., ενώ στην Ιαπωνία την ίδια περίοδο άνδρες και
γυναίκες όλων των ηλικιών κοσμούσαν τα σώματά τους με φίδια και δράκους για να
ξορκίσουν τους φόβους και τους εφιάλτες τους. Οι δυτικές κοινωνίες γνωρίζουν
το tattoo για πρώτη φορά το 1691 από τους εξερευνητές, οι οποίοι επιστρέφουν
από την Πολυνησία και τα νησιά του Ειρηνικού φέρνοντας μαζί τους και τα
παράξενα σχέδια που αγαπούσαν οι τοπικές ανώτερες τάξεις.

Το tattoo γίνεται γρήγορα σύμβολο της ελίτ και στη Δύση: ο βασιλιάς Όσκαρ της
Σουηδίας, ο Μέγας Δούκας Αλέξιος της Ρωσίας, ακόμη και η μητέρα τού Ουίνστον
Τσώρτσιλ είχαν τατουάζ. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο το τατουάζ περνά στην
ευρεία χρήση: από τους Αμερικανούς πεζοναύτες έως τους χίπις των δεκαετιών του
’60 και του ’70 γίνεται «κόσμημα» λατρείας για όλο και περισσότερους
ανθρώπους.

Σήμερα, το τατουάζ βρίσκεται και πάλι στο προσκήνιο. Ακόμη και η μόδα
αντέγραψε την τέχνη αυτή, με τον Ζαν Πολ Γκοτιέ να έχει παρουσιάσει κολεξιόν
βασισμένη στο tattoo και το body piercing με ρούχα που ήταν αναπαραστάσεις
δερματοστιξίας. Μία από τις κυρίαρχες τάσεις είναι τα αυτοκόλλητα τατουάζ ή τα
τατουάζ με χένα που διαρκούν μερικές εβδομάδες για όσους δεν παίρνουν την
απόφαση να στιγματιστούν για πάντα. Και όλα δείχνουν πως η Generation Χ βρήκε
ακόμη ένα… αξεσουάρ ενίσχυσης του ναρκισσισμού και της σεξουαλικότητάς της.

Το τατουάζ άρχισε να γίνεται δημοφιλές τα τελευταία χρόνια και στην Ελλάδα.
Όπως λένε οι καλλιτέχνες του είδους (tattoo artists), άνθρωποι όλων των
ηλικιών και των κοινωνικών τάξεων ζητούν να κάνουν όχι ένα, αλλά δύο και
μερικές φορές τρία (κάθε φορά μεγαλύτερα) τατουάζ με τα πιο περίεργα σχέδια. Η
τιμή αρχίζει από τις 15.000 δραχμές και μπορεί να φθάσει έως το ένα εκατ.
δραχμές αν πρόκειται για το «ζωγράφισμα» μιας πλάτης ή για κάτι που
σχεδιάζεται όπως ακριβώς το έχει φανταστεί ο πελάτης. Η τιμή εξαρτάται από τα
χρώματα και την πολυπλοκότητα του σχεδίου, αφού για μία πλάτη χρειάζονται
περίπου 40 ώρες δουλειάς.