Του βοδιού το αϊ-κιού

Καθόμουνα κι έβλεπα ειδήσεις με το βλέμμα του βοδιού. Το απαθές. Το ατάραχο.
Το αμέτοχο. Το «τι με νοιάζει εμένα». Το «ο Θεός να με έχει καλά, στάχτη και
μπούρμπερη η υπόλοιπη ανθρωπότης».

Καθόμουνα κι έβλεπα ειδήσεις με το βλέμμα του βοδιού… (Σημειωτέον, δεν έχω
τίποτα προσωπικό με το βόδι. Ούτε ως ζωντανό, ούτε ως ευρύτερη έννοια.
Αντιθέτως. Το σέβομαι και το υπολήπτομαι. Το βόδι και σοβαρό είναι και
εργατικό και αξιόπιστο και μεγάλα ζόρια τραβάει. Όμως, πρέπει να παραδεχτεί
κανείς ότι, μέσα στις πολυάριθμες αρετές του, δεν συγκαταλέγεται το
σπινθηροβόλο βλέμμα. Δεν ξέρω πώς να το αναλύσω, χωρίς να μου προκύψει
σουρεαλιστικό: Σαν να μασάει το βόδι τσίχλα; Χωρίς να μασάει; Κάπως έτσι…).

Καθόμουνα κι έβλεπα ειδήσεις με το βλέμμα του βοδιού. Εμφύλιος στην Ευελπίδων.
Γυναίκες με μαύρα, με τσεμπέρια, με εικονίσματα, ιερείς, μοναχοί, ιερομόναχοι,
κάμερες, δικηγόροι, περαστικοί, χαβαλετζήδες, φωνές, νευρώσεις κι αλαλαγμοί.
Γιατί; Για ένα βιβλίο. Που οι μισοί το αγοράζουνε και οι μισοί το καίνε. Που
βρίσκεται θρονιασμένο, τόσον καιρό τώρα, πρώτο θέμα, στα δελτία. Που ­
οσονούπω ­ θα βγει στα παράθυρα ο συνήγορος της Μαγδαληνής με δηλώσεις της
πελάτισσάς του.

Καθόμουνα κι έβλεπα ειδήσεις με το βλέμμα του βοδιού. Σάλος με τις ταυτότητες.
Τις καινούργιες. Μας το εξήγησε ο κύριος Δαφέρμος. Αυτές τώρα, δεν θα έχουν
όνομα συζύγου, επάγγελμα, θρήσκευμα, αποτύπωμα. Δεν θα έχουν επίσης
ποδοσφαιρική ομάδα, πολιτικό κόμμα, πιθανά διαζύγια, αν είσαι Υδροχόος με
ωροσκόπο στον Σκορπιό, αν παθαίνεις κρίσεις μανιοκατάθλιψης, αν είσαι στρέιτ ή
γκέι, ποιο το αγαπημένο σου χρώμα και αν σιχαίνεσαι τις πατάτες γιαχνί. Θα
είναι ταυτότητες πιο λιτές, πιο δωρικές ­ πιο μίνιμαλ να τις πω; Θα σου
ρίχνουν ένα ξερό ονοματεπώνυμο, διεύθυνση κατοικίας, άντε και κανένα χρώμα
οφθαλμού να βρίσκεται… Κατά τα άλλα, θα σε κρατάνε σε απόσταση. Δεν θα σου
αφήνουν το περιθώριο να πάρεις και πολύ – πολύ θάρρος.

Καθόμουνα κι έβλεπα τις ειδήσεις με το βλέμμα του βοδιού. Στη Νέα Δημοκρατία,
δώδεκα απόστολοι καθένας με τον πόνο του. Υπάρχει συνωμοσία στους κόλπους; Στα
κόλπα; Ποιοι οι συνωμότες; Γιατί συνωμότησαν; Πότε; Εναντίον ποίου; Με ποιο
στόχο; Πού κολλάει η Σαλώμη; Γιατί κόμμα της αντιπολίτευσης, αντί να
αντιπολιτεύεται, χορεύει μπροστά στα μάτια μας το χορό των επτά πέπλων; Και
μετά από το συγκεκριμένο σουξέ ­ τι άλλο έχει σειρά; Ο χορός του Ζαλόγγου ­ σε
δεύτερη εκτέλεση από τον Σάκη Ρουβά;

Καθόμουνα κι έβλεπα τις ειδήσεις με το βλέμμα του βοδιού. Τα ελληνοτουρκικά;
Απ’ το καλό στο καλύτερο! Σφυρηλατήσαμε άρρηκτους δεσμούς με την Άγκυρα. Πρώτο
βήμα, η κολεξιόν με τις ανθυποτόπ μοντέλες. Δεύτερο, θα μας δώσουνε πίσω την
Κύπρο. Μπράβο! Εύγε! Πολύ ωραία! Εσύ Θεό κι εγώ Αλλάχ, όμως κι οι δυο μας αχ
και βαχ!

Καθόμουνα κι έβλεπα τις ειδήσεις με το βλέμμα του βοδιού. Επιτέλους μου έφυγε
κι αυτό το άγχος. Έλεγα, ας αξιωθώ Παναγιά μου, δυο πράγματα στη ζωή μου. Το
παιδί μου να προκόβει και τον Νίκολας Κέιτζ στην Κεφαλονιά. Και νάτο το
δεύτερο. Ώρες αυτό τώρα στα δελτία. Άπειρες φορές μέχρι να το εμπεδώσουμε. Πώς
κατέβηκε από το ιδιωτικό του αεροσκάφος. Πώς περπάτησε από το αεροσκάφος στο
αυτοκίνητο. Πώς πέταξε ανέμελα το σάκο του στο πορτ μπαγκάζ. Πόσο απλός είναι,
πόσο προσιτός είναι. Πόσο ετοιμόλογος είναι. Τόσο που όταν τον πλησίασε ένα
κοριτσάκι και τον ρώτησε:

­ Do you like Sami?

Εκείνος μας καθήλωσε με μια μεστή νοήματος τοποθέτηση:

­ Very much.

Καθόμουνα κι έβλεπα ειδήσεις με το βλέμμα του βοδιού. Κρίμα. Αυτή την εβδομάδα
δεν είχε σκάνδαλο με μόδιστρο. Λαϊκό τραγουδιστή με νεαρό κρατούμενο. Ηθοποιό
να δολοφονεί τον άντρα της. Δεν υπήρχε έστω, βρε αδελφέ, μια τηλεπαρουσιάστρια
με ξένες πινακίδες στην Πόρσε της. Φτώχεια. Λίγα πράγματα. Ισχνές οι αγελάδες.
Ανικανοποίητο το βόδι.

Κι από την άλλη μεριά, έτσι όπως εγώ ­ το βόδι ­ έβλεπα ειδήσεις, με κατέλαβε
­ ως βόδι ­ μια αισιοδοξία. Μια ανάταση. Γιατί, όταν βλέπεις πως οι ειδήσεις
της ημέρας είναι Ανδρουλάκης, ταυτότητες, Σαλώμη, μοντέλες κι Αμερικανοί σταρ
­ ένα και μόνο μπορεί να σημαίνει: Όλα βαίνουν καλώς. Κάλλιστα. Σ’ αυτόν τον
τόπο, προβλήματα δεν υπάρχουν. Ανεργία, απεργία, περίθαλψη, μετανάστες,
εκπαίδευση, συγκοινωνίες, περιβάλλον, πολιτισμός ­ όλα λύθηκαν. Όλα
αντιμετωπίστηκαν. Όλα ανήκουν στο φαύλο παρελθόν.

Ζούμε πλέον σε μια ευνομούμενη κοινωνία. Μια κοινωνία τόσο τέλεια, που δεν
γεμίζει ο χρόνος στα δελτία της. Ένα κράτος ακριβείας σαν ελβετικό ρολόι.
Γιατί, αυτή πια δεν είναι χώρα. Είναι καντόνι. Με ρολόγια, τράπεζες,
σοκολάτες, λιβάδια, αγελάδες. Και βόδια. Πολλά βόδια…

Κι όταν το συνειδητοποίησα ­ πολύ το χάρηκα. Και ανέπνευσα. Το βόδι!