ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Κι άλλο τσιμέντο, κι άλλη άσφαλτος…

Κι έλεγα, τι λείπει, τι λείπει απ’ την Αθήνα…

Μέχρι που αντίκρυσα την… ανακαινισμένη Πλατεία Καραϊσκάκη. Ναι, λοιπόν. Αυτό
που λείπει από την Αθήνα είναι… τσιμέντο, άσφαλτος και μέταλλο.

Γιατί δεν μπορεί, αυτό θα σκέφτηκαν όσοι σχεδίασαν τη νέα όψη της πλατείας.
Και για να το σκεφτούν, δεν μπορεί, κάτι παραπάνω θα ξέρουν από εμάς.

Βγήκαν, λοιπόν, τα παραπετάσματα που έκρυβαν τις εργασίες του Μετρό κι όλοι
περιμέναμε να δούμε το καινούργιο πρόσωπο της πλατείας. Και να τι είδαμε:

Αμέσως μετά το οδόστρωμα, υπάρχει ένα κράσπεδο. Από εκεί ξεκινάει η πλατεία με
ένα… δακτύλιο από άσφαλτο, μετά ένα δακτύλιο από τσιμέντο, ώσπου αυτοί οι
δυο ομόκεντροι δακτύλιοι σβήνουν «αριστοτεχνικά» σε μια «πυραμίδα» από
τσιμέντο επάνω στην οποία υπάρχει ένα εντυπωσιακά συμπαγές και βαρύ γλυπτό,
ίσως από μπρούντζο, που μοιάζει με άγγελο που πληγώθηκε κι έπεσε με το κεφάλι
στη γη! Καμία αντίρρηση. Φαντάζομαι πως δεν μπορεί, κάποια επιτροπή
καλλιτεχνική έκρινε και αποφάσισε για την ύπαρξη του εν λόγω γλυπτού στην
πλατεία Καραϊσκάκη. Αλλά, βρε παιδί μου, μέσα σε μια πόλη που βλέπει πράσινο
στα τεντόπανα των πολυκατοικιών και τα ντοκιμαντέρ του National Geographic,
έπρεπε κι αυτό, το μικρό στρογγυλό κομματάκι της πόλης, σ’ αυτήν ειδικά την
υποβαθμισμένη περιοχή να ασφαλτο-τσιμεντοστρωθεί! Δηλαδή δεν υπήρχε καμία, μα
καμία πιθανότητα να μείνει λιγάκι χώμα, να φυτευτεί κανένα δεντράκι. Τίποτε,
ούτε μία ιδέα! Εκτός κι αν η ιδέα είναι να τοποθετηθούν… ζαρντινιέρες με
φυτά επάνω στο τσιμέντο, οπότε πάσο. Φαντάζομαι την πλατεία Καραϊσκάκη ν’
ασφυκτιά στο ολοκαίνουργιο τσιμεντένιο και με ασφάλτινη δαντέλα ρούχο της τους
επόμενους καλοκαιρινούς μήνες… Τον άγγελο, ή ό,τι άλλο συμβολίζει το γλυπτό,
να γίνεται πυρκαγιά και να καίει τα πόδια των περιστεριών που θα επιχειρήσουν
να ξαποστάσουν επάνω του… Και θυμάμαι με λύπη τις, ανεπιστρεπτί παρελθόν
πια, χαρούμενες φατσούλες των παιδιών που δουλεύουν στα φανάρια, τότε που στην
πλατεία υπήρχε σιντριβάνι και ο καύσωνας τα έβρισκε μέσα στο νερό του να
τσαλαβουτάνε ­ μια πινελιά δροσιάς κι ανεμελιάς που εξατμίστηκε από την
πρόσφατη μνήμη…