Βρήκαν την ευτυχία, που μπορεί και «κόβεται» στα τρία!

Μια τέτοια σχέση απαιτεί την ισορροπία που αποκτά με τον χρόνο ο καλά
εκπαιδευμένος ακροβάτης: μεταπηδά από το ένα αιωρούμενο σχοινί στο άλλο δίχως
να «γκρεμίζεται» στο κενό, δίχως να τσακίζεται στο έδαφος. Μπορεί, κάποιες
φορές, να καθυστερήσει δυο – τρία δευτερόλεπτα ή να ταλαντευτεί λιγάκι
περισσότερο, αλλά το ζητούμενο είναι να του ρίξει ο ακριβώς «απέναντι» την
κατάλληλη στιγμή το σχοινί, να αρπαχθεί από αυτό και να διασωθεί ­ να μην
πέσει! Υπάρχουν τέτοιες στιγμές που κόβουν (όπως στο τσίρκο) την ανάσα στη
συνύπαρξη δύο ανθρώπων που θέλουν και κάνουν καριέρα, που θέλουν και είναι
παρόντες γονείς, που θέλουν και έχουν μια μεταβαλλόμενη με τον χρόνο αλλά
πάντα ζωντανή και δημιουργική προσωπική σχέση. «Το να συνδυάζουν τις τρεις
βασικές παραμέτρους ζωής και οι δύο, σημαίνει ότι κανένας από τους δύο δεν
έχει από κάτι παραιτηθεί», πιστεύει η ψυχολόγος Βίβιαν Γρίβα. Κι αν το
αποτέλεσμα μιας τέτοιας επιλογής είναι τελικά ισορροπία και αρμονία και για
τους δύο, αυτό είναι μια από εκείνες τις κατακτήσεις που δύσκολα
καταγράφονται…

Δώδεκα χρόνια πριν. Τζιν, ανεμελιά και… μαύρα μαλλιά για τον Θοδωρή Κατσιρούμπα, που «άσπρισε» ­ λέει ­ λόγω συσσωρευμένης ωριμότητας

Είναι το πρώτο εργάσιμο απόγευμα (εδώ και μήνες) που ο Θοδωρής είναι στο
σπίτι. Έφθασαν περίπου την ίδια ώρα με την Εύη που πέρασε πρώτα από τον
παιδικό σταθμό να πάρει την τετράχρονη Σάντυ. Τόσο νωρίς η Σάντυ δεν έχει
συνηθίσει να έχει κατα-δικούς της και τη μαμά και τον μπαμπά και φροντίζει να
το εκμεταλλευθεί κατάλληλα. Λέει συνεχώς μυστικά στο αυτί του μπαμπά της και
χαϊδεύεται στην αγκαλιά της μαμάς της…

Έβγαλε το σακάκι του εκείνος, αλλά η γραβάτα μοιάζει «σύμβολο», «κομμάτι» της
παρουσίας του. «Όταν φοράς γραβάτα κάθε μέρα, πάνω από 12-15 ώρες, γίνεται ένα
με σένα, νιώθεις άνετα, δεν έχεις λόγο να την αφαιρέσεις», εξηγεί γελώντας.
Δεν φορούσε γραβάτα, μονάχα τζιν, και είχε τα μαλλιά αλογοουρά 15 χρόνια πριν,
όταν γνωρίσθηκαν με την Εύη. Αλλά, τότε, δεν ήταν διευθυντής πωλήσεων στο
υποκατάστημα της Toyota Αμφιθέας. Με άνετα τζιν ήταν πάντα ενδεδυμένη και η
Εύη, αλλά το επάγγελμά της απαιτεί διαφορετική αμφίεση. Μου φαίνεται λιγάκι
δυσνόητο αυτό που κάνει, μα έχει έναν τρόπο να σε κάνει να καταλάβεις: «Είμαι
σύμβουλος στην Ένους ΕΠΕ – Εταιρεία Ανάπτυξης Επιχειρήσεων. Ο σύμβουλος
επιχειρήσεων είναι αυτός ο οποίος δρα σαν καταλύτης στην εταιρεία, που
αναλαμβάνει, προτείνει και δημιουργεί τρόπους βελτίωσης και εξυγίανσης, ώστε
να αποδώσει καλύτερα η επιχείρηση. Είναι μια δουλειά που κάθε φορά έχει μια
αρχή και ένα τέλος και αφού αποχωρήσεις, το αποτέλεσμά της ελέγχεται και
πιστοποιείται από ανεξάρτητο φορέα…».

Μοιάζει μεγαλύτερος από τα 34 χρόνια του ο Θοδωρής. «Άσπρισα νωρίς, λόγω
συσσωρευμένης… ωριμότητας», αυτοσαρκάζεται. Μα ύστερα σοβαρεύεται: «Η
αλήθεια είναι ότι πάντα αισθανόμουν μεγαλύτερος από την ηλικία μου! Από τότε
που θυμάμαι τον εαυτό μου βρίσκομαι σε μια διαρκή περίοδο ωριμότητας, μία
ωριμότητα που ευτυχώς ποτέ δεν τελειώνει. Ούτε όμως το “παιδί” που έχω
κρυμμένο μέσα μου τελειώνει. Όποτε θέλει αναδύεται και όποτε θέλει
ξανακρύβεται…».

Άντεξαν 14 χρόνια μετά την πολύπαθη εκδρομή στα Καλάβρυτα, γιατί «αγαπιόμαστε
βαθιά, έχουμε πολύ μεγάλη εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλον, δεν υπάρχει κανένα
συναίσθημα ζήλειας ή αντιπαλότητας, ενθαρρύνουμε και στηρίζουμε ο ένας τις
επιλογές του άλλου», εξηγεί η Εύη.

«Αυτό που ονειρευόμουν κάποτε για τη γυναίκα που θα επέλεγα, ήταν να
καταλαβαίνει κάθε φορά αυτό που θέλω χωρίς να αναγκάζομαι να το ζητήσω»,
ανατρέχει πίσω ο Θοδωρής. «Όταν ζητάς πράγματα αυτονόητα είναι σαν να επαιτείς
κι αυτό φθείρει, καταστρέφει. Ονειρευόμουν μια γυναίκα που να θέλει
οικογένεια, αλλά όχι μια γυναίκα που να μένει στο σπίτι. Ήθελα τον συνδυασμό,
τη δημιουργία και την εξέλιξη και των δύο σε όλους τους τομείς… Μοιάζει
απλουστευμένο, αλλά όλα αυτά τα είχε η Εύη!».

Χωρίς εγωισμούς

Η σχέση προχώρησε, οι δύο έγιναν τρεις. Παραμένουν όμως «κυνηγοί της επιτυχίας, αλλά και της ευτυχίας. Ο άνθρωπος βάζει όρια για να τα ξεπεράσει»

Δεν είναι εύκολο να φθάσει μια σχέση σ’ ένα τέτοιο επίπεδο: «Λειτουργεί τόσο
ισορροπημένα μια σχέση και καταλαβαίνει ο ένας την ανάγκη του άλλου, όταν
καταφέρει να σκοτώσει συναισθήματα όπως ο εγωισμός, η αντιπαλότητα, η ζήλεια.
Τότε δεν “σκοτώνει” ο ένας τον άλλον. Του επιτρέπει να αναπνέει και σέβεται
τις δικές του αναπνοές. Εξαλείφοντας τον εγωισμό, δεν εξαλείφεις το “εγώ” σου,
την ατομικότητά σου, αντίθετα έχεις έντονη την αίσθηση της προσωπικής
ελευθερίας και της επιλογής, ο άλλος δεν είναι φορτίο, βάρος, είναι ανάσα,
στήριγμα και καταφέρνεις να ισορροπείς και ως ξεχωριστό “εγώ” και ως συνύπαρξη
δίπλα του… Και επειδή ο άνθρωπος δημιουργεί για τον εαυτό του παίρνοντας
ερεθίσματα από τον άλλο, έχω την αίσθηση ότι και οι δύο θα είχαμε δημιουργήσει
λιγότερα, αν δεν υπήρχαμε ο ένας για τον άλλον»!

Δεν βιάστηκαν

Δεν βιάστηκαν να παντρευτούν. Τέλειωσαν πρώτα τις σπουδές τους, ύστερα τα
μεταπτυχιακά τους. Μετά το πτυχίο που τους έδωσε το “χρίσμα” του Μαθηματικού,
η κατεύθυνση άλλαξε. «Εγώ έκανα επιχειρησιακή έρευνα, η Εύη διδακτορικό στην
Άλγεβρα και ύστερα Total Quality Management. Έτσι, σύντομα βρεθήκαμε και οι
δύο στον χώρο των επιχειρήσεων»! Διαθέτουν και οι δύο το απαραίτητο εκείνο
αίσθημα της αυτογνωσίας «που σε βοηθά να στέκεσαι στα πόδια σου δίχως
πατερίτσες. Ξέρουμε και πιστεύουμε στις δυνατότητές μας ­ μέχρι πού φθάνει
αυτό που λέγεται “αξία”. Προσπαθούμε να μην ξεφύγουμε από το αντικειμενικό
κριτήριο της αξίας, αλλά δεν δίνουμε την ευκαιρία και για κάτι λιγότερο. Ο
καθένας μας αποδίδει τον καλύτερό του εαυτό στη δική του δουλειά χωρίς να
επιτρέπει στον εξαντλητικό ρυθμό δουλειάς να φθείρει τη σχέση, την
οικογένεια…».

Εκείνος πέρασε ως προϊστάμενος από διάφορα τμήματα μέχρι πριν από δύο χρόνια
οπότε έγινε διευθυντής. Η ημέρα του ξεκινά στις 6 το πρωί. «Στις επτά είμαι
στο γραφείο. Επιστρέφω αργά το απόγευμα και ορισμένες φορές αργά το βράδυ».
Πολύ πρωινό είναι και το πρόγραμμα της Εύης. Μόνο που εκείνη έχει αναλάβει να
πηγαίνει πρώτα τη Σάντυ στον παιδικό σταθμό και μετά στη δουλειά της.
Ορισμένες φορές την εβδομάδα είναι πίσω στις 5 το απόγευμα. «Να παραλάβω τη
μικρή. Άλλες φορές το αναλαμβάνουν η μία ή η άλλη γιαγιά.

Έχουμε την ευτυχία να έχουμε δύο γιαγιάδες και δύο παππούδες πάντα σε…
ετοιμότητα».

Το «αργά το απόγευμα» για τον Θοδωρή σημαίνει 8 με 9 το βράδυ! Το αργά τη
νύχτα, ας μην το… συζητήσουμε. Όπως και να έχει, λείπουν και οι δύο τόσες
ώρες που δεν υπάρχει «στο σπίτι κάποιος να περιμένει τον άλλον και να
εκνευρίζεται που δεν έρχεται», λέει η Εύη. «Όταν δουλεύεις και εσύ πολύ,
κατανοείς τον άλλον που απουσιάζει τόσες ώρες και ξέρεις κάθε φορά με τι
ψυχολογία γυρίζει στο σπίτι…».

Με ανοικτό το κινητό

Φροντίζουν να μη μιλάνε το βράδυ για τη δουλειά στο σπίτι «και αν το κάνουμε,
θα μιλήσουμε σαν παρατηρητές του φαινομένου, σαν να είμαστε και οι δύο
σύμβουλοι επιχειρήσεων.

Σκεπτόμαστε… κρύα και μιλάμε σαν όλα αυτά να αφορούν κάποιους άλλους», λέει
και γελάει τρανταχτά ο Θοδωρής, ο οποίος δεν απενεργοποιεί ποτέ το… κινητό
του. «Είναι για μένα ένα εργαλείο που με βοηθά να λύνω γρήγορα πολλά
προβλήματα και να εξυπηρετώ τον φίλο, τον πελάτη, την εταιρεία. Μου είναι
αδιανόητο να κλείσω το κινητό και ο άλλος να με ψάχνει…».

Ταξιδεύουν για τη δουλειά τους συχνά και οι δύο. Τα ταξίδια του Θοδωρή είναι
περισσότερα στο εξωτερικό, της Εύης στο εσωτερικό. Τέτοιες περιόδους η μικρή
κάνει θαυμάσιες «διακοπές» στο σπίτι των γονιών τού Θοδωρή στα Ιλίσια ή των
γονιών της Εύης στη Φιλαδέλφεια. Τα Σαββατοκύριακα όμως είναι «ιερά», πάντα οι
τρεις τους. Και όταν δεν μεταφέρουν άρον-άρον τις αποσκευές τους στο τζιπ ή
στο κόκκινο κάμπριο (για μία ακόμα απόδραση από την Αθήνα) μένουν στο σπίτι,
όπου ο καθένας ελευθερώνει τον άλλο του εαυτό.

Ο Θοδωρής μαγειρεύει (και καμαρώνει για τη μαγειρική του δεινότητα),
ασχολείται με τα αυτοκίνητα, πηγαίνει βόλτες τη μικρή και προσπαθεί να τη
δελεάσει «να ασχοληθεί κάποτε με την… ταχύτητα, αλλά μάλλον θα προτιμούσε να
γίνει… μοντέλο».

«Καθαρίζει όμως αποτελεσματικά και τα… χαλιά», μου εμπιστεύεται η Εύη. «Τα
αναλαμβάνει πάντα εκείνος, όπως και τις βεράντες. Στο ξεσκόνισμα δεν είναι
τόσο καλός, oπότε το κάνω εγώ»!

«Σαράκι»

Η δουλειά είναι και για τους δύο ανάγκη, «σαράκι». «Όχι δεν είμαστε
εργασιομανείς, αλλά αυτό που κάνουμε βγαίνει από μέσα μας ­ θα κάναμε το ίδιο
και στη δική μας επιχείρηση», επιμένει ο Θοδωρής. Δεν τους εξουθενώνει η
δουλειά, «μας κρατά ξύπνιους, ενεργητικούς, με φορτισμένες πάντα τις
μπαταρίες. Αντιμετωπίζουμε την πρόκληση πάντα ως δέλεαρ και το πρόβλημα με τη
βεβαιότητα ότι θα έχει σύντομη διάρκεια και θα βρει γρήγορα λύση… Το να
δουλεύει το μυαλό σου ακόμα και όταν… μαγειρεύεις, δείχνει πίστη,
προσήλωση.Και η πίστη δεν έχει ωράριο ­ επτάωρο ή δωδεκάωρο. Υπάρχει ή δεν
υπάρχει. Όπως και να έχει, όταν έχεις αγάπη και μεράκι για αυτό που κάνεις και
σου αρέσει και το αποτέλεσμα θέλεις να βάζεις και την υπογραφή σου ­ το γνωστό
της υστεροφημίας του καλλιτέχνη»! Δεν υπάρχουν τεμαχισμένοι χρόνοι ­ το 24ωρο
στα τρία για τον καθένα. Δεν είναι δυνατόν να συμβεί αυτό: «Ποτέ τίποτα δεν
τελειώνει. Σκέπτομαι την Εύη και τη Σάντυ την ώρα της δουλειάς ­ είμαι
περισσότερο ευτυχής και θέλω κάποια στιγμή να τελειώσω και να επιστρέψω κοντά
τους. Μιλάω μαζί τους στο τηλέφωνο. Δεν μπορείς να απομονώσεις την υπόλοιπη
ύπαρξή σου επειδή δουλεύεις! Αλλά και στο σπίτι δεν μπορείς να πεις “θα
ξαναδουλέψω αύριο”! Θα αντιμετωπίσεις ότι και αν συμβεί και αν χρειασθεί θα
ξαναφύγεις…».

«Συνεργασία»

Η δουλειά, ο Θοδωρής και η Σάντυ λειτουργούν ταυτόχρονα στη ζωή της Εύης: «Δεν
μπορείς ούτε να τα διαχωρίσεις ούτε να τα τεμαχίσεις σε ίσους χρόνους.
Λειτουργούν και τα τρία ταυτόχρονα, “συνεργάζονται”, δίχως να υπονομεύει το
ένα το άλλο. Μπορεί να είμαι δώδεκα ώρες στη δουλειά και τέσσερις με το παιδί,
αλλά αυτές οι ώρες θα έχουν προσφορά, ποιότητα. Μπορεί να έχουμε μια-δυο ώρες
κοινές με τον Θοδωρή αλλά με τέτοια επικοινωνία που να αισθανόμαστε
πλήρεις…». Πολλές φορές το 24ωρο δεν αρκεί, «αλλά τα ανθρώπινα όρια μπαίνουν
για να ξεπερνιούνται, κάθε φορά και πιο πάνω ο πήχυς! Η ζωή εξελίσσεται, δεν
μένει στάσιμη και εμείς είμαστε κυνηγοί…». Κυνηγοί της επιτυχίας αλλά και
της ευτυχίας μέσα από σύνθετες αλλά και από πολύ απλές ανθρώπινες καταστάσεις.
Υπάρχει η αίσθηση της ικανοποίησης αλλά και ένα ανικανοποίητο συναίσθημα «που
ζητάει συνεχώς και είναι αυτό που δεν σε αφήνει να ησυχάσεις, σε σπρώχνει να
διεκδικήσεις και κάτι περισσότερο, στη δουλειά, στη σχέση με το παιδί, στη
σχέση με τον Θοδωρή… Τίποτα δεν είναι δεδομένο, όλα θέλουν κι άλλη
προσπάθεια, όλα έχουν ανάγκη από ανανέωση»!

Ιεράρχηση

Είναι τελικά και η πίτα ολόκληρη και ο σκύλος… χορτάτος; Κάθε άλλο: «Τέλειοι
άνθρωποι δεν υπάρχουν», σκέπτεται για λίγο και απαντά η Εύη. «Κάποιες φορές
μένει ο σκύλος πεινασμένος και έχουμε την πίτα ολόκληρη. Κάποιες άλλες, είναι
χορτάτος ο σκύλος και λείπουν κομμάτια της πίτας. Το θέμα είναι να μην είναι
πάντα ο σκύλος πεινασμένος και πάντα η πίτα ολόκληρη!

Δίνεις πάντα κάτι περισσότερο εκεί που υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη. Ιεραρχείς
κάθε μέρα τις προτεραιότητες. Αν είναι άρρωστο το παιδί, θα “ρίξεις” λίγο τη
δουλειά. Αν κάτι βασανίζει τον Θοδωρή, θα του δώσεις περισσότερο χρόνο…

Όλα διαμορφώνονται ανάλογα με τη ροή της ζωής. Πολλές φορές επιβάλλουν άλλη
αντιμετώπιση απρόβλεπτες καταστάσεις. Και τότε χρειάζεται ακόμα μεγαλύτερη κατανόηση…».

Τους έσμιξε η εκδρομή με τον «σκαραβαίο»

Πάντα μαζί τα Σαββατοκύριακα σε διήμερες αποδράσεις ­ μικρές αλλά αναγκαίες ανάσες ­ από την Αθήνα ή στο σπίτι όπου καθένας ελευθερώνει τον καλύτερό του εαυτό

Ο πρώτος καλός οιωνός για τον Θοδωρή Κατσιρούμπα και την Εύη Κωνσταντινίδου
ενεφανίσθη στον ορίζοντα 14 χρόνια πριν! Η εκδρομή είχε προγραμματισθεί
ανήμερα Πρωτομαγιάς του ’86, από την Πάτρα (φοιτούσαν και οι δύο στο
Μαθηματικό Τμήμα) στα Καλάβρυτα. Το ραντεβού αφορούσε και πολλούς άλλους
φοιτητές ­ εκτός του Θοδωρή και της Εύης. Αλλά τελικά βρέθηκαν μόνοι οι δύο
τους. «Τι κάνουμε τώρα;» αναρωτήθηκε η Εύη. «Θα κάνουμε την εκδρομή που
σχεδιάσαμε», είπε απλά ο Θοδωρής και την προέτρεψε να μπει στον άσπρο
«σκαραβαίο» του πατέρα του ­ το πρώτο αυτοκίνητο που εκείνος κατάφερε να
αγοράσει με τη συνταξιοδότησή του. Τον έχει ακόμα τον άσπρο «σκαραβαίο» ο
Θοδωρής και μάλιστα καλά συντηρημένο ­ μαζί με 14 ακόμη παλαιά αυτοκίνητα στη
συλλογή αυτοκινήτων που έχει. Όλα σημαίνουν κάτι για εκείνον, αλλά ο
«σκαραβαίος» ακόμα περισσότερα: «… Στον δρόμο για τα Καλάβρυτα, άνοιξαν
ξαφνικά οι ουρανοί, έτρεχαν χείμαρροι, περνούσαμε μέσα από ποτάμια νερού, στο
πέρασμά μας έπεφταν κομμάτια βράχων… Ο στόχος μας ήταν τα Καλάβρυτα και εκεί
φτάσαμε βρεγμένοι, ταλαιπωρημένοι, αλλά δίχως αμυχές και… ενθουσιασμένοι!
Από εκείνη την ημέρα, είμαστε πάντα μαζί με την Εύη. Και θα είμαστε πάντα
μαζί…». Ξέρουν και οι δύο ότι το «πάντα» είναι μεγάλη κουβέντα και ο καθένας
έχει τη δική του θεώρηση. Για τον Θοδωρή «οι δρόμοι από τους οποίους περνά
κανείς οδηγούν στην εμπειρία και η εμπειρία καθορίζει τις επόμενες κινήσεις
και επιλογές σου. Αν η πρώτη μεγάλη διαδρομή πήγε καλά, υπάρχουν περισσότερες
πιθανότητες να πάει ακόμα καλύτερα το επόμενο διάβα, ο επόμενος δρόμος της
σχέσης σου. Είναι στο χέρι σου να πάει καλά…». Γνωρίζει το βάρος της
δέσμευσης που έχει η λέξη «πάντα» και η Εύη, «αλλά είναι κάτι που δεν με
ενοχλεί, το αντίθετο είναι κάτι που πιστεύω και θέλω, κάτι που εύχομαι και θα
προσπαθήσω να συμβεί.

Από εκεί και πέρα όλα είναι μεταβλητά στη ζωή, η σχέση μας και άλλαξε και θα
αλλάζει με το πέρασμα του χρόνου ­ ελπίζω πάντα προσθέτοντας πράγματα και όχι
αφαιρώντας.

Ακόμη όμως και το αρνητικό βίωμα κάποιας στιγμής μπορείς να το κάνεις θετικό,
αν αντλήσεις απ’ αυτό την εμπειρία, τη σοφία του λάθους ώστε να μην ξανασυμβεί
το ίδιο»!