ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ισότιμες σχέσεις σε άνισες συνθήκες

Ερχόταν στο σπίτι μου εδώ και 1-1,5 χρόνο. Είχα μάθει τα οικογενειακά της, τα
προβλήματά της, τις αγωνίες της. Κι εκείνη είχε μάθει τις συνήθειες του
σπιτιού, φρόντιζε και αγαπούσε τα σκυλιά μου και μαγείρευε πότε πότε. Δεν
μπορώ να πω ότι σκοτωνόταν στη δουλειά ούτε ότι καθάριζε τέλεια. Αλλά δεν
έδινα σημασία, θεωρώντας ότι το σημαντικό είναι οι ανθρώπινες σχέσεις. Μου
‘λεγε κι εκείνη ότι “είμαι σαν φίλη” και παραμυθιαζόμουν…

Αλλά η Τάνια ήταν “αλλονταπό”, όπως αυτοχαρακτηρίστηκε προχθές, όταν μου
ανακοίνωσε, τη στιγμή που έφευγε από το σπίτι, ότι δεν πρόκειται να ξανάρθει
γιατί θα πάει σε κάποιο άλλο μέρος. Έτσι, απλά.

Μου ‘ρθε νταμπλάς. Γέμισα θυμό και απογοήτευση. Καλά, γιατί δεν με
προειδοποίησες, γιατί δεν κανονίζεις να φύγεις σε 10 μέρες μέχρι να βρεθεί μια
άλλη κοπέλα, διάφορα γιατί που ψέλλιζα καθώς ένιωθα προδομένη και ξεκρέμαστη.
Κι ύστερα το ξανασκέφτηκα όταν στάθηκα σε μια φράση της Τάνιας: “Εγώ ντεν ξέρω
τι κάνω αύριο, θέλεις ξέρω τι κάνω σε δέκα μέρες;”

Είχε απόλυτο δίκιο. Κι αν δεν ήξερε αρκετά ελληνικά για να το διατυπώσει, αυτό
που έλεγε είναι ότι μας χωρίζει μια τεράστια ανισότητα. Και είναι αφέλεια να
πιστεύεις ότι μπορείς να έχεις ισότιμες σχέσεις σε άνισες συνθήκες. Εγώ έχω
σπίτι, πατρίδα, δουλειά, ασφάλιση (και ασφάλεια), εισόδημα. Εκείνη δεν έχει
τίποτα. Σήμερα είναι εδώ κι αύριο μπορεί μια “σκούπα” να τη σαρώσει σαν
σκουπίδι. Δεν είναι δική της δουλειά να καταλάβει τη θέση μου. Εγώ, όμως,
χρειάζεται να προσπαθήσω να καταλάβω τη δική της…