Ποιος χρειάζεται την ακροδεξιά;

Η Ν.Δ. βρέθηκε ξαφνικά σε κρίση. Ύστερα από μια ικανοποιητική προεκλογική
εκστρατεία κι ένα ιδιαίτερα υψηλό εκλογικό ποσοστό, η παράταξη κύλησε
αναπάντεχα στον κυκλώνα της εσωτερικής αμφισβήτησης και των διαπροσωπικών
αντιπαραθέσεων. Η κρίση ταυτότητας που για χρόνια σιγόβραζε στο παρασκήνιο,
ήρθε δίχως τεχνητά φτιασίδια στην επιφάνεια. Αφορμή για την κρίση έδωσε η
διαφαινόμενη εμμονή της ηγεσίας να οδηγήσει το κόμμα στα ήρεμα νερά του
μεσαίου πολιτικού χώρου. Την κρίση προκάλεσαν οι αντιδράσεις στελεχών της
αυτοαποκαλούμενης «λαϊκής Δεξιάς», που δεν βλέπουν με καλό μάτι αυτή τη
στρατηγική.

Είναι φανερό πως μάλλον ήρθε η ώρα για την αποσαφήνιση του πολιτικού στίγματος
της παράταξης που ίδρυσε πριν από 26 ολόκληρα χρόνια και κάτω από εντελώς
διαφορετικές συνθήκες ο Κων/νος Καραμανλής.

Το βασικό πρόβλημα που είχε πάντοτε η Ν.Δ., ήταν η διστακτική από μέρους της
αντιμετώπιση του φαντάσματος της άκρας Δεξιάς. Ανεκτική στις γραφικές
ιδιορρυθμίες των εκπροσώπων της και φοβούμενη το μένος των υποτιθέμενα πολλών
οπαδών τους, έκανε σοβαρότατες εκπτώσεις στην ιδεολογική και την πολιτική της
φυσιογνωμία. Επέλεξε σαν πολιτική πλατφόρμα ένα σύνολο απλοϊκών γενικοτήτων
(«ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός») εξοβελίζοντας κάθε προσπάθεια σοβαρής
πολιτικής προσέγγισης των προβλημάτων του τόπου. Με τη δικαιολογία της
πολυσυλλεκτικότητας κατέληξε να πιστεύει πως έλεγε τα πάντα σε όλους, ενώ
ουσιαστικά δεν έλεγε τίποτα σε κανέναν.

Το χειρότερο όμως ήταν πως προσέφερε καταφύγιο στις κοινωνικά καταδικασμένες
και πολιτικά παλαιομοδίτικες ακροδεξιές αντιλήψεις, που λόγω γραφικότητας και
παρελθοντολαγνίας έδιωχναν κάθε άνθρωπο με σύγχρονες κι ανανεωτικές αντιλήψεις
από την παράταξη. Είναι χαρακτηριστικό πως κορυφαία της στελέχη ­ μέλη του
Πειθαρχικού της Συμβουλίου ­ δεν δίστασαν να διαγράψουν τον Σουφλιά, τον Μάνο,
τον Παπαληγούρα και τον Κοντογιαννόπουλο, αλλά δήλωσαν «κώλυμα» για τον…
Καρατζαφέρη! Είναι φανερό δηλ. πως η στάση τους δεν οφείλεται σε μια κατ’
αρχήν αποδοκιμασία από μέρους τους της μεθοδολογίας των διαγραφών. Αλλά
σχετίζεται με το πολιτικό προφίλ των υποψήφιων θυμάτων. Το πολιτικό πρόβλημα
κατά συνέπεια της Ν.Δ. δεν είναι επιδερμικό. Έχει βαθύτερες και σοβαρότατες
προεκτάσεις.

Το φάντασμα της ακροδεξιάς

Τελικά, τι ακριβώς είναι η ακροδεξιά στην Ελλάδα; Η σύγχυση που επικρατεί
είναι τεράστια κι ένα μόνο μέρος της αποκαλύπτεται από το γεγονός πως, αν
εξαιρέσει κανείς τους συναισθηματικούς δεσμούς πολλών από τους οπαδούς της με
τη βασιλεία, το δικτατορικό καθεστώς και τον αντικομμουνιστικό εμφύλιο, στα
περισσότερα άλλα ζητήματα οι απόψεις τους δεν διαφέρουν από τις δοξασίες της
άκρας Αριστεράς (αντιδυτική ξενοφοβία, εθνικισμός, κρατισμός,
υπερπροστατευτικός δημόσιος τομέας). Δεν είναι μάλιστα τυχαίο πως οι απόψεις
αυτές, όπως τουλάχιστον εκφράστηκαν από το ΚΚΕ και κάποια κομματίδια των
δεξιών άκρων, καταποντίστηκαν απόλυτα στις εκλογές της 9ης Απριλίου.

Η ακροδεξιά λοιπόν είναι σήμερα περισσότερο φάντασμα παρά πολιτική
πραγματικότητα. Μια ενδεχόμενη αυθύπαρκτη πολιτική της παρουσία πολύ
περισσότερα θα προσέφερε παρά θα αφαιρούσε από ένα φιλόδοξο κεντροδεξιό κόμμα
εξουσίας. Το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται στην εξουσία για δύο σχεδόν δεκαετίες, ενώ στα
αριστερά του βρίσκονται τρία, ή και τέσσερα καμιά φορά, κόμματα, που η
συνολική δύναμή τους συχνά προσεγγίζει και το 10% ακόμη! Και η ίδια η Ν.Δ.
είχε κερδίσει εθνικές εκλογές στο παρελθόν με ακροδεξιό αντίπαλο σχήμα (την
Εθνική Παράταξη) που είχε προσεγγίσει το 7%! Πιστεύει κανείς πως το μέρος
εκείνο των μεσαίων αστικών στρωμάτων, που στήριξε στις τελευταίες εκλογικές
αναμετρήσεις τον κ. Σημίτη, θα είχε την ίδια πολιτική συμπεριφορά αν το ΚΚΕ
είχε ενσωματωθεί στο ΠΑΣΟΚ;

Το κρίσιμο λοιπόν για τη Ν.Δ. ζήτημα δεν είναι η τύχη και οι διαθέσεις της
ακροδεξιάς. Το ζωτικό για την πολιτική της επιβίωση θέμα είναι η ακριβής
διάγνωση των χαρακτηριστικών και του κοινωνικού εύρους του περίφημου «μεσαίου
χώρου», ώστε να διατυπώσει και την ανάλογη πολιτική…