ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Καθώς η άνοιξη τελειώνει..

Η θάλασσα γίνεται προκλητική. Δεν αντέχεις να μη βουτήξεις μέσα της κι ας
σφίγγεις τα δόντια όπως η Λίνα, ο Γιάννης και η Νεφέλη. Το νερό είναι
παγωμένο, αλλά η ανάγκη να σε περιβάλλει ακόμα μεγαλύτερη. Ανατριχιάζεις και
βουτάς χωρίς δεύτερη σκέψη…

Η βροχή δεν προειδοποιεί ποτέ…

Τα κάμπριο παθαίνουν μηχανική κρίση: ν’ ανοίξουν ή να μην ανοίξουν. Οι
ιδιοκτήτες τους επίσης.

Οι ευαίσθητοι βγάζουν όλους τους φόβους έξω από την ψυχή τους και στέλνουν
σινιάλα τεντώνοντας τις κεραίες του δέκτη…

Στις πλατείες τις νύχτες μερικά τραπεζάκια προτιμούν να κάθονται έξω.

Το αποσμητικό χώρου είναι αιθέριο έλαιο από ανθό νεραντζιάς, του πεζοδρομίου.
Ντελικάτο και μεθυστικό, πεθαίνει στο τσιμέντο πριν σε εθίσει ανεπανόρθωτα.

Αυτές τις νύχτες βγαίνω στο μικρό μου μπαλκονάκι ­ ο μοναδικός θεατής σε μια
πριβέ συναυλία για ένα βιολί και λευκό τι σερτ…

Οι άνθρωποι αφήνονται στην τρέλα. Μερικοί αισθάνονται για πρώτη φορά στη ζωή
τους την ανάγκη να διαβάσουν ποίηση.

Κάποιοι γράφουν κιόλας.

Τα παπούτσια μου βγαίνουν βόλτα χωρίς καμία δικαιολογία, έτσι ξαφνικά.

Χτυπάει το τηλέφωνο και είναι μια φωνή που έχω χρόνια ν΄ ακούσω.

Χτυπάει το τηλέφωνο και είμαι μια φωνή που δεν μ’ ακούει…

Μια κουβερτούλα πηγαινοέρχεται στη διαδρομή κρεβάτι – ντουλάπα, βράδια τώρα
αναποφάσιστη για τη χρησιμότητά της.

Η μπουγάδα στα περίπτερα μετατρέπεται σε παλέτα του Στίβεν Χάκνεϊ με μπλε
γλαδιόλες και πορτοκαλί ελεκτρίκ ήλιους.

Τα κορίτσια κρύβουν τους αστραγάλους με χρωματιστά λουράκια και τυλίγουν το
σώμα τους σε διαφάνειες.

Μπορεί το πρωί να σε πνίγει ο ήλιος και το βράδυ να τουρτουρίζεις…

Η γεύση προετοιμάζεται για την αλμύρα…

Καθώς η άνοιξη τελειώνει, σε φιλώ…