[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Έχει παρέλθει σχεδόν μήνας από την παρέμβαση του προέδρου της ΔΟΕ Χουάν
Αντόνιο Σάμαρανκ για τους κινδύνους που απειλούν τη διοργάνωση της Ολυμπιάδας
του 2004. Τα όσα μεσολάβησαν, με την κλήση υπουργών στο Μέγαρο Μαξίμου, λίγη
σημασία έχουν, όπως μικρή σημασία έχει και η σημερινή διυπουργική σύσκεψη για
την Ολυμπιάδα. Διότι οι επαφές του Πρωθυπουργού είχαν διαπιστωτικό χαρακτήρα
και μόνο. Καλούσε τους υπουργούς, τους άκουγε, σημείωνε όπου θεωρούσε ότι
έπρεπε να σημειώσει, και αυτό ήταν. Όπως άλλωστε κάνει κάθε φορά που βρίσκεται
αντιμέτωπος με μια κρίση.

Όμως αυτή η κρίση δεν είναι μια οποιαδήποτε κρίση. Από την έκβασή της δεν
εξαρτάται απλώς το μέλλον της κυβέρνησης, αλλά το μέλλον της χώρας. Κι αν αυτή
η εκτίμηση φαντάζει υπερβολική, δεν έχει παρά να σκεφθεί κανείς το εφιαλτικό
σενάριο να μας αφαιρέσει η ΔΟΕ τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Πλήρης
οικονομική καταστροφή, μαζί με εθνική ντροπή…

Γι’ αυτό και προκαλεί ερωτηματικά η στάση που τηρεί ο Κώστας Σημίτης για το
θέμα. Συμπεριφέρεται ωσάν αυτά που ακούει από τους υπουργούς του να είναι
πρώτη φορά που τα ακούει ή αυτά που διαβάζει να είναι η πρώτη φορά που τα
διαβάζει στις εκθέσεις που του υποβάλλουν. Ιδού λοιπόν γιατί προκαλεί
ερωτηματικά η στάση του. Όφειλε να είχε ελέγξει τους υπουργούς του, την
εκτελεστική επιτροπή του «Αθήνα 2004», κάθε αρμόδιο και αναρμόδιο που ενέχεται
στη διοργάνωση, για να μη φτάσουμε εδώ που φτάσαμε.

Το ότι δεν το έκανε, γιατί είχε άλλες προτεραιότητες, δεν είναι λόγος να
εμφανίζεται τώρα σαν να ξεκινούν όλα από μηδενική βάση ενώ έχουν παρέλθει 30
μήνες και η διοργάνωση κινδυνεύει πραγματικά. Όπως και για πολλά άλλα πράγματα
πλέον, ο Πρωθυπουργός γνωρίζει ότι δεν υπάρχει άλλοθι για την κυβέρνηση. Η
περίοδος χάριτος που είχε διάρκεια 30 μηνών, όσοι και οι μήνες της πλήρους
απραξίας, παρήλθε. Ανεπιστρεπτί…