Οι τελευταίες μέρες της Εδέμ

Βραζιλία, Αμαζόνιος. Πλοιάριο μεταφέρει ξυλεία στον ποταμό Ταπάουα. Αν η ξύλευση του παρθένου δάσους συνεχιστεί με τους σημερινούς ρυθμούς, αυτό θα εξαφανιστεί μέσα σε 80 χρόνια

Η πραγματική έκταση της καταστροφής που συντελείται στον επίγειο παράδεισο του
Αμαζονίου ξεπερνά κατά δύο φορές τους υπολογισμούς των επιστημόνων ερευνητών.
Αυτή η εκτίμηση από ανθρώπους που μοιράζονται μεταξύ Βραζιλίας και Ην.
Πολιτειών μελετώντας το μέγεθος της οικολογικής προσβολής του πληγωμένου
Αμαζονίου αμφισβητεί ακόμη και τα τελευταία στοιχεία, όπως καταγράφηκαν από
τους δορυφόρους.

Οι τελευταίοι, όπως αποκαλύπτεται, αποδεικνύονται λιγότερο ικανοί από τους
πρωταγωνιστές της παράνομης υλοτομίας. Εκεί που τα δέντρα εξαφανίζονται, η
βλάστηση επανέρχεται όμως υπό διαφορετικές συνθήκες και μορφές από αυτές που η
φύση υπαγορεύει. Η κάλυψη τεράστιων εκτάσεων γης με δέντρα, αν και
διαφορετικά, ξεγελά τις δορυφορικές αποτυπώσεις.

Η έκθεση

Σε αυτό έρχεται να προστεθεί και η κυβερνητική έκθεσης της Βραζιλίας που
τονίζει ότι ο ρυθμός αποψίλωσης του τροπικού δάσους του Αμαζονίου παραμένει
αμετάβλητος συγκριτικά με τα προηγούμενα έτη. Κατά τη χρονική περίοδο
1998-1999 τουλάχιστον 16.926 τετραγωνικά χιλιόμετρα δάσους χάθηκαν, έκταση
ελάχιστα μικρότερη από την αντίστοιχη του προηγούμενου έτους 1997-98, οπότε οι
απώλειες σε φυσικό πλούτο της περιοχής ανήλθαν στα 17.383 τετραγωνικά
χιλιόμετρα.

Ένα χρόνο νωρίτερα, η έκταση δάσους που είχε καταστραφεί ήταν κατά ένα τρίτο
μικρότερη. Η αποδάσωση του Αμαζονίου, σύμφωνα και με τα στοιχεία που
επικαλείται η Greenpeace, έφτασε στην κορύφωσή της το 1995, όταν κόπηκαν ή
κάηκαν προς εκμετάλλευση του εδάφους και της ξυλείας 29 εκατομμύρια στρέμματα
δάσους, έκταση πολύ μεγαλύτερη ακόμη από εκείνη που χάθηκε σε μια ολόκληρη
δεκαετία, τη “δεκαετία της καταστροφής”, όπως ονομάστηκε η περίοδος 1978-1988.
Το 11,34% της συνολικής αποδάσωσης του Αμαζονίου από το έτος 1500 και μετά
καταγράφηκε την τριετία 1994-1997. Πολύ πιο απλά σε αριθμούς, η έκταση του
δάσους βροχής που έχει αποψιλωθεί στον Αμαζόνιο είναι υπερτριπλάσια της
Ελλάδος…

Αν και η κυβέρνηση της Βραζιλίας προσπαθεί να εμφανιστεί ικανοποιημένη από τα
μέτρα ασφάλειας που ελήφθησαν ώστε να σταθεροποιηθεί η παράνομη υλοτομία,
διεθνείς οργανώσεις που μάχονται για την προστασία της φύσης κάνουν λόγο για
αποτυχία.

Η WWF (Διεθνές Ταμείο για τη Φύση) καταγγέλλει ότι οι δορυφόροι που
χρησιμοποιήθηκαν για να καταγράψουν τις κατεστραμμένες εκτάσεις μπορούν να
ανταποκριθούν μόνο όταν αυτές ξεπερνούν τα έξι εκτάρια και όχι μικρότερες.

Συνεργαζόμενη στενά με την οργάνωση Φίλοι της Γης της Αμαζονίας, η WWF
συνένωσε 42 εταιρείες ξυλείας της Βραζιλίας στον κοινό στόχο να χρησιμοποιούν
όσο γίνεται μικρότερα ποσοστά παραγωγής που προέρχονται από την τραυματισμένη
περιοχή του Αμαζονίου. “Οι εταιρείες που συμμετέχουν χρησιμοποιούν ξυλεία από
την Αμαζονία σε ποσοστό μικρότερο από το 3%”, δήλωσε ο δρ Στιβ Χάουαρντ,
διευθυντής του προγράμματος πρωτοβουλίας της WWF για τα δάση και το εμπόριο,
προσθέτοντας: “Είναι μια μικρή αρχή, όμως είναι αρκετή σε οικονομικούς όρους
για να εφαρμόσουμε ένα κίνητρο που θα ενθαρρύνει την υπεύθυνη χρήση των
δασών”.

Εξαφανίζονται χιλιάδες είδη ζώων και φυτών

Καλίθριξ Μανικορένσις. Το σπάνιο αυτό είδος πιθήκου ανακαλύφθηκε πρόσφατα στον Αμαζόνιο. Το μέλλον του όμως είναι αβέβαιο

Καλύπτοντας το ένα τρίτο της συνολικής έκτασης της Βραζιλίας, η περιοχή του
Αμαζονίου έχει το μεγαλύτερο τροπικό δάσος του πλανήτη και θεωρείται επίσης
αυτή με τον μεγαλύτερο όγκο νερού. Το 90% της ανά τον κόσμο χλωρίδας και
πανίδας έβρισκε έως πριν από αρκετά χρόνια εκπροσώπους του στην περιοχή η
οποία χαρακτηρίστηκε και ως το πιο περίπλοκο οικοσύστημα που έχει γίνει
γνωστό.

Είναι δύσκολο να πει κανείς με βεβαιότητα πόσα από αυτά τα είδη συνεχίζουν να
υπάρχουν καθώς αναπόφευκτα μαζί με τα δέντρα εξαφανίζονται και χιλιάδες άλλα
ζωικά και φυτικά είδη ενώ αλλοιώνεται και η σύσταση του εδάφους.

Αν ζούσε σήμερα ο Χριστόφορος Κολόμβος, το πιθανότερο είναι πως θα άλλαζε την
περιγραφή του: “… δέντρα χιλιάδων ειδών και ψηλά, τόσο που έμοιαζαν ν’
αγγίζουν τον ουρανό. Μου είπαν ότι ποτέ δεν χάνουν το φύλλωμά τους, και το
πιστεύω αυτό γιατί τα είδα τόσο πράσινα και υπέροχα, όπως είναι στην Ισπανία
τον Μάιο”.