ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΤΡΑΚΟΒΙΤΣ Θέλω να παίξω στην Ολυμπιάδα

Ούτε λίγο ούτε πολύ τον 9ο τίτλο πρωταθλήματος στην καριέρα του πανηγύρισε την
περασμένη Τετάρτη στη Θεσσαλονίκη ο Γιώργος Ντράκοβιτς, ένα ρεκόρ που τον
φέρνει στην 1η θέση ανάλογων προσωπικών επιτυχιών των εν ενεργεία αθλητών όχι
μόνο του βόλεϊ (μαζί με τον συμπαίκτη του στον Ολυμπιακό, Ανδρέα Θεοδωρίδη),
αλλά και του συνόλου των ομαδικών αθλημάτων στην Ελλάδα!

Ο ίδιος ο μεγάλος άσος του Ολυμπιακού και της Εθνικής ομάδας (που είναι
ρέκορντμαν όλων των εποχών σε Κύπελλα Ελλάδας με επτά έναντι έξι των
Τριανταφυλλίδη, Θεοδωρίδη) δεν κρύβει την ικανοποίηση και την υπερηφάνειά του
για τέτοια ρεκόρ και εξομολογείται:

Η Εθνική ομάδα αποτελεί ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στην καριέρα του Γιώργου Ντράκοβιτς

«Στη διάρκεια ενός αγώνα δεν σκέπτομαι ποτέ τα ρεκόρ ή και την προσωπική μου
στατιστική. Με ενδιαφέρει μόνο η προσπάθεια η δική μου και της ομάδας για τη
νίκη και αν είμαστε εμείς οι νικητές δεν με απασχολεί ούτε το αν έχω παίξει
καλά ή όχι.

Όμως, όταν έχει τελειώσει η προσπάθεια και διαπιστώνεται η ύπαρξη ενός ρεκόρ
δεν μπορώ παρά να νιώσω πολύ όμορφα. Εδώ που τα λέμε δεν είναι λίγα εννέα
πρωταθλήματα και το ότι φτάσαμε μαζί με τον Αντρέα στην 3η θέση όλων των
εποχών τους Βασίλη Γαλάκο, Νίκο Ηλιόπουλο, αλλά θα ήθελα να φτάσω και να
ξεπεράσω το ρεκόρ του Μιχάλη Τριανταφυλλίδη που είναι 12 και δεν είναι κάτι
εύκολο».

«ΝΙΩΘΩ ΑΚΜΑΙΟΣ»

Σκέπτεται μήπως ο διεθνής άσος να σταματήσει το βόλεϊ ή φοβάται ότι δεν θα
κατακτήσει και άλλα συνεχόμενα πρωταθλήματα ο Ολυμπιακός;

Η απάντηση του 31χρονου άσου δεν κρύβει κάποια περίσκεψη: «Ούτε το ένα
σκέπτομαι ούτε το άλλο, αφού και εγώ νιώθω ακμαίος και ορεξάτος και ο
Ολυμπιακός πιστεύω ότι θα συνεχίσει να είναι βασικός διεκδικητής του τίτλου.
Όμως, τρία ή τέσσερα πρωταθλήματα ακόμη που χρειάζομαι για να φτάσω ή να
ξεπεράσω τον Τριανταφυλλίδη δεν είναι και τόσο σίγουρο ότι θα κατακτηθούν από
τον Ολυμπιακό».

Ο Ντράκοβιτς είναι κατά γενική ομολογία ο κορυφαίος επιθετικός στο ελληνικό
βόλεϊ από το 1990 και ύστερα και σε αυτόν τον τομέα έχει σημειώσει συχνά σε
αγώνες εντυπωσιακά ποσοστά. Στον ίδιο έχει μείνει αξέχαστο: «Νομίζω ότι η
καλύτερη επιθετική απόδοση που είχα ως ποσοστό επιτυχίας ήταν σε ένα ματς με
την ΤΣΣΚΑ Σόφιας σε τουρνουά στην Ορεστιάδα, γύρω στο 1990, που είχα κάποια
στιγμή 48 τελειωμένες επιθέσεις σε 50 προσπάθειες».

ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ

Ο Γιώργος Ντράκοβιτς «καρφώνει» στο μπλοκ του Παναθηναϊκού, με τους Τριανταφυλλίδη, Τερζάκη, Φάκα, έτοιμους να επέμβουν. Στιγμιότυπο από ντέρμπι των «αιωνίων» το 1989

Στις αρχές της δεκαετίας του ’90, τότε που λύγιζαν στη φοβερή δύναμη του
«καρφιού» του Ντράκοβιτς τα πιο δυνατά μπλοκ Ιταλών και Ρώσων, Έλληνες και
ξένοι ειδικοί έβλεπαν στο πρόσωπό του ένα μελλοντικό αστέρι σε παγκόσμιο
επίπεδο. Ο ίδιος είναι εν μέρει ικανοποιημένος από την καριέρα του και εξηγεί:
«Προσωπικά έκανα νομίζω ό,τι μπορούσα καλύτερο. Όμως, η καριέρα ενός αθλητή
ομαδικού αθλήματος δεν εξαρτάται μόνο από τον ίδιο, αλλά και από άλλους
παράγοντες όπως το επίπεδο του αθλήματος στη χώρα, ο σύλλογος στον οποίο
ανήκει, οι συμπαίκτες, οι συνθήκες στις οποίες δουλεύει. Ο Ολυμπιακός θεωρώ
ότι έφτασε στα χρόνια που παίζω εγώ εκεί που μπορούσε. Δεν είναι μικρή
επιτυχία η πρόκριση σε τρεις τελικούς Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης και η
κατάκτηση του Κυπελλούχων, αφού οι Ιταλοί είναι ένα είδος ΝΒΑ του βόλεϊ και
για να νικηθεί μια ιταλική ομάδα δεν είναι εύκολο, έτσι όπως είναι η δομή του
ελληνικού βόλεϊ».

Το ελληνικό πρωτάθλημα είναι ένα αδύνατο σημείο αυτής της δομής κατά τον ­
βάσει στατιστικής ­ MVP της περιόδου: «Υπάρχουν πολλά προβλήματα με κυριότερο
τα κάκιστα γήπεδα. Με εξαίρεση αυτό της Γλυφάδας που είναι αξιοπρεπές αν και
όχι σε εύκολη πρόσβαση για τη μεγάλη μάζα των φιλάθλων της πρωτεύουσας, όλα τα
άλλα είναι ακατάλληλα. Δεν είναι καλό που πολλές ομάδες βασίζουν τη δύναμή
τους σε έδρες-κλουβιά».

Η ΕΘΝΙΚΗ

Με την σύζυγό του Ρούλα

Δεν κρύβει ο Γιώργος Ντράκοβιτς ότι ο μεγάλος του καημός και τα
απραγματοποίητα μέχρι τώρα αθλητικά όνειρά του έχουν σχέση κυρίως με την όχι
ιδιαίτερα σημαντική παρουσία της Εθνικής ομάδας ανδρών στο διάστημα που ο
ίδιος έχει φορέσει τη φανέλα της, γύρω στις 350 φορές:

«Δεν έδωσα μέχρι τώρα στην Εθνική όσα ήθελα ή μπορούσα. Έκανα την πιο ιδανική
αρχή με μετάλλιο σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, αλλά στη συνέχεια, με εξαίρεση την
6η θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ’94 και κάποιες προκρίσεις σε Ευρωβόλεϊ και
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, δεν γνωρίσαμε επιτυχίες. Και όμως, είχαμε πολλές και
μεγάλες ευκαιρίες με πιο σημαντική το Προολυμπιακό ’96 στην Πάτρα που χάσαμε
την πρόκριση στην Ατλάντα. Αυτό που μου λείπει και θα παλέψω όσο μπορώ είναι
πρόκριση στην Ολυμπιάδα με την Εθνική, μία ακόμη ευκαιρία, αφού έχουμε το
Προολυμπιακό στο Φάληρο και προπονητή τον Τζαμπάολο Μοντάλι, καθώς και ένα
τρόπαιο Πρωταθλητριών με τον Ολυμπιακό».

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Πιστεύει ο Γιώργος Ντράκοβιτς ότι η Ελλάδα έχει πραγματικά δυναμικό παικτών
που να δίνει πολλές ελπίδες πρόκρισης στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2000; «Νομίζω
ότι υπάρχει μία φουρνιά από έμπειρους και αξιόλογους παίκτες που είναι μαζί
αρκετά χρόνια. Θα πρέπει, όμως, να το πιστέψουμε όλοι και να το αποδείξουμε
μέσα στο γήπεδο ότι μπορούμε να πετύχουμε».

Η καριέρα του αθλητή ήταν φαίνεται η ενασχόληση που ταίριασε «γάντι» στον
πάντα ένα παιδί, παρά τη σοβαρότητα που τον χαρακτηρίζει εδώ και πολλά χρόνια
στη προσωπική και αθλητική ζωή του, αρχηγό του Ολυμπιακού: «Όταν ξεκίνησα μου
άρεσε που αγωνιζόμουν που με έβλεπαν ως ταλέντο και το βόλεϊ ήταν για μένα ένα
παιχνίδι. Σιγά σιγά συνήθισα τον πρωταθλητισμό, τον είδα επαγγελματικά και δεν
έχασα. Έχω κερδίσει πολλά από την αθλητική καριέρα και δεν θέλω να σκέπτομαι
το τέλος. Παρότι κάποιες φορές νιώθω κουρασμένος από τη ρουτίνα αγώνων,
προπονήσεων, ταξιδιών, δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου χωρίς στόχους στον αθλητισμό».

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Ορόσημα της καριέρας του

Από τους έξαλλους πανηγυρισμούς για το Κύπελλο Κυπελλούχων το 1996

Ως τις πιο αξέχαστες στιγμές της καριέρας του θεωρεί ο Γιώργος Ντράκοβιτς
εκείνες που έζησε με την Εθνική ομάδα το 1987 και με τον Ολυμπιακό την
κατάκτηση του Κυπελλούχων το 1996, ενώ εκφράζεται με θαυμασμό για λίγους
παίκτες και προπονητές από όσους συνάντησε στον ελληνικό χώρο.

Για τις αξέχαστες στιγμές θριάμβου ο Ντράκοβιτς θυμάται: «Δεν είναι δυνατό
να ξεχαστούν στιγμές όπως στο Ευρωβόλεϊ ’87 στο Βέλγιο, που ήμασταν με την
Εθνική ομάδα τόσο κοντά στην κορυφή της Ευρώπης ή το ’96 με τον Ολυμπιακό, τον
συγκλονιστικό τελικό με 18.000 κόσμο στις κερκίδες του ΣΕΦ και την αποθέωση
στο τέλος».

Για τους Έλληνες παίκτες τους οποίους θεωρεί καλύτερους από όσους συνάντησε
στη μέχρι τώρα πορεία του στο βόλεϊ ο Ντράκοβιτς δεν πρωτοτυπεί: «Οι τρεις που
ήταν μεγάλοι με τα διεθνή δεδομένα και είχαν διαφορά κλάσης από τους
υπόλοιπους αξιόλογους παίκτες από το 1985 και ύστερα είναι ο Στέλιος Καζάζης,
ο Μιχάλης Τριανταφυλλίδης και ο Θανάσης Μουστακίδης. Αν ήταν υποχρεωτικό να
αναφέρω μόνον έναν θα έλεγα τον Καζάζη».

Από τους προπονητές που συνάντησε στην καριέρα του επιλέγει ως κορυφαίους
δύο ξένους: «Θεωρώ ότι για διάφορους λόγους που δεν ευθύνονται οι ίδιοι οι
Έλληνες προπονητές δεν είναι ολοκληρωμένοι. Σίγουρα οι δύο καλύτεροι
προπονητές που είχα μέχρι τώρα στον Ολυμπιακό ή στην Εθνική ήταν όχι μόνο κατά
τη δική μου άποψη, αλλά και των συμπαικτών μου, ο Τζαμπάολο Μοντάλι και ο
Χιλμπέρτο Χερέρα. Κατά σύμπτωση και οι δύο δεν είχαν ακούσει καλά λόγια για
μένα και τους έπεισα να με εμπιστευθούν, ύστερα από μεγάλη προσπάθεια μέσα στο γήπεδο».

ΟΙ ΑΛΛΕΣ ΑΓΑΠΕΣ

Το ποδόσφαιρο έχασε έναν καλό αμυντικό

Το πούρο του πρωταθλητή…

Μικρός ο Γιώργος Ντράκοβιτς έπαιζε ποδόσφαιρο (και εξακολουθεί να παίζει όταν
μπορεί), ενώ στο βόλεϊ τον έφερε ο φίλος του και μετέπειτα προπονητής μπάσκετ
Χρήστος Ρώσσιος που τον πρότεινε στον τότε προπονητή του Εθνικού Κοζάνης,
Αντώνη Παπαδόπουλο. Θυμάται ο Γιώργος Ντράκοβιτς: «Ήμουνα 14 ετών και ύψος
1,94 όταν με πρότεινε ο φίλος μου στον κ. Παπαδόπουλο, ο οποίος αναζητούσε
ταλέντα για την ομάδα που αγωνιζόταν στη Β’ Εθνική. Στα πρώτα βήματα είχα
προπονητές εκτός από τον Παπαδόπουλο, τους Μανώλη Παπαδογιαννάκη, Βασίλη
Κασιωτάκη και στο κλιμάκιο της Εθνικής στη Θεσσαλονίκη τον Γιώργο Καμπερίδη».

Το μεγάλο άλμα έγινε με τη μεταγραφή το 1988 στον Ολυμπιακό με ένα ιλιγγιώδες
ποσό για την εποχή (40 εκατ. δραχμές ­ 30 στην ομάδα, 10 στον ίδιο) που έδωσε
ο τότε παντοδύναμος Γιώργος Κοσκωτάς.

«Ήταν το ιδανικό άλμα για μένα, αφού ήμουνα από ηλικία πέντε ετών οπαδός του
Ολυμπιακού στο ποδόσφαιρο», λέει χαμογελώντας ο Ντράκοβιτς. Για τη λατρεία στο
ποδόσφαιρο ο άσος του βόλεϊ παραδέχεται: «Είναι για μένα η καλύτερη διασκέδαση
όταν υπάρχει στο πρόγραμμα της προπόνησης. Μου αρέσει να παίζω κεντρικός
αμυντικός ή αμυντικός χαφ και να προωθούμαι στην επίθεση». Δεν του αρέσει να
περιαυτολογεί, αλλά όποιος τον έχει δει καταλαβαίνει ότι θα έκανε θραύση στις
προωθήσεις στα κόρνερ ένας δίμετρος γίγαντας με το πλούσιο μυϊκό σύστημα και
το άλμα του Γιώργου Ντράκοβιτς…

Πάνω από όλα, πάντως, στη ζωή του Ντράκοβιτς έχει μπει τα τελευταία χρόνια η
οικογένεια. Όμως, δεν σκέπτεται ακόμη να γίνει μπαμπάς: «Όσο είμαι ακόμη
επαγγελματίας παίκτης το βλέπω κάπως άδικο να τρέχω σε ταξίδια και να αφήσω τη
Ρούλα να με περιμένει στο σπίτι με το πρόσθετο βάρος ενός παιδιού», εξηγεί
δείχνοντας την αδυναμία στη χαριτωμένη σύζυγο.