ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο πόλεμος της Ανάστασης…

Πήγε στον Μυστρά να πιει καφέ. Η παρέα, στο διπλανό τραπέζι, ήταν πανέτοιμη να
υποδεχθεί την Ανάσταση. Εφοδιασμένη με εκρηκτικά υλικά, ικανά να τινάξουν στον
αέρα μία πολιτεία, έκανε τις πρώτες δοκιμαστικές πτήσεις δίπλα στα γοβάκια της
Κάτιας. Τα όρια της υπομονής της περιορισμένα. Λίγο πριν χάσει την ψυχραιμία
της σκέφθηκε πως εάν διατύπωνε με πολύ ευγενικό τρόπο την παράκλησή της να
σταμα-τήσουν να στοχεύουν τα γοβάκια της και να ρίξουν τις ρουκέτες τους λίγο
πιο μακριά, θα γλίτωνε. Πράγματι το επιχείρησε. Η παρέα ζήτησε χίλια συγγνώμη
και σταμάτησε με μιας τον βομβαρδισμό. Η Κάτια, περιχαρής, επαίρετο για την
εξαιρετική ιδέα της και την απήχηση που βρίσκει μία ευγενική συμπεριφορά ακόμη
και στους πιο άγριους ανθρώπους. Η κακομοίρα, δεν πρόλαβε να τελειώσει τη
φράση της και να απολαύσει ­ ικανοποιημένη πλέον ­ τη δεύτερη γουλιά του καφέ
της όταν μία ισχυρότατη ρουκέτα έσκασε στο ίδιο σημείο. Μου διηγήθηκε την
ιστορία αυτοσαρκαζόμενη, γιατί πίστεψε πως ο καλός τρόπος και λόγος μπορούν να
ανατρέψουν συνήθειες, να δαμάσουν ανθρώπους.

Για πολλά χρόνια τις άγιες ημέρες του Πάσχα, όταν βρισκόμουνα στη Μάνη,
απέφευγα την εκκλησία για την Ανάσταση. Έτσι γλίτωνα τη νευρική κρίση. Εκεί
δεν έριχναν απλές στρακαστρούκες. Κήρυσσαν πόλεμο. Όμως δεν άντεξα για πολύ
τον εκούσιο αποκλεισμό μου σε ένα ασφαλές απομακρυσμένο δωμάτιο χωριατόσπιτου.
Αποφάσισα να τους αντιμετωπίσω κατά πρόσωπο. Κατέβηκα κάτω με μία σακούλα
γεμάτη “πολεμοφόδια”. Διαπίστωσα πως μου έλειπαν μερικά κιλά δυναμίτη για να
πρωταγωνιστήσω, αλλά και με τα “ευγενή” αθηναϊκά δεν πέρασα απαρατήρητη. Του
χρόνου, να ‘μαστε καλά, θα είμαι καλύτερα εξοπλισμένη και τότε θα δούμε ποιος
θα επικρατήσει…