ΜΑΤΙΕΣ Ποικίλα

«Σάββατο να ‘ναι μάστορα / κι ας είναι χίλιες ώρες…», λέγαν οι παλιοί. Αλλά
τα παιδιά, οι μαθητές, αυτό ειδικά το Σάββατο, βαριαναστενάζουν. Και «είμαι
μαζί τους». Ξέρεις, τι θα πει, ύστερα από ένα δεκαπενθήμερο ξενοιασιάς,
πλάκας, χαβαλέ, νυχτερινών εξόδων, ταξιδιών και συγκινήσεων πάσης φύσεως, να
ξαναμαζεύεις την σχολική σου τσάντα, απο κει που την είχες πετάξει, του
Λαζάρου, και να ξανασκύβεις στα βιβλία και τα τετράδιά σου; Ναι, είναι μεγάλος
καημός… Ελπίζω, οι καθηγητές, τη Δευτέρα του Θωμά, να τα ‘χουν στο νου τους
όλ’ αυτά και να κάνουν τα στραβά μάτια…

Τη Μεγάλη Παρασκευή, πήγα σε τρεις εκκλησίες, για τον Επιτάφιο. Στην Παναγία
την Καστριώτισσα, στην Πλάκα (υπήρχε και αρμόνιο), στην Παναγία τη Γρηγορούσα,
λίγο πιο κάτω, και στον Άγιο Φίλιππο, όπου, όπως έχω διαβάσει, ο Παν. Ζωγράφος
­ αυτός, του Μακρυγιάννη ­ είχε ιστορήσει πολλές εικόνες. Εικόνα του Ζωγράφου,
δεν είδα καμιά. Ούτε αυτή τη φορά ούτε, όσες άλλες φορές πέρασα από κει, στο
παρελθόν, τριγυρίζοντας στο Μοναστηράκι. Είδα, όμως, στο σκαλιά του ναού,…
εκατομμύρια ζητιάνους! Ιδίως αλλοδαπούς. Μου έκανε εντύπωση μια νέα, σχετικά,
γυναίκα (παρίστανε τη γριά), που έσερνε απ’ το χέρι ένα παιδάκι και εφορμούσε
κατά πάντων, λέγοντας, με ξενική προφορά, «Καλή Πάσχα, καλό χρονιά…».

Τα έχασα, όμως, βγαίνοντας από την Καστριώτισσα: ένας μαντράχαλος δύο μέτρα,
καλοζωισμένος και ελαφρώς στο κέφι, στήθηκε μπροστά μου, έριξε μια στροφή από
πειραιώτικο ζεϊμπέκικο και περιχαρής, μου είπε: «Εσένα ήθελα! Καλό Πάσχα
και… ρίχτα!». «Πόσα να… ρίξω;», τον ρώτησα, μιλώντας του στην ίδια γλώσσα.
«Και με ένα… Κολοκοτρώνη, συμβιβάζομαι!». Τον κοίταξα από την κορυφή ως τα
νύχια, χωρίς να του δώσω, φυσικά, το πεντοχίλιαρο, με το οποίο «συμβιβαζόταν».
«Γιατί, κύριε, κοτζάμ άντρας, δεν πάτε να δουλέψετε;» τον επιτίμησε η κουνιάδα
μου. Ο τύπος, το γύρισε στο μισοκακόμοιρο: «Μαντάμ», είπε, «μόλις βγήκα από τη
φυλακή…» Και ύστερα: «Δεν έχω φάει τίποτα, απ’ το πρωί…». Τον προσπέρασα.
Κι εκεί προς την Γρηγορούσα, τον ξανασυνάντησα. Μόλις με αντίκρυσε, χαμογέλασε
και μου ‘κανε, με νόημα: «Πάλι εδώ, θα σκεφτείς. Τι να κάνουμε; Αν δεν τ’
αρπάξουμε σήμερα, πότε θα τ’ αρπάξουμε; Μια “κατοστάρα” είναι ο στόχος…».

Συμπέρασμα: έχουμε γεμίσει ζητιάνους. Και κάτι πρέπει να γίνει, ασφαλώς, μ’
αυτή την κατάσταση…

Οι Έλληνες αθλητές στην άρση βαρών, μας έχουν κάνει περήφανους πολλές φορές,
με τα χρυσά μετάλλια, που μας χάρισαν, στα παγκόσμια πρωταθλήματα, στους
Ολυμπιακούς Αγώνες κ.λπ. Προ ημερών, στη Βουλγαρία, απέτυχαν. Και ένας
συνάδελφος έγραψε στην ­ έγκυρη, κατά τα άλλα ­ εφημερίδα του: «Οι τιμές του
Χρηματιστηρίου απασχολούν τους αρσιβαρίστες στη Σόφια περισσότερο από το
ευρωπαϊκό πρωτάθλημα και τα κινητά “πήραν φωτιά”, για να πληροφορηθούν τα
“χρυσά” παιδιά μας την πορεία των μετοχών τους. Ελπίζουμε τον Σεπτέμβριο,
στους Ολυμπιακούς, η Σοφοκλέους να έχει καλή πορεία, διαφορετικά δεν βλέπουμε
να σηκώνουν όχι κιλά, αλλά ούτε γραμμάρια στο Σίδνεϋ…».

Μια λέξη, μόνο, θα πω, γι’ αυτό το σχόλιο: Ντροπή.