[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Εντάξει, να τρέξουμε για τους Ολυμπιακούς, προκειμένου να προλάβουμε τις
προθεσμίες, και να μην (ξ)ευτελιστούμε ως χώρα και ως έθνος, αλλά ας
προσέξουμε λιγάκι. Διότι προβάλλει κίνδυνος μέγας. Να ανακαλύψουμε στο τέλος
της κούρσας ότι δεν έχει (απο)μείνει ίχνος… ρούχων πάνω μας! Αστείο; Διόλου.
Οι άνθρωποι του αθλητισμού και όσοι εμπλέκονται με την Ολυμπιάδα υποστηρίζουν
ψιθυριστά ότι μετά δυσκολίας θα καταφέρουμε να διατηρήσουμε κάποια ίχνη
αξιοπρέπειας έναντι αυτού του πανίσχυρου καρτέλ του αθλητισμού που ονομάζεται
Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή. Και αναφέρουν ως παράδειγμα τη… σύμπτωση (αν
μπορεί να θεωρηθεί σύμπτωση…) της προ εικοσαημέρου… κίτρινης κάρτας που
μας έβγαλε ο κ. Σάμαρανκ για τη μη ομαλή πορεία εκτέλεσης των ολυμπιακών
έργων, με την καθυστέρηση της ανάθεσης των δικαιωμάτων της τηλεοπτικής κάλυψης
των Αγώνων. Πώς; Δεν ανέφερε τίποτε για τηλεόραση, αλλά μόνο για έργα; Μα
είναι κανόνας σ’ αυτά τα πράγματα. Χτυπάς αλλού, για να πετύχεις εκείνο που
επιθυμείς. Γιατί αν ζητήσεις να ικανοποιηθεί το αίτημά σου ευθέως, θα μείνεις
με την επιθυμία…

Έτοιμοι για τους διαγωνισμούς

Τι μπορεί να επιθυμεί ο κύριος Σάμαρανκ, εν προκειμένω, πλην της απρόσκοπτης
τέλεσης των Αγώνων; Αυτό το ερώτημα έχει την απάντησή του, υποστηρίζουν οι
άνθρωποι που εμπλέκονται στην υπόθεση της Ολυμπιάδας των Αθηνών. Ας πούμε ότι
ο γηραιός δον Χουάν Αντόνιο έχει κι αυτός τις αδυναμίες του. Μια εκ των οποίων
είναι ο κύριος Ρομέρο, ο οποίος (ω της ­ νέας ­ συμπτώσεως) έχει αναλάβει την
τηλεοπτική κάλυψη των τριών τελευταίων Ολυμπιάδων και επιθυμεί να τις…
τεταρτώσει. Το κακό είναι ότι θα τα καταφέρει, διότι η εταιρεία του ­ καλά το
φανταστήκατε ­ πληροί απολύτως όλες τις προϋποθέσεις του σχετικού
(φωτογραφικού) διαγωνισμού, ο οποίος πραγματοποιείται την προσεχή εβδομάδα.
Και όχι η ΕΡΤ, όπως θα ανέμενε, θα πίστευε και θα επιθυμούσε κάθε Έλληνας…

Η μετα-ΟΝΕ εποχή…

Μπορεί η επιθυμία να μετουσιωθεί σε πραγματικότητα; Βεβαίως και μπορεί. Η
(ισχυρή) επιθυμία του Κωνσταντίνου Καραμανλή ήταν αυτή που υπερκέρασε τις
οικονομικές παραμέτρους και έκανε τη χώρα πλήρες μέλος της ΕΟΚ. Και η αναλόγου
μεγέθους επιθυμία του Ανδρέα Παπανδρέου ήταν αυτή που οδήγησε την Ένωση στο να
χρηματοδοτήσει την ανάπτυξη της Ελλάδας ώστε να πλησιάσει τον ευρωπαϊκό μέσο
όρο. Τώρα, αρέσει ή όχι στους πολλούς, οφείλει κανείς να αναγνωρίσει ότι η
επιμονή του Κ. Σημίτη ήταν αυτή που οδήγησε την Ελλάδα στην ΟΝΕ. Επέμεινε,
άντεξε στις πολυποίκιλες, εντός και εκτός κυβέρνησης, πιέσεις για παροχές,
υπέστη το κόστος των αντιδράσεων στην οικονομική του πολιτική και τα κατάφερε.
Από εκεί και πέρα, είναι η περίφημη «διατηρησιμότητα» που θα κρίνει το όλο
εγχείρημα. Θα έχουμε του χρόνου χαμηλό πληθωρισμό; Θα μειώνεται ραγδαία το
δημόσιο χρέος; Θα παραμένουν το ίδιο χαμηλά μισθοί και συντάξεις; Αυτή είναι η
μετα-ΟΝΕ εποχή…

Επιτροπή… στρουθοκαμήλων

Η μετά εκλογές εποχή πάντως, την οποία διανύουμε, υπό το κράτος ­ και τις
εμφανείς «επιπτώσεις» ­ της μεταπασχαλινής ευωχίας και ραστώνης, βρίσκει τα
κόμματα να ψάχνονται για το μέλλον. Και για μεν το ΠΑΣΟΚ, ουδείς ψόγος.
Κυβέρνηση είναι πάλι, θα προχωρήσει σε μια ενδοσκόπηση στο πλαίσιο της συνόδου
της Κεντρικής του Επιτροπής το διήμερο 12 και 13, έτσι για να μη λένε ότι δεν
ασχολείται με το εκλογικό αποτέλεσμα, και όλα καλά κι όλα ωραία. Η Ν.Δ. όμως
που ΕΧΑΣΕ (σ)τις εκλογές δεν φαίνεται να έχει χωνέψει αυτό που της έχει
συμβεί. Γι’ αυτό και μετέρχεται την τακτική της στρουθοκαμήλου, που κάθε φορά
που φοβάται κάτι χώνει το κεφάλι στην άμμο και ησυχάζει. Εν προκειμένω, ο Κ.
Καραμανλής, αδυνατώντας να αντικρύσει κατάματα την αλήθεια, τι κάνει;
Δημιουργεί επιτροπή για τη «διερεύνηση» του εκλογικού αποτελέσματος. Στην
ουσία δηλαδή στήνει μιαν επιτροπή η οποία θα έχει ως αποκλειστικό έργο να
χώσει το κόμμα στην άμμο των ελληνοποιήσεων και να «καθαρίσει» με τις ευθύνες
της ηγετικής ομάδας και του ίδιου του αρχηγού…

Οι ευθύνες… αποδόθηκαν

Τώρα αυτές είναι κακίες, για το αν δηλαδή ο αρχηγός αποφεύγει να αποδώσει τις
ευθύνες για την ήττα εκεί όπου πρέπει. Διότι η καρατόμηση του Μιχάλη Λιάπη τι
άλλο αποδεικνύει παρ’ εκτός τη διάθεση του Κ. Καραμανλή να αποδώσει «τα τω
Καίσαρος τω Καίσαρι» και στις ευθύνες για το εκλογικό αποτέλεσμα; Ο Μ. Λιάπης
ήταν επικεφαλής του πολιτικού σχεδιασμού, άρα ευθύνεται ­ κατά τη συλλογιστική
του Κ. Καραμανλή. Έλαβε δε τη γενναία απόφαση της αποπομπής και για να
αποδείξει επίσης ότι δεν τον διακατέχει κανενός είδους νεποτισμός και κλίση
προς την οικογενειοκρατία. Βεβαίως ορισμένοι υποστηρίζουν ότι ο Μ. Λιάπης δεν
ακουγόταν στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, ότι άλλα έλεγε αυτός και
άλλα έκαναν ο αρχηγός και οι περί αυτόν, και πως ο Κ. Καραμανλής ακολουθούσε
το ένστικτό του και όχι τις εισηγήσεις του πολιτικού σχεδιασμού. Αυτά όμως
μικρή σημασία έχουν, μπροστά στη δεδηλωμένη θέληση του αρχηγού να είναι
αδέκαστος, έστω κι αν πρόκειται για τον πρώτο του ξάδελφο…

Ήρεμα… δεν είμαι τρομοκράτης

Η σχέση Καραμανλή – Λιάπη είναι ακόμη μια απόδειξη ότι στην πολιτική ελάχιστη,
έως καθόλου, θέση έχουν τα αισθήματα. Ως εκ τούτου μην παραξενεύεστε που οι
Αμερικανοί έχουν στριμώξει στη γωνία και αυτή την κυβέρνηση, που δυσκολεύεται
­ λέμε τώρα ­ να τους πει όχι για το θέμα της τρομοκρατίας. Νούμερο δύο στον
κόσμο η Ελλάδα, με την Κολομβία να προηγείται και ολόκληρο τον Τρίτο Κόσμο να
έπεται, σε τρομοκρατικές ενέργειες δεν είναι μικρό πράγμα. Μας κατηγορούσαν ως
χώρα-άσυλο για τρομοκράτες την περίοδο που Πρωθυπουργός ήταν ο Ανδρέας
Παπανδρέου, ο οποίος έπαιρνε ανάποδες με τους Αμερικανούς του Ρέιγκαν. Αλλά να
μας κατηγορούν και τώρα που Πρωθυπουργός είναι ο Κώστας Σημίτης και υπουργός
Εξωτερικών ο Γιώργος Παπανδρέου; Δύσκολα μπορεί να το (απο)δεχθεί κανείς.
Ιδιαίτερα όταν σύσσωμη η αριστερή αντιπολίτευση κατηγορεί την κυβέρνηση ως
υποχείριο των ΗΠΑ. Έχει γούστο να το κάνουν επίτηδες οι Αμερικανοί για να
αφαιρέσουν επιχειρήματα από την αντιπολίτευση…

Οι ευθύνες του γείτονα

Από επιχειρήματα άλλο τίποτε η Ελλάδα στη (διεθνή) αντιπαράθεση με την
Τουρκία, για το μέλλον των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Μόνο που πολλές φορές αυτά
τα επιχειρήματα φαίνονται στους ξένους συνομιλητές μας ως ΟΥΦΟ. Τους λες κάτι
και νομίζουν ότι απέναντί τους έχουν εξωγήινους. Διότι πώς, ας πούμε, μπορείς
να πείσεις ότι είναι δικαίωμά σου να αυξήσεις τα θαλάσσια συνορά σου στα 12
ναυτικά μίλια, όταν η επέκταση μπορεί να καταστήσει απαγορευτική τη ναυσιπλοΐα
στο Αιγαίο για την Τουρκία; Ή, πάλι, πώς μπορείς να πείσεις ότι οι Τούρκοι
παραβιάζουν τον εθνικό εναέριο χώρο, όταν αυτός είναι 10 μίλια ενώ τα θαλάσσια
σύνορα εκτείνονται σε έξι ναυτικά μίλια; Συμπέρασμα: το Ελσίνκι βοήθησε
σημαντικά να βελτιωθεί το κλίμα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Είναι αναγκαίο
όμως να γίνουν πολλά ακόμη για να έρθουν οι δυο χώρες η μία κοντά στην άλλη.
Και η ευθύνη δεν ανήκει μόνο στη μια πλευρά του Αιγαίου, όπως (μας αρέσει να) πιστεύουμε…