ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αν νιώθεις ότι κάνεις θυσία δεν θα το κόψεις

Είκοσι χρόνια (και παραπάνω) χαρακτηριζόμουν από μια συνήθειά μου: Ήμουν
καπνίστρια. Δεν πήγαινα πουθενά χωρίς τα τσιγάρα μου, δεν έφευγα ταξίδι χωρίς
τουλάχιστον 2 κούτες για ασφάλεια, έβγαινα στις 3 το πρωί για να βρω περίπτερο
αν τυχόν και ξέμενα. Με λίγα λόγια ήμουν μανιώδης καπνίστρια.

Εδώ και τέσσερις μήνες σχεδόν προσπαθώ να περάσω στην απέναντι πλευρά: Το
πακέτο του άφιλτρου που αγόρασα στις 9 Ιανουαρίου μένει ανέγγιχτο στη
βιβλιοθήκη (έτσι, για να τσεκάρω τον εαυτό μου και τις αντοχές μου), δεν τρέχω
πια σε ντουμανιασμένα φουαγιέ κινηματογράφων και θεάτρων, δεν με τρομάζει πια
ένα ταξίδι σε πτήση no smoking.

Δεν ξέρω αν ακόμη μπορώ να πω με σιγουριά ότι τα κατάφερα, αλλά ξέρω ότι τα
πράγματα ήταν πολύ πιο εύκολα και απλά απ’ όσο νόμιζα.

Κι ας είχα να κάνω συνεχώς με ανθρώπους που αποφάσιζαν για μένα.

«Δυο μέρες θα αντέξεις» με βεβαίωνε ο ένας, «σιγά που δεν σου λείπει,
υποφέρεις και δεν το παραδέχεσαι» με διέψευδε κατηγορηματικά ο άλλος. Ευτυχώς
που απ’ όλα αυτά κράτησα εκείνο που μου είπε η Νανά, τις πρώτες ημέρες της
άκαπνης ζωής μου: «Πρέπει να το δεις σαν δική σου ελεύθερη επιλογή.

Αν νιώθεις ότι κάνεις θυσία δεν θα μπορέσεις να το κόψεις».