Την έστειλαν σπίτι με μηνιγγίτιδα, αφού διέγνωσαν… έκτρωση!

Έφευγε ώρα με την ώρα. Οι πιθανότητες να κρατηθεί στη ζωή ήταν ελάχιστες.
Κι ακόμη λιγότερες εκείνες να επιβιώσει χωρίς προβλήματα και κουσούρια. Η
λανθασμένη διάγνωση από τους γιατρούς του Νοσοκομείου Κομοτηνής που έστειλαν
στο σπίτι της την 22χρονη φοιτήτρια Βέρα Γουρζή λέγοντάς της ότι είχε
υποβληθεί σε έκτρωση (!) ή ότι είχε ίωση, λίγο έλειψε να της στοιχίσει τη ζωή.
Όταν μια μέρα αργότερα μεταφέρθηκε σε κωματώδη κατάσταση στο Γενικό
Περιφερειακό Νοσοκομείο Αλεξανδρούπολης, η αξονική τομογραφία είχε δείξει ότι
είχε προσβληθεί από μηνιγγιτιδοκοκική σηψαιμία, πιθανότητα που είχαν
αποκλείσει κάποιες κρίσιμες ώρες νωρίτερα οι γιατροί στην Κομοτηνή. “Τρέξτε,
γιατί δεν θα την προλάβετε”, είναι η φράση που δεν θα ξεχάσει ποτέ η μητέρα
της, Όλγα, όταν ειδοποιήθηκε από τον γιατρό που την ανέλαβε εκεί, έναν άνθρωπο
που “μας τον έστειλε ο Θεός”, όπως αναφέρει η ίδια σε μια συγκλονιστική
επιστολή της στα “ΝΕΑ”. Η 22χρονη σήμερα Βέρα δεν θυμάται. “Κοιμόμουνα,
κοιμόμουνα συνέχεια. Δεν πονούσα καν. Όλα ήταν άσπρα. Έφευγα και ξαναρχόμουν”.
Οι γονείς όμως δεν ξεχνούν τις 15 εκείνες δύσκολες ημέρες και νύχτες που “οι
πληγές και τα πρηξίματα στο σώμα της μεγάλωναν”, “που ένα ένα τα όργανα, από
τον πνεύμονα μέχρι την καρδιά, προσβάλλονταν από το μικρόβιο”, “που η πίεση
έφτανε στο μηδέν”, αλλά και την επιστροφή της στο σπίτι, ” που η Βέρα δεν
μπορούσε να σταθεί στα πόδια της, δεν μπορούσε να περπατήσει, ούτε να βγει
έξω”. Δεν ξεχνούν επίσης το πρώτο εξάμηνο που οι γιατροί τής είπαν να μην
κουράζεται, αλλά και την μέχρι σήμερα – που η Βέρα είναι απολύτως υγιής –
αγωνία τους “ακόμη και για ένα απλό κρυωματάκι”. Κυρίως, όμως, δεν ξεχνούν
άνθρωπο που ξενύχτησε στο πλάι της και την παρακολούθησε και όλους τους
επόμενους μήνες, που “ανέστησε το παιδί μας”, “χωρίς να έχει εφημερία” και
“χωρίς να ζητήσει φακελάκια”. Και ο αδερφός της Βασίλης, που έτυχε κάποια
στιγμή αργότερα να βρεθεί στο Νοσοκομείο Κομοτηνής με πίκρα θυμάται το σχόλιο
μιας νοσοκόμας: “Τελικά ήταν μηνιγγίτιδα, ε; “.

Ανάμεικτα συναισθήματα. Με οργή θυμούνται αυτούς που αδιαφόρησαν και με ευγνωμοσύνη τον γιατρό που ανέλαβε την κόρη τους Βέρα, η Όλγα και ο Παναγιώτης Γουρζής ύστερα από τη σοβαρή περιπέτεια της υγείας της

Παρακολουθούμε κι εφέτος, όπως και κάθε χρόνο, τη μηνιγγίτιδα να θερίζει.
Μάλιστα, αν θυμάμαι καλά, αναφέρθηκε πως οι θάνατοι αυτή τη χρονιά ξεπέρασαν
τους αντίστοιχους των προηγουμένων. Προσωπικά, πιστεύω πως πολλά απ’ αυτά τα
αγαπημένα πλάσματα που έφυγαν από την αγκαλιά μας, θα είχαν σίγουρα σωθεί, αν
η αντιμετώπισή τους ήταν η σωστή.

Μιλώ από προσωπική εμπειρία, την οποία και σας καταθέτω: Η κόρη μου, 22 ετών
σήμερα, είναι φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο της Κομοτηνής (ΤΕΦΑΑ). Στις 26
Φεβρουαρίου 1998 προσεβλήθη από μηνιγγιτιδοκοκκική σηψαιμία. Στο Νοσοκομείο
Κομοτηνής που την μετέφερε ο αδελφός της το βράδυ της ίδιας ημέρας, διέγνωσαν
ότι επρόκειτο για ίωση. Επειδή μάλιστα είχε περίοδο υποπτεύθηκαν ότι είχε
κάνει έκτρωση ή είχε πάρει ναρκωτικές ουσίες και προσπάθησαν να το εκμαιεύσουν
από την ίδια και τα παιδιά που τη συνόδευαν. Παρ’ όλ’ αυτά, τελικά, της έκαναν
μία ένεση και την έστειλαν στο σπίτι. Όλο το βράδυ το παιδί ψηνόταν στον
πυρετό, είχε ρίγη και σπασμούς και ακατάσχετη διάρροια.

Με πληγές στο σώμα

Το πρωί ο αδελφός της έντρομος, είδε ότι παρουσίασε πληγές στα άκρα της και
στο σώμα. Παρά τη θέλησή της -διότι ήταν τελείως εξαντλημένη – και με τη
βοήθεια φίλων τους τη μετέφεραν και πάλι στο Νοσοκομείο Κομοτηνής. Εκεί, αντί
όταν είδαν τις πληγές στο σώμα της να κινητοποιηθούν για την άμεση
αντιμετώπιση της κατάστασής της – ερευνώντας παράλληλα και τα αίτια – άρχισαν
να την μεταφέρουν από όροφο σε όροφο, από κρεβάτι σε κρεβάτι, συζητώντας,
ψάχνοντας και χάνοντας πολύτιμο χρόνο. Ο νευρολόγος που κάλεσαν τελικά
απέκλεισε τη μηνιγγίτιδα και καθησύχασε τον αδελφό της. Παρ’ όλ’ αυτά, επειδή
ίσως δεν είχαν πεισθεί απόλυτα, αποφάσισαν να τη στείλουν για αξονική
τομογραφία. Το νοσοκομείο δεν διέθετε αξονικό τομογράφο.

Το αποτέλεσμα, βέβαια, έδειξε τη σοβαρότητα της κατάστασής της, οπότε
αποφάσισαν να τη διακομίσουν στην Αλεξανδρούπολη, μετά από ώρες εγκληματικής
καθυστέρησης, αφού είχε πια μεσημεριάσει και είχαν χαθεί τόσες πολύτιμες ώρες.
Το συνοδευτικό ιατρικό δελτίο, μάλιστα, που της έδωσαν από το Ν.Κ. ανέφερε ότι
«εισήχθη» σ’ αυτό. Αναληθές βέβαια, αφού όπως σας προανέφερα, το εν λόγω
νοσοκομείο διέγνωσε ίωση, την προηγούμενη βραδιά και την έστειλε σπίτι της.

Έφθασε στα όρια

‘Οταν το παιδί έφθασε στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Αλεξανδρούπολης είχε
φθάσει τα όριά του. Η πίεσή του ήταν μηδενική, παρουσίαζε δυσλειτουργία στα
νεφρά, ενώ η ακατάσχετη διάρροια, η οποία συνεχιζόταν, την είχε εκμηδενίσει. Η
αντιμετώπισή της εκεί υπήρξε η εκ διαμέτρου αντίθετη.

Ο επιμελητής του Νοσοκομείου Κων. Ρίτης, με ειδίκευση στην αιματολογία, στα
χέρια του οποίου είχαμε την πραγματικά θεόσταλτη τύχη να πέσει το παιδί μας,
κινητοποίησε με κινηματογραφική ταχύτητα μια ομάδα. Σε λίγα λεπτά το παιδί
είχε καλωδιωθεί με μόνιμο φλεβικό καθετήρα, καθετήρα για τα ούρα και παροχή
οξυγόνου. Με εντολή του μεταφέρθηκε σε θάλαμο που μετατράπηκε σε «εντατική»
και ξεκίνησε ­ στην κυριολεξία ­ αγώνα για τη σωτηρία του.

Όταν το βράδυ της ίδιας ημέρας φθάσαμε από την Αθήνα στο νοσοκομείο, γνωρίσαμε
ένα γιατρό που ξέρει να τιμά το επάγγελμά του, ίσως επειδή το θεωρεί
λειτούργημα.

Μικρά τα ποσοστά να ζήσει

Μας ενημέρωσε χωρίς περιστροφές για τη σοβαρότητα της κατάστασής της, όπως
είχε κάνει και τηλεφωνικά, αναφέροντάς μας ότι το ποσοστό επιβίωσής της ήταν
μόνο 30% έναντι του 70% να φύγει. Όταν μάλιστα τηλεφωνικά ρωτήθηκε αν έκρινε
σκόπιμη τη μεταφορά της μικρής στην Αθήνα, μας είπε πως κάθε μετακίνησή της θα
παλλαπλασίαζε τον κίνδυνο για τη ζωή της. Επίσης, πως αυτή η μορφή
μηνιγγίτιδας ήταν ό,τι χειρότερο, δεδομένου ότι προσβάλλει όλα τα όργανα του
ανθρώπου, ότι κάθε μία τέτοια προσβολή μπορεί από μόνη της να επιφέρει τον
θάνατο και πως και αν ακόμη ξεπεραστεί ο κίνδυνος, οι πιθανότητες είναι πολύ
μικρές (μία στις 1.000, μας είπε εκ των υστέρων κάποιος άλλος γιατρός) να μην
της μείνουν ανεπανόρθωτες ζημιές.

Εγκαταστάθηκα στο προσκεφάλι του παιδιού αμέσως και παρακολουθούσα εκ του
σύνεγγυς τις τεράστιες προσπάθειες του Κωνσταντίνου Ρίτη και της ομάδας του. Η
θεραπεία είχε ήδη αρχίσει. Κάθε δύο ώρες η ομάδα του επισκεπτόταν το παιδί,
ελέγχοντας τις λειτουργίες των οργάνων του, μετρώντας πίεση αρτηριακή και
φλεβική, θερμοκρασία και διούρηση, παρακολουθώντας έτσι (κατά τη γνώμη μου)
την αντίδραση του οργανισμού του στα χορηγούμενα φάρμακα και κάνοντας τις
ανάλογες τροποποιήσεις στη θεραπεία. Δεν έφυγε στιγμή από κοντά του. Στιγμή.
Αν και είναι πατέρας δύο παιδιών. Ήταν ημέρες εορτών: Απόκριες. Καθαρά
Δευτέρα. Και όμως, ακόμη και την Κ. Δευτέρα ήταν στο πλευρό της ασθενούς. Και
όταν πήγαινε στο σπίτι του για φαγητό, ήταν έτοιμος να σπεύσει μόλις
ειδοποιηθεί. Ενδιαφερόταν, όχι μονάχα για την αντιμετώπιση της αρρώστιας
φαρμακευτικά, αλλά ασχολείτο και με την ψυχολογία της, τη σχολαστική
απολύμανση του χώρου, τα επισκεπτήρια. Πάντα με το χαμόγελο και την ολύμπια
ηρεμία του, που προκαλούσαν την εμπιστοσύνη και τον καθησυχασμό της ασθενούς.

Της έδινε κουράγιο

Έμπαινε στο θάλαμο για επίσκεψη και έπιανε συζήτηση μαζί της αστειευόμενος,
χωρίς βιασύνη, δίνοντάς της έτσι ηρεμία, κουράγιο και παράλληλα εξετάζοντας μ’
αυτόν τον τρόπο διακριτικά τη λειτουργία του εγκεφάλου της. Ρωτούσε τις τυχόν
ανάγκες της από εμένα τη μητέρα της, που ήμουν όλο το 24ωρο δίπλα της και
παρακολουθούσε με προσοχή τις παρατηρήσεις μου, για να προφθάσει τις
ψυχολογικές της μεταπτώσεις. Ακόμα και η σκέψη του να μην αφήσει μόνο το παιδί
στον κρύο θάλαμο της εντατικής ­ που σίγουρα θα την τρόμαζε ­ αλλά να
μετατρέψει σε εντατική θάλαμο θέσης, που βρισκόταν δίπλα στα γραφεία των
γιατρών, δείχνει τη φροντίδα του και για την τελευταία λεπτομέρεια. Στη
συνέχεια, όταν ξεπερνώντας κάποια απ’ τα προβλήματά της, η μικρή ζήτησε να
σηκωθεί, κάτι που η ίδια θεώρησε απλό, ο κύριος Ρίτης μάς έστειλε την κυρία
Ελένη Χατζηβασιλειάδου – Παναγή, μία εξαίρετη φυσικοθεραπεύτρια και άνθρωπο, η
οποία με την άσκησή της, αλλά και την ενθάρρυνση και ζεστασιά της συνετέλεσε
ουσιαστικά τόσο στην αντιμετώπιση του προβλήματος όσο και στην ψυχολογική
υποστήριξη της κόρης μας, αναγκαίας όπως αποδείχτηκε, γιατί στην προσπάθειά
της να σταθεί όρθια διαπίστωσε έντρομη ότι οι αρθρώσεις της δεν λειτουργούσαν,
τα πέλματά της δεν λύγιζαν και τα πόδια της δεν την κρατούσαν. Τότε
απελπίστηκε γιατί νόμισε πως δεν θα ξαναπερπατήσει. Χωρίς τη βοήθειά της
σίγουρα δεν θα ξεπερνούσε τόσο επιτυχημένα το πρόβλημα.

Πλήρης αποκατάσταση

Δεν θυμάται. Οι πρώτες μέρες είναι ακόμη θαμπές στη μνήμη της 22χρονης Βέρας. Δεν ξεχνά, όμως, τον πόνο που ακολούθησε και τις μέρες που έκλαιγε ασταμάτητα ώσπου να γίνει καλά

Η φροντίδα αυτή του Κων. Ρίτη για όλα, είχε τ’ αποτελέσματά της, τα οποία
ξεπέρασαν κάθε προσδοκία μας. Η αποκατάσταση της υγείας της ήταν πλήρης, παρ’
ότι οι φόβοι του γιατρού βγήκαν όλοι αληθινοί και ο μηνιγγιτιδόκοκκος
προσέβαλε τα περισσότερα όργανά της. Δεν γνωρίζω την ιατρική ορολογία. Είμαι
σε θέση, όμως, εξαιτίας της παραμονής μου στο προσκεφάλι του παιδιού μέρα και
νύχτα, να περιγράψω τουλάχιστον τις προσβολές των οργάνων που εκδηλώθηκαν με
εξωτερικές ενδείξεις, χωρίς να έχω τη δυνατότητα να αντιληφθώ δυσλειτουργίες
που υπήρξαν στο εσωτερικό του οργανισμού της.

Η μικρή παρουσίασε νεφρική ανεπάρκεια, ο ένας της πνεύμονας έπαψε να
λειτουργεί, παρουσίαζε άλλοτε δύσπνοια, άλλοτε ταχύπνοια, υψηλό πυρετό,
συγκέντρωση υγρού στο θώρακα και την κοιλιά, η σηψαιμία είχε γεμίσει πληγές τα
άκρα και το σώμα της, που άρχισε ν’ ανοίγει και από την κατάκλιση και οι
αρθρώσεις των ποδιών της έπαθαν ακαμψία.

Δεν δέχθηκε φακελάκι

Όλα τα προβλήματα αντιμετωπίζονταν με τη σειρά της σοβαρότητάς τους ένα – ένα,
μέχρι την τελική της αποθεραπεία. Ψύχραιμα και επιδέξια. Σημειώνω ότι ο Κων.
Ρίτης ήταν τελείως άγνωστος σ’ εμάς και ούτε συστημένοι από κάποιους πήγαμε.
Εκείνος που οδήγησε το παιδί μας σ’ αυτόν ήταν μονάχα ο Θεός. Κι εκείνος το
αντιμετώπισε σαν νάταν δικό του παιδί.

Το αποκορύφωμα, θα έλεγα, όλων των ανωτέρω ήταν, όταν φεύγοντας από το
νοσοκομείο θελήσαμε σαν δείγμα της αναγνώρισης του έργου του και της
ευγνωμοσύνης μας να του προσφέρουμε κάποιο ποσό (ομολογώ μετά από μεγάλους
δισταγμούς), αντέδρασε όπως το περιμέναμε. Δεν δέχθηκε συζήτηση και είπε πως
ένα κουτί σοκολατάκια ήταν αρκετό.

Πιστεύω ότι αυτός πρέπει να είναι ο σωστός γιατρός. Ο ιδανικός συνδυασμός
ταλέντου, επιστήμης και ανθρωπιάς.

Για να μη θεωρηθεί υπερβολή η εξιστόρηση των γεγονότων από μένα, σας στέλνω το
ιστορικό που πήραμε από το νοσοκομείο φεύγοντας. Είμαι σίγουρη πως αν το
δείξετε σε κάποιο αρμόδιο γιατρό, θα βεβαιώσει πως ίσως είναι λίγα όσα σας έχω
ήδη περιγράψει.

Νομίζω πως είχα διπλή υποχρέωση να αναφέρω τα γεγονότα αυτά και μάλιστα όφειλα
να το έχω κάνει από την εποχή που συνέβησαν, όμως ο φόρτος δουλειάς μου δεν
μου το επέτρεψε. Ένα πρόβλημα που σήμερα κατάφερα να ξεπεράσω (αφού
συνταξιοδοτήθηκα) και σπεύδω να συμπληρώσω το κενό.

Ερωτηματικά

Έρχομαι, λοιπόν, αφενός να καταγγείλω τον ανεύθυνο τρόπο αντιμετώπισης του
περιστατικού από το Νοσοκομείο Κομοτηνής. Και διερωτώμαι: Αν όντως η κατάσταση
του παιδιού μου οφείλετο σε άμβλωση, όπως υπέθεσαν το βράδυ της 26/2 που την
πήγε ο αδελφός της, δεν θα ‘πρεπε να κρατηθεί στο νοσοκομείο για παρακολούθηση
και πιθανή άμεση επέμβαση; Στην Κομοτηνή, όπως και στις άλλες πόλεις που
υπάρχουν χιλιάδες φοιτητές ή σπουδαστές, όλα είναι πιθανά. Αυτή πρέπει να
είναι η αντιμετώπιση των ­ επιπόλαιων ίσως ­ παιδιών μας; Αυτών των παιδιών
που τα έχουμε αναθρέψει με το ίδιο μας το αίμα; Η ζωή είναι ένα δώρο του Θεού,
μια ευλογία και κάθε άνθρωπος ζει μόνο μια φορά. Ποιος τους έχει δώσει το
δικαίωμα να την αντιμετωπίζουν με τόση ελαφρότητα; Έτσι θ’ αντιμετώπιζαν τα
δικά τους παιδιά; Απ’ την άλλη, όμως, θέλω, οφείλω να συγχαρώ την ομάδα του
Κωνσταντίνου Ρίτη (με Δ/ντή Κλινικής τον καθηγητή κ. Καρτάλη, επιμελητή τον
ίδιο και ειδικευόμενη γιατρό την κ. Αργ. Αγγέλου), όπως και τη συνεργαζόμενη
φυσικοθεραπεύτρια κ. Ελένη Χατζηβασιλείου – Παναγή.

Όμως, πάνω απ’ όλα, έρχομαι να προσθέσω κι εγώ τη δική μου φωνή στις φωνές των
άλλων: Είναι κρίμα, είναι άδικο να χάνονται ζωές εξαιτίας της έλλειψης
σοβαρότητας, της επιπολαιότητας και ανευθυνότητας ή έστω της άγνοιας κάποιων
γιατρών ή μονάδων, χωρίς κάποια αντίδραση εκ μέρους των υπευθύνων ή όλων μας.

Με όρεξη για δουλειά

Κι από την άλλη, είναι κρίμα και άδικο, γιατροί με ταλέντο, όρεξη για δουλειά,
με αγάπη στον άνθρωπο, έντιμοι, να μην ενισχύονται στον αγώνα τους, να μην
αντιμετωπίζονται όπως τους αξίζει, να μην τους προσφέρονται οι ευκαιρίες, να
μην ικανοποιείται η λαχτάρα τους για έρευνα, παρά να αφήνονται να βουλιάζουν
στην απογοήτευση και την πικρία κάθε φορά που οι προσπάθειές τους να
προσφέρουν κάτι περισσότερο στην επιστήμη και στον άνθρωπο σκοντάφτουν στη
στενοκεφαλιά, την τυπολατρία ή έστω την ελλιπή νομοθεσία.

Το τελευταίο, το αναφέρω με αφορμή τον αγώνα του Κων. Ρίτη και της ερευνητικής
ομάδας στην οποία ανήκει, προκειμένου να καλυτερεύσουν τις συνθήκες εργασίας
τους, ξεπερνώντας τα προβλήματα που δεν τους επιτρέπουν να αφοσιωθούν
απερίσπαστοι στην ουσία του έργου τους: την έρευνα.

Νομίζω πως τέτοιοι αγώνες για τις αγωνίες των συνανθρώπων μας αξίζουν κάθε
υποστήριξη. Και επιτέλους, και η νομοθεσία, αλλά και η φιλοσοφία μας θα πρέπει
κάποτε να προσαρμοσθούν στις σύγχρονες ανάγκες. Θα πρέπει κάποιος να ασχοληθεί
με όσα έχουν νόημα και ουσία. Θα πρέπει να κρατηθούν τα ταλέντα μας στην
πατρίδα, για να μην καμαρώνουν άλλοι για τις επιτυχίες δικών μας επιστημόνων.
Τέτοιες ομάδες θα έπρεπε όχι μόνο να βρίσκουν βοήθεια και συμπαράσταση, αλλά
και να επιδοτούνται, να τους δίνονται κίνητρα για τη συνέχιση του έργου τους.

Ευχαριστώ που με «ακούσατε» και εύχομαι η φετινή να ήταν η τελευταία χρονιά
που θρηνήσαμε θύματα, κάποια απ’ τα οποία μπορούσαν να είχαν σωθεί.