ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Απλές συνταγές

Σούπα. Ή χυλός. Κάτι ρευστό κι απροσδιόριστο, εν πάση περιπτώσει ­ ο εγκέφαλός
μου. Κι από κοντά η ψυχούλα, ακόμη και το σώμα μου το αισθάνομαι να διαχέεται,
να αλώνεται, να συνθλίβεται σε μια μουντάδα που οι φύσει αισιόδοξοι θέλουν να
ονομάζουν «ανοιξιάτικη».

Πώς μαζεύεις, λοιπόν, τα κομμάτια σου ­ τη σούπα; Γι’ αυτό ούτε κι οι
«ειδικές» φιλενάδες δεν έχουν συνταγή, δεν έχουν καν ένα μαντζούνι
παραμυθένιο. Αφήνεσαι, αφήνεσαι… και τελικά η λύση ­ το συμμάζεμα ­ έρχεται
από μόνη της, με τρόπους γνωστούς κι απλούς:

Τσκ, τσκ, τσκ ­ παύση ­ τσκ, τσκ, τσκ… ο ήχος που κάνει η πιπίλα της
Αννούλας μέσα στο σκοτάδι, σ’ εκείνο το δεκάλεπτο που προηγείται του ύπνου,
είναι ο ήχος της ηρεμίας μου, της κανονικότητας, της απόλυτης πραγματικότητας
του κάστρου μου. Τώρα κοιμάται πια, χωνεύει ίσως τις σοφίες της, «κοίτα, μαμά,
εκεί είναι ένα σύννεφο-μαμά, τα μικρούλια συννεφάκια έφυγαν, πήγαν να φάνε
λουλουδάκια…».

Κι έπειτα είναι το όπλο της μνήμης, στιγμές τακτοποιημένες στο προσωπικό
ντουλαπάκι των αισθήσεων, δημιουργημένες, σημαδεμένες και χαραγμένες από αυτόν
που φώναζες Μάγο ­ κι αυτός αποδεχόταν το αυτονόητο της προσφώνησης, ήξερε
βλέπεις από πάντα ότι το χαμόγελό σου αυτός το ζωγράφιζε με τα δάκτυλά του ή
με τον νου του, πριν ακόμη εσύ καταλάβεις τη μαγεία του καθρέφτη…

Τώρα σ’ έχει αποθέσει πάνω στο χαλί, το κουβάλησες από την Πόλη κι ήσουν
χαρούμενη, με τη βραδύτητα του Βοσπόρου στο βλέμμα, δεν χρειάστηκε τότε να
εξηγήσεις τίποτα, ο Μάγος ήταν παντού και συ ξέρεις ότι τώρα θα μείνεις εκεί,
ότι θα περιμένεις χωρίς να μετράς τον χρόνο, παρέα με τις στιγμές που άφησε,
προστατευμένη και προστατεύουσα από την κάθαρση της Μεγάλης Φυγής.