[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Οι φωτογραφίες διόλου κολακευτικές δεν ήταν για το νέο αίμα στη Βουλή. Ο ένας
τον είχε σιγοπάρει πάνω στα έδρανα, ο άλλος κοιτούσε απλανώς στο κενό, η τρίτη
εμφανώς βρισκόταν αλλού. Κι όταν οι πρωτοκλασάτοι έπαψαν να μιλούν, όλοι οι
νέοι ­ όπως άλλωστε και οι παλιοί ­ τίμησαν με το παραπάνω την παράδοση που
θέλει άδεια τα έδρανα της Βουλής. Απογοητευτικό; Καθόλου. Το παράλογο θα ήταν
να έδειχναν ενδιαφέρον για μια τόσο χαμηλού επιπέδου συζήτηση. Μια συζήτηση
της οποίας άλλωστε το αποτέλεσμα ήταν προκαθορισμένο. Κι αν θεωρήσουμε ότι η
ανάγνωση των προγραμματικών δηλώσεων και η ψήφος εμπιστοσύνης έχουν ένα μάλλον
τελετουργικό χαρακτήρα, είναι απολύτως βέβαιον ότι τα χειρότερα βρίσκονται
μπροστά μας: μια ακόμα τετραετία δηλαδή υποβάθμισης του ρόλου του Κοινοβουλίου
και των βουλευτών. Πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς; Παρά τις υποκριτικές
θρηνωδίες των κορυφαίων και παρά τον εκσυγχρονισμό των… μικροφώνων, τίποτα
δεν έχει αλλάξει που να επιτρέπει στους βουλευτές να ανταποκριθούν στοιχειωδώς
έστω στον ρόλο τους. Να εκπροσωπούν δηλαδή τους πολίτες, να αντιτάσσουν ανά
πάσα στιγμή στις σκοπιμότητες της εξουσίας τις αγωνίες και τα αιτήματα των
ψηφοφόρων, να παίρνουν νομοθετικές πρωτοβουλίες. Το αντίθετο μάλιστα. Κανένα
κόμμα δεν έχει την παραμικρή διάθεση να αμφισβητήσει αυτή την ιδιότυπη
δικτατορία όπου χάριν της κομματικής πειθαρχίας οι βουλευτές υποχρεώνονται να
μετατρέπονται σε μονοφωνικά παπαγαλάκια. Κι όμως στις εκλογές της 9ης
Απριλίου, ο ελληνικός λαός φάνηκε να ζητεί κάτι το διαφορετικό. Όπως και αν
δει κανείς το εκλογικό αποτέλεσμα, το βέβαιο είναι ότι οι ψηφοφόροι έστειλαν
ένα μήνυμα ανανέωσης. Ανανέωσης προσώπων ­ που εν πολλοίς την επέβαλαν με την
ψήφο τους ­ αλλά ασφαλώς και ανανέωσης του πολιτικού λόγου και των πολιτικών
πρακτικών. Κι είναι αυτή ακριβώς η μεγάλη πρόκληση για τη νέα Βουλή. Η έως
σήμερα εμπειρία δεν αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας. Όσοι βουλευτές έχουν
επιχειρήσει να αντιπαρατεθούν στους πανίσχυρους μηχανισμούς των κομμάτων, όταν
δεν έχουν γίνει γραφικοί, έχουν υποστεί συντριβή ή έχουν οδηγηθεί στο
περιθώριο της πολιτικής ζωής. Θα μπορέσουν οι νέοι βουλευτές να κάνουν τη
μεγάλη ανατροπή; Το ότι πολλοί από αυτούς είναι δημοφιλείς προσωπικότητες, που
δεν έχουν ανάγκη το κόμμα για την καταξίωσή τους, θα μπορούσε να αποδειχθεί
θετικό. Αρκεί να αποφύγουν τις σειρήνες του κομφορμισμού. Να έχουν το θάρρος
να γίνουν δυσάρεστοι σ’ αυτούς οι οποίοι τους έβαλαν στα ψηφοδέλτια…