ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ένας δικός μου φύλακας – άγγελος

Ο γραφικός χαρακτήρας στον φάκελο χτύπησε συναγερμό στη μνήμη μου. Με γύρισε
περισσότερα από δεκαπέντε χρόνια πίσω. Άνοιξα γρήγορα, με περιέργεια. Στην
αρχή, φωτοτυπίες δημοσιευμάτων. Δεν καταλάβαινα. Ανάμεσά τους μια κάρτα.
«Αγαπητή παλαιά μου μαθήτρια και τώρα κυρία Σταματίνα Ηρειώτου…». Μόνον ένας
άνθρωπος με αποκαλούσε με το βαφτιστικό μου όνομα. Λέξη τη λέξη στο μικρό
γράμμα του παλιού, αγαπημένου μου καθηγητή από το Γυμνάσιο της Άνοιξης,
άρχισαν να κολλούν στο μυαλό μου ένα ένα τα κομμάτια τού διαλυμένου παζλ. Εγώ,
η εργαζόμενη, η μαμά, η σύζυγος, η πνιγμένη στην καθημερινότητα γύρισα πίσω.
Είδα τον εαυτό μου ξανά στη σχολική αίθουσα, προσπάθησα ­ χωρίς μεγάλη
επιτυχία ­ να θυμηθώ πρόσωπα συμμαθητών, αναρωτήθηκα γρήγορα τι να ‘χουν
γίνει, χαμογέλασα και αισθάνθηκα μια απέραντη γλυκιά πίκρα.

Πώς με θυμήθηκε; σκέφθηκα πριν τελειώσω το γράμμα. «Μαζί με τα δημοσιεύματα
που με ενδιαφέρουν από “ΤΑ ΝΕΑ”, συλλέγω και τα δικά σου κείμενα…» Μου
φάνηκε απίστευτο. Ένιωσα ότι κάτι τόσο υπέροχο δεν μπορεί να αφορά εμένα. Μου
φάνηκε σαν να υπήρχε ένα αόρατο βλέμμα που με ακολουθούσε όλα αυτά τα χρόνια
και ίσως και να με πρόσεχε, κάτι σαν φύλακας-άγγελος. Δεν είναι πολύ ωραία να
ξέρεις ότι κάποιος σε νοιάζεται και σε θυμάται, ακόμη κι αν έχουν περάσει
χρόνια από την τελευταία φορά που ανταλλάξατε καλημέρα; Κι εγώ, που δεν
πιστεύω στην τύχη, αισθάνθηκα για πρώτη φορά τυχερή.