ΤΖΟΝ ΚΟΡΦΑΣ Με εκτίμησαν γιατί ήμουν αληθινός

Ενας τζέντλεμαν των γηπέδων, που το παιχνίδι του θύμιζε… κομπιούτερ,
αποφάσισε να πει το μεγάλο αντίο και να φύγει με το κεφάλι ψηλά, αφού
αποχώρησε από τα γήπεδα, ενώ βρισκόταν ακόμα ψηλά και όλοι έτσι θα τον
θυμόμαστε.

Αν και στο μέγεθος εθεωρείτο μικρόσωμος (εξ ου και το παρατσούκλι του
«κοντορεβιθούλης») ο Τζον Κόρφας έδειχνε πάντα στο γήπεδο, αλλά και έξω από
αυτό πολύ μεγάλος τόσο λόγω της απόδοσής του όσο και του χαρακτήρα του. Από το
1986 στην Ελλάδα με μία 14χρονη καριέρα γεμάτη διακρίσεις, ποτέ δεν
δημιούργησε πρόβλημα σε κανέναν και πάντα όλοι είχαν μόνο επαίνους και καλά
λόγια να πουν για τον «κοντορεβιθούλη» του ελληνικού μπάσκετ.

Γεννημένος στο Άκρον του Οχάιο στις 21 Αυγούστου του 1962, ο Τζον Κόρφας έκανε
τα πρώτα του βήματα στο αγαπημένο του σπορ μόλις στα 10 του χρόνια, παίζοντας
σε ένα παιδικό πρωτάθλημα στο σχολείο του στην Σάντα Μπάρμπαρα.

Από τα παιδικά πρωταθλήματα του Οχάιο, στην καταξίωση της Ελλάδας. Οι φίλαθλοι θα θυμούνται τον Τζον Κόρφα ως έναν πολύ καλό παίκτη χαμηλών τόνων που ποτέ δεν προκάλεσε με τη συμπεριφορά του.

«Στα έξι μου χρόνια είχαμε μετακομίσει από το Οχάιο στην Καλιφόρνια, όπου και
έζησα μέχρι το 1986 όταν πήγα στη Θεσσαλονίκη και στον ΠΑΟΚ. Στο ίδιο σπίτι
μένει ακόμα η μητέρα μου.

Εκεί πήγαινα και σχολείο και σε ηλικία 10 χρονών άρχισα να παίζω σε κάποια
παιδικά πρωταθλήματα που διοργάνωνε το σχολείο μου. Κάθε χρόνο συμμετείχαν
10-12 ομάδες και κάθε φορά μάς άλλαζαν ομάδα. Όμως, ήταν σίγουρα μία εμπειρία
και η πρώτη επαφή με το αγαπημένο μου άθλημα».

ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΩΝ ΣΠΟΡ

Ο Κόρφας βέβαια δεν έπαιζε μόνο μπάσκετ, αλλά ασχολιόταν με τρία αθλήματα,
προκειμένου να καλύπτει όλο τον χρόνο, αφού αγαπούσε πάρα πολύ τον αθλητισμό.

«Το αγαπημένο μου άθλημα ήταν το μπέιζμπολ, όπου ήμουν πίτσερ (ο παίκτης που
πετάει την μπάλα). Όμως έπαιζα και αμερικανικό φούτμπολ (το ράγκμπι) και
φυσικά μπάσκετ.

Άλλωστε το κάθε σπορ, λόγω του καιρού, διαρκούσε 3-4 μήνες και έτσι μόλις
τελείωνε η σεζόν στο μπέιζμπολ, συνέχιζα με φούτμπολ και στη συνέχεια με
ράγκμπι».

Όλα αυτά βέβαια στα πρώιμα σχολικά χρόνια, αφού κάποια στιγμή ο Τζον κατάλαβε
που ήταν το μέλλον του: «Λάτρευα το μπέιζμπολ, αλλά αγαπούσα πάρα πολύ και το
μπάσκετ με το φούτμπολ. Όμως κατάλαβα πως μέλλον είχα μόνο στο μπάσκετ και
εκεί έστρεψα την προσοχή μου».

Οι γονείς του ο Τζέρι και η Πατρίτσια ήταν πάντα κοντά του και ποτέ δεν τον
αποθάρρυναν με το να ασχοληθεί με τον αθλητισμό, ακόμα και ως επάγγελμα: «Τους
χρωστάω πολλά, αφού ήταν συνέχεια δίπλα μου και όχι μόνο δεν μου έφεραν καμία
αντίρρηση, αλλά αντίθετα έρχονταν σχεδόν σε κάθε αγώνα μου», λέει ο Τζον
Κόρφας που τις πρώτες μεγάλες εμπειρίες τις γνώρισε στο Γυμνάσιο.

Εν έτει 1990 με αντίπαλο τον… πιτσιρικά Άγγελο Κορωνιό

«Εκεί αν έπαιζες καλά, μετρούσε πολύ και είχε μεγάλη απήχηση και στον κόσμο,
αλλά και στους υπόλοιπους παίκτες. Είχαμε μία πολύ καλή ομάδα και σε μία
περίοδο σχεδόν δύο χρόνων πετύχαμε 52 νίκες και μόλις 2 ήττες, αλλά δυστυχώς η
μία ήταν στον τελικό».

Οι καλές εμφανίσεις έφεραν και την υποτροφία με τον «Τεν Τεν» να πηγαίνει στο
Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνια.

«Έμεινα πολύ λίγο, αφού δεν τα πήγαινα καλά και προς το τέλος του χρόνου
μετακόμισα στο Πέπερμαϊντ. Εκεί έμεινα 4 χρόνια, αλλά έπαιξα τα τρία, αφού τον
πρώτο χρόνο είχα δικαίωμα μόνο να προπονούμαι με την ομάδα, αφού προερχόμουν
στα μέσα της χρονιάς από άλλο κολέγιο».

Η ΕΛΛΑΔΑ

Αν και οι ρίζες του ήταν ελληνικές («ο πατέρας του πατέρα μου ήταν Έλληνας, αν
και ο πατέρας μου μεγάλωσε στην Αμερική και παντρεύτηκε αμερικανίδα») ο Τζον
Κόρφας έκανε το πρώτο ταξίδι στην Ελλάδα το 1984.

«Είχα έρθει με την ομάδα των Αχέπανς να παίξουμε κάποια φιλικά με ομάδες Β’
Εθνικής, στην Κέρκυρα, στη Ρόδο, στη Θεσσαλονίκη και σε άλλα μέρη. Ήταν η
πρώτη φορά που επισκεπτόμουν την Ελλάδα και εντυπωσιάστηκα. Κάποιοι από τον
ΠΑΟΚ με είδαν στη Θεσσαλονίκη και επικοινώνησαν με τον φίλο μου (που είχε
έρθει και μαζί), Σπύρο Σιάκη, στον οποίο και έκαναν την πρόταση.

Δεν είχα πιθανότητα τότε για κάτι καλύτερο και αν και δεν ήξερα τίποτε για το
ελληνικό μπάσκετ, αποφάσισα να ρισκάρω. Δικαιώθηκα, αφού ήρθα το 1986 και έναν
χρόνο αργότερα η Ελλάδα πήρε το Ευρωμπάσκετ, με αποτέλεσμα το μπάσκετ να
«εκτοξευτεί». Είχα προβλήματα στην αρχή, ιδιαίτερα με τη γλώσσα, αλλά και
μέχρι να προσαρμοστώ στη νέα μου κατοικία. Πάντως, η ζωή στη Θεσσαλονίκη ήταν
υπέροχη και έφυγα από εκεί με τις καλύτερες αναμνήσεις».

Ακολούθησε η κάθοδος στην Αθήνα και ο Παναθηναϊκός, ενώ στη συνέχεια το
Ηράκλειο και για φινάλε το Μαρούσι. Μέσα σε 14 χρόνια ο Τζον Κόρφας γύρισε
σχεδόν όλη την Ελλάδα και γνώρισε πολλούς ανθρώπους. Φεύγοντας από τους
αγωνιστικούς χώρους, έκανε μόνο φίλους και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο
κέρδος του. Ο χαρακτήρας του ήταν αυτός που τον έκανε να ξεχωρίζει: «Έτσι είχα
μάθει από μικρός. Δεν παραφερόμουν ποτέ και έβγαζα τόσο στο γήπεδο όσο και στη
ζωή μου έξω από αυτό τον πραγματικό μου εαυτό. Ήμουν αληθινός και αυτό είναι
που εκτιμήθηκε. Πιστεύω πως έκανα πολλούς φίλους στο μπάσκετ».

Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Ο χρόνος μου της ανήκει

Το πολυτιμότερο πράγμα του Τζον Κόρφα είναι αναμφίβολα η οικογένειά του. Η
γυναίκα του Γεωργία (γνωρίστηκαν και παντρεύτηκαν στη Θεσσαλονίκη το 1991) και
τα δύο τους παιδιά, η εξάχρονη Πατρίτσια και ο μόλις 13 μηνών Στέφαν είναι ο
θησαυρός του.

«Είναι ό,τι πολυτιμότερο έχω και πλέον ο χρόνος μου τους ανήκει. Ξέρεις τι
είναι να μην έχεις Σαββατοκύριακο σχεδόν σε όλη σου τη ζωή. Τώρα είναι
ευκαιρία να πάω κάποια ταξίδια με την οικογένεια και ιδιαίτερα στην πανέμορφη
Ελλάδα. Θα μείνω εδώ, αν και πλέον θα μπορούμε εύκολα να πάμε τα Χριστούγεννα
στην Καλιφόρνια για να τα περάσουμε μαζί με τη μητέρα μου. Τα παιδιά έχουν
απαιτήσεις και τώρα θα μπορέσω να τους τις καλύψω».

Το μπάσκετ θα του λείψει. «Σκέφτομαι το πρώτο καλοκαίρι χωρίς βάρη και χωρίς
να βρίσκω την τσάντα μου με τα αθλητικά. Όμως, θέλω να μείνω μακριά για λίγο
καιρό, έτσι σαν αποτοξίνωση. Ακόμα δεν μου λείπει αν και ξέρω πως μόλις
αρχίσει η νέα χρονιά θα έχω κάποια στέρηση. Ειλικρινά στο τελευταίο μου ματς
ένιωσα όπως σε όλα τα άλλα. Δεν έχω ακόμα συνειδητοποιήσει πως σταμάτησα».

Φυσικά υπάρχει και η πρόταση (ανεπίσημα αυτήν τη στιγμή) να ασχοληθεί και με
την προπονητική, είτε στο Μαρούσι βοηθός του Αλεξανδρή είτε και κάπου αλλού.
«Θα εξετάσω κάθε πρόταση που ίσως μου γίνει. Απλά θέλω σίγουρα λίγο καιρό να
μείνω μακριά και να ζήσω πράγματα που στερήθηκα. Έστω και για ένα καλοκαίρι».

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ

Ήθελα πολύ να παίξω

Στο τελευταίο ματς με την ομάδα του Αμαρουσίου. Ο Τζον Κόρφας τιμήθηκε από τη διοίκηση, αλλά και από όλους του Έλληνες φιλάθλους

Το πλήρωμα του χρόνου έρχεται για τον καθένα σε διαφορετική στιγμή. Ο Κόρφας
τον κατάλαβε στα μέσα της περιόδου που φτάνει στο τέλος της. «Ήθελα να φύγω
και να με θυμούνται με καλές αναμνήσεις. Ένιωσα λίγο κουρασμένος και αποφάσισα
πως αυτό είναι. Πρέπει να αποχωρήσω. Ειλικρινά ευχαριστώ τον κόσμο για όλα
αυτά τα χρόνια, προσπάθησα και εγώ να του ανταποδώσω αυτά που μου πρόσφερε»,
λέει ο «Τεν Τεν» όπως είναι το δεύτερο παρατσούκλι του.

«Δεν μου άρεσε ποτέ να διαβάζω για μένα στις εφημερίδες. Προτιμούσα να “μιλάω”
στο γήπεδο. Το “κοντορεβιθούλης” και το “Τεν Τεν” μου άρεσαν σαν παρατσούκλια
και απ’ ό,τι θυμάμαι τα είχα πρωτοδιαβάσει σε εφημερίδες της Θεσσαλονίκης.
Εκεί μου τα κόλλησαν».

ΤΑ ΝΤΕΡΜΠΙ

Ήταν όμορφη περίοδος με την πίεση να είναι μεγάλη ιδιαίτερα στα περίφημα
ντέρμπι ΠΑΟΚ – Άρη. Όταν στο πρωτάθλημα του 1990 ισοφαρίσαμε σε 2-2 στα πλέι
οφ το σκορ και χάσαμε 4-2 με απίστευτα λάθη μας στα τελευταία δευτερόλεπτα των
δύο αγώνων, δεν το πίστευα. Ήταν από τις χειρότερες στιγμές στην καριέρα μου.
Ήμασταν καλύτεροι για 39 λεπτά και τα χάσαμε όλα σε δευτερόλεπτα. Το 1992
τελικά ξεπεράσαμε τον Άρη, αλλά ήρθε μία άλλη μεγάλη πίκρα έναν χρόνο αργότερα
στο φάιναλ φορ της Αθήνας. Χάσαμε με ένα σουτ και πάλι στα τελευταία
δευτερόλεπτα».

Με τον ΠΑΟΚ (1986-95) πήρε πρωτάθλημα, Κύπελλο και Κόρατς, αλλά όχι
Κυπελλούχων, αφού και στους δύο τελικούς (1991 και 1992) ήταν στην εξέδρα. Ένα
δημοσίευμα στην γαλλική εφημερίδα «Εκίπ» παραμονές του Ευρωμπάσκετ του
Ζάγκρεμπ το 1989 (που έλεγε πως δεν πληροί όλα τα στοιχεία για να παίξει ως
Έλληνας) του στέρησε ένα ασημένιο μετάλλιο με την Εθνική (είχε 9 συμμετοχές
προηγουμένως) και ένα Κυπελλούχων με τον ΠΑΟΚ.

«Πικράθηκα γιατί από ένα δημοσίευμα βγήκε τέτοια απόφαση. Ήθελα πολύ να παίξω
τότε με την Εθνική, αλλά και με τον ΠΑΟΚ», λέει.

ΚΑΙ Ο… ΝΟΤΟΣ

Με τον Παναθηναϊκό (1995-97) πήρε το Ευρωπαϊκό («Ήταν μία δύσκολη χρονιά, αφού
όπως και άλλοι παίκτες είχα και εγώ προβλήματα με τον προπονητή κ. Μάλκοβιτς»)
και Κύπελλο Ελλάδας, ενώ στο Ηράκλειο (1997-98) και στο Μαρούσι (1998-2000)
άλλαξε φιλοσοφία: «Μειώθηκε αισθητά το άγχος και γενικά ήταν τρία όμορφα
χρόνια».

Αξιοπερίεργος ήταν ο τρόπος που σούταρε τις βολές (με το ένα χέρι), αλλά και
τα σουτ του γενικότερα. «Δεν το επιδίωξα. Έψαχνα το κλασικό σουτ, αλλά δεν
είχα τόσο δύναμη στο κολέγιο και με το χέρι έδινα μεγαλύτερη ώθηση. Προσωπικά
αυτός ο τρόπος του σουτ δεν μου αρέσει αν και είναι αποτελεσματικός και αυτό
μετράει».

Στον αποχαιρετιστήριο αγώνα με το Μαρούσι, ο Κόρφας έκανε ένα απίστευτο ρεκόρ.
Έγινε ο πρώτος παίκτης που συμπλήρωσε 361 συμμετοχές στην Α1 κατηγορία
αφήνοντας πίσω του με 360 έναν πρώην συμπαίκτη του και νυν βουλευτή, τον
Παναγιώτη Φασούλα.

«Του εύχομαι και καλή επιτυχία. Χάρηκα γι’ αυτόν και μπορεί να βοηθήσει», λέει
ο «Τεν Τεν» που δεν εντυπωσιάζεται από τα ρεκόρ: «Ήμουν και τυχερός. Δεν είχα
ποτέ στην καριέρα μου σοβαρό τραυματισμό και αυτό μέτρησε πολύ. Έκανα βέβαια
και καλή ζωή. Όλα μετράνε στον αθλητισμό».