Στ’ άρματα, στ’ άρματα με… «Κάρμινα Μπουράνα»

ΠΑΡΙΣΙ

Με δύο «βαριά» ονόματα της βιομηχανίας της μπαίνει τώρα η Γαλλία στο ελληνικό
«παιχνίδι» των συμπαραγωγών στον αμυντικό τομέα ­ τον δεύτερο μοχλό πίεσης που
αξιοποιεί η Αθήνα μετά τα διπλωματικά οφέλη που διεκδικεί από τις παραγγελίες
όπλων.

Οι κ.κ. Μπερνάρ Πας και Ιβ Μισό, επικεφαλής μέχρι πρόσφατα των βιομηχανικών
μεγαθηρίων Πεσινέ και Αεροσπασιάλ, αντίστοιχα, είναι από την περασμένη
εβδομάδα τα πρόσωπα-αιχμές μιας νεοσύστατης ελληνογαλλικής εταιρείας με πολύ
φιλόδοξα σχέδια για την αγορά της Ελλάδας. Πρόκειται για μια θυγατρική της
μεγαλύτερης ευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανίας για συστήματα στρατού ξηράς, του
γαλλικού ­ κρατικού ­ κολοσσού Τζιατ, που επιδιώκει να κερδίσει το συμβόλαιο
για το νέο τανκς του Ελληνικού Στρατού.

Ο όρος που έχει θέσει η Αθήνα για συμπαραγωγή στην Ελλάδα τουλάχιστον του 25%
του νέου τανκς των Ενόπλων Δυνάμεων ανάγκασε τις έξι αμυντικές βιομηχανίες που
συμμετέχουν στον διαγωνισμό να προσαρμόσουν ανάλογα τα παραγωγικά τους σχέδια.
Ιδιαίτερα όταν η εμπειρία των τριών τελευταίων ετών, όσον αφορά την πολιτική
του ελληνικού υπουργείου Άμυνας στον τομέα αυτό, δεν άφηνε στους προμηθευτές
περιθώρια για δεύτερες σκέψεις. Κατά τους μετριότερους υπολογισμούς,
τουλάχιστον το 20% κατά μέσο όρο κάθε μεγάλης παραγγελίας κατασκευάζεται στην
Ελλάδα και μάλιστα η παραγωγή αφορά υλικά υψηλής τεχνολογίας! Έτσι οι Γάλλοι,
θέλοντας να δείξουν τη βαρύτητα της πρότασής τους, προχώρησαν στην ίδρυση
ανώνυμης εταιρείας που θα συντονίζει την παρουσία τους στην Ελλάδα.

Για παράδειγμα, πάνω από 20 ελληνικές εταιρείες έχουν εμπλακεί ήδη στην
κατασκευή μερών του F-16 ή στην υλοποίηση αντισταθμιστικών ωφελημάτων που
προβλέπει το συμβόλαιο αγοράς των 50 νέων μαχητικών αεροσκαφών. Πιο
προωθημένες είναι οι διαδικασίες κατασκευής μερών του Πάτριοτ στην Ελλάδα,
όπου μηχανολογικά και ηλεκτρονικά τμήματά του έχουν αρχίσει να κατασκευάζονται
σε μεγάλες βιομηχανίες στον Βόλο και στην Παιανία, αντίστοιχα.

Χωρίς ταμπού

Στο Κοσσυφοπέδιο. Άρμα της KFOR σε «τσεκ-πόιντ», μέσα στη Μιτροβίτσα, με φόντο έναν μιναρέ

Για τα 260 νέα άρματα μάχης, ένα συμβόλαιο που θα ξεπεράσει τα 600 δισ.
δραχμές, ο ανταγωνισμός μεταξύ των ενδιαφερομένων είναι ιδιαίτερα σκληρός. Την
περασμένη Δευτέρα, για παράδειγμα, το «αφεντικό» της εταιρείας που
κατασκευάζει το Λεκλέρκ, ο κ. Λοπιόν, δεν δίστασε να αποκαλύψει στους
προσκεκλημένους του Έλληνες δημοσιογράφους ότι η γαλλική πρόταση για
συμπαραγωγή ξεπερνά το 30%! Ποσοστό βέβαια που έχουν, όπως φαίνεται, σπεύσει
να προσφέρουν λίγο – πολύ και οι υπόλοιποι (Βρετανοί, Γερμανοί και Αμερικανοί)
που ουσιαστικά έχουν ξεχωρίσει στη διεκδίκηση μαζί με τους Γάλλους. «Δεν
έχουμε κανένα ταμπού στην απόλυτη μεταφορά τεχνολογίας στην Ελλάδα»
υποστηρίζουν οι Γάλλοι. Όπως δεν είχαν και κανένα ταμπού να επενδύσουν μουσικά
την ­ σε πραγματικές συνθήκες ­ επίδειξη του άρματός τους στη Μασσαλία με τα
ιδιαίτερα αγαπητά (και) στην Ελλάδα «Κάρμινα Μπουράνα» του Γερμανού Καρλ Ορφ!
Το ίδιο άφοβα, μάλιστα, έσπευσαν να προτείνουν, όπως και άλλοι κατασκευαστές,
ότι θα δημιουργήσουν γραμμή παραγωγής στην Ελλάδα. Άλλοι προτείνουν γι’ αυτό
τις εγκαταστάσεις της ΕΛΒΟ (Σίνδο) ή της ΕΒΟ (Μάνδρα), άλλοι το 304
Στρατιωτικό Εργοστάσιο στο Βελεστίνο και άλλοι «όπου υποδείξει η ελληνική
κυβέρνηση». Το φιλέτο είναι, φαίνεται, πολύ καλό, αφού μία από τις προτάσεις
περιλαμβάνει και τη δημιουργία, εντελώς δωρεάν, νέου εργοστασίου στη Μαγνησία!

Η «πλειοδοσία» στον τομέα των συμπαραγωγών μάλιστα φθάνει και στην αποδοχή από
τις ξένες εταιρείες όχι μόνο της κατασκευής στην Ελλάδα κομματιών για τα
τεμάχια που έχει παραγγείλει η Ελλάδα, αλλά και όλων των υπαρχόντων ή και
μελλοντικών τους συμβολαίων. Για παράδειγμα, σχετική ρήτρα υπάρχει για τα
Πάτριοτ (οι ΗΠΑ έχουν συμβόλαιο πώλησης στην Αίγυπτο), ενώ ανάλογη δέσμευση
για εξαγωγές πέτυχε προχθές και η Ιντρακόμ για τα ηλεκτρονικά των
αντιαεροπορικών Κροτάλ της Τόμσον. Το ίδιο ισχύει και για τις ουρές και τους
αεραγωγούς των F-16 που ανέλαβε η κρατική ΕΑΒ.

Διπλωματική «τράμπα»

Το δικαίωμα εξαγωγής προϊόντων με τεχνογνωσία που μεταφέρεται μέσω συμβολαίων
αμυντικών προϊόντων έχει όχι μόνο οικονομική αλλά και τεράστια διπλωματική
αξία. Την πτυχή αυτή έσπευσε να εκμεταλλευτεί πρόσφατα το Κε Ντ’ Ορσέ με την
ευκαιρία της επίσκεψης του προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Γλ. Κληρίδη
στο Παρίσι. Η γαλλική διπλωματία διαβεβαίωσε τον κ. Κληρίδη ότι προσφέρει
«ό,τι χρειάζεται» η κυπριακή άμυνα «μέσω συμπαραγωγής με την Ελλάδα». Η
«τράμπα» συμφέρει όλους: και η Κύπρος δεν εκβιάζεται από το άτυπο εμπάργκο της
Δύσης και το Παρίσι στοχεύει σε δύο αγορές και «τιμωρεί» την Άγκυρα που
στράφηκε στο γερμανοαμερικανικό δίδυμο για να επιλέξει το άρμα της. Το δέλεαρ
των διπλωματικών «αντισταθμιστικών οφελών» στις αμυντικές προμήθειες είναι ένα
«χαρτί» που η Αθήνα, όσο και αν δεν το ομολογεί, το έχει παίξει αρκετά καλά.
Το «Ελσίνκι» δεν ήρθε μόνο στο όνομα της όποιας προστασίας των ανθρωπίνων
δικαιωμάτων στην Τουρκία ή εξομάλυνσης των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Ούτε η Βρετανία βελτίωσε τη στάση της στο Κυπριακό τους τελευταίους μήνες
γιατί κατάλαβε τα λάθη της στο παρελθόν. Ούτε η πλειοδοσία καλών λόγων για την
πορεία της ελληνικής οικονομίας προεκλογικά των κ.κ. Σρέντερ, Μπλερ, Ζοσπέν
και Ντ’ Αλέμα ήταν (μόνο…) από σοσιαλιστική αλληλεγγύη. Η Αθήνα, έστω και αν
έδωσε τη μερίδα του λέοντος στην Ουάσιγκτον, μοίρασε τα 3-4 τελευταία χρόνια
αρκετά τρισ. δραχμές για εξοπλισμούς ­ και άλλα τόσα έπονται…

Οι Ισραηλινοί

«Οι πολιτικές αποφάσεις μας ευνοούν την Ελλάδα, έστω κι αν έχουμε πολιτικό
κόστος» υποστηρίζει Γάλλος αξιωματούχος που θέλει να δώσει μια ερμηνεία της
γαλλικής εξωτερικής πολιτικής όσον αφορά την Τουρκία με βάση γεωπολιτικούς
όρους παρά με «σκέτα» οικονομικά δεδομένα. Το Παρίσι θεωρεί ότι η Ελλάδα και η
Γαλλία μπορεί «να παίξουν καλύτερα μαζί», ωστόσο όλα φαίνεται να είναι δούναι
και λαβείν. Κορυφαίος Γάλλος αξιωματούχος της αμυντικής βιομηχανίας ήταν
σαφής: «Η επιτυχία της ελληνικής οικονομίας μάς έχει θαμπώσει, η είσοδος της
Ελλάδας στην ΟΝΕ θα βασισθεί σ’ αυτή, αλλά αν χρειασθείτε τη βοήθειά μας θα
την έχετε. Άλλωστε η Γαλλία θα σας υποδεχθεί ως έχουσα την προεδρία»… Πιο
σαφείς φαίνεται ότι είναι οι Ισραηλινοί, καθώς έχουν εμφανίσει λίγο – πολύ ως
«τεστ» των ελληνοϊσραηλινών σχέσεων την εξέλιξη του διαγωνισμού για τα
συστήματα αυτοπροστασίας των F-16 που τρέχει αυτές τις ημέρες. Ιδιαίτερα γιατί
(όπως υποστήριζαν και διά του κ. Σ. Πέρεζ προς τους Έλληνες αρμοδίους, τις
προάλλες) θεωρούν ότι αδικήθηκαν στην αξιολόγηση όπου, όπως είπαν, δεν
ελήφθησαν υπόψη όλα τα «τεχνικά» δεδομένα της προσφοράς. Από την άλλη, «οι
φύλακες» έχουν τη γνώση που χρειάζεται. Τον περασμένο Φεβρουάριο, όταν το
ΚΥΣΕΑ ανέβαλε ορισμένες αποφάσεις, Έλληνας αρμόδιος αξιωματούχος έδινε ανάλογο
σήμα: «Μην περιμένετε αποφάσεις προτού “κλειδώσει” πλήρως η ΟΝΕ»…