Νεαρές γυναίκες στο μονοπάτι για την πορνεία ή τον θάνατο

Εκείνες θέλουν να περάσουν στο «όνειρο» της καλύτερης ζωής, ακολουθώντας
ένα συγκεκριμένο δρομολόγιο. Ουκρανία (ή Ρωσία ή Μολδαβία ή Ρουμανία) – Σόφια
– Σαντάνσκι – Ελλάδα μέσω Σερρών. Περίπου ένα μήνα διαρκεί αυτή η διαδρομή.
Ένα μήνα που «εκπαιδεύονται» σκληρά ωστε να είναι υπάκουες στους νεαρούς
προστάτες τους. Και εκείνοι αφου τις εκμεταλλεύονται με κάθε τρόπο στη
συνέχεια τις βοηθούν να φθάσουν στα σύνορα, όπου συνήθως τους περιμένουν
Έλληνες, για να τις μοιράσουν στα μπαρ της περιοχής ή των μεγάλων πόλεων ακόμα
και του εξωτερικού.

Στο Πετρίτσι. Τα μπαρ της περιοχής φιλοξενούν για λίγο νεαρά κορίτσια. Στη συνέχεια μέσα από μονοπάτια θα περάσουν στο Μπέλες για να βρεθούν στην Ελλάδα, σε συνεργασία με ντόπιους

Όσες διαθέτουν τα «προσόντα» για μια καριέρα στη νύχτα περνούν εύκολα τα
σύνορα. Δεκάδες άλλες μένουν «στα αζήτητα» και εγκαταλείπονται νύχτα στα
δύσβατα μονοπάτια του Μπέλες. Άν είναι τυχερές μετά από άγρια περιπλάνηση είτε
καταλήγουν στην Ελλάδα όπου συλλαμβάνονται και απελαύνονται, ή περνούν τις
ημέρες τους σε φθηνά ξενοδοχεία της Βουλγαρίας. Υπάρχουν και εκείνες που
χάνονται στα χιόνια. Που πεθαίνουν από τις κακουχίες σε χαράδρες. Ίσως να μη
βρεθούν ποτέ. Οι δικοί τους δεν θα μάθουν ποτέ το τέλος τους. Αυτοί γνωρίζουν
μόνον ότι η κόρη τους πήγε στην Ελλάδα για να δουλέψει σε εργοστάσιο. Και μια
μέρα θα γυρίσει πίσω με χρήματα….

Ημέρες τρόμου με τους «προστάτες»

Είχαν περάσει οι ημέρες. Η νεαρή Ρωσίδα δεν μπορούσε να μείνει άλλο στο
Πετρίτσι. Ο άνθρωπος που είχε αναλάβει να την περάσει στην Ελλάδα δεν κατάφερε
να βρει «αγοραστή». Την οδήγησε στο Μπέλες. Την εγκατέλειψε στο βουνό και
χάθηκε.

Όταν η κοπέλα βρέθηκε νεκρή, έκανε πως δεν καταλάβαινε. Κανείς δεν του ζήτησε
ευθύνες. Και ούτε θα του ζητήσει. Όπως δεν ζήτησαν και δεν θα ζητήσουν ποτέ
από τους δεκάδες νεαρούς Βουλγάρους που διακινούν, σε συνεργασία με Ρώσους,
Ρουμάνους, Κύπριους και Έλληνες, νεαρά κορίτσια από τις πρώην ανατολικές χώρες
στη Δύση μέσω Ελλάδος.

Η Σύλβια, ένα νεαρό κορίτσι από την Ουκρανία, είναι μία από τις εκατοντάδες
που ελπίζει να περάσει στην Ελλάδα. Ήδη έχει 20 ημέρες στο Σαντάνσκι, μια πόλη
κοντά στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα, και σε δέκα ημέρες θα πρέπει να φύγει. Όπως
της λένε, έχει βρεθεί ο άνθρωπος που θα τη βοηθήσει «να κάνει καριέρα στην
Ελλάδα». Λίγες ημέρες ακόμη και θα «καλημερίσει το όνειρο». Τώρα ζει μόνο γι’
αυτό. Δεν την ενδιαφέρει που όλη την ημέρα ζει φυλακισμένη σ’ ένα σπίτι με
κλειστά παράθυρα. Ούτε την ενδιαφέρει που το βράδυ θα ‘ρθει ο προστάτης, θα
την πάρει με το αυτοκίνητό του και θα την πάει στον πελάτη. Θα πάει, αν και
δεν θα πάρει χρήματα, εκτός από ένα μικρό ποσό για να πληρώσει τον άνθρωπο που
θα την περάσει στην Ελλάδα. Θα περάσει;

«Ναι, δεν μπορούν να με κρατήσουν εδώ. Η αστυνομία θα τους κυνηγήσει. Πρέπει
να με διώξουν», λέει, αλλά είναι φανερό ότι φοβάται. Και πώς να μη φοβάται;
Από την πρώτη στιγμή που ζήτησε να περάσει για δουλειά στην Αθήνα είχε κιόλας
αποφασίσει να ανεχθεί τα πάντα, όμως είναι στιγμές που της συμπεριφέρονται
βάναυσα.

«Στην αρχή για να με βοηθήσουν ζήτησαν χρήματα αλλά και να κοιμηθώ με
κάποιους. Ύστερα από δύο ημέρες με στείλανε στη Βουλγαρία, στη Σόφια. Εκεί μας
παρέλαβαν (είμαστε μαζί με άλλα έξι κορίτσια) τρεις νεαροί.

Υπομονή

Στο Σαντάσκι. Η νεαρή Βουλγάρα από τη Βάρνα δουλεύει σε μπαρ, μαζί της και πολλά κορίτσια από τη Ρωσία. Όποιος πληρώνει 30.000 περνάει μια νύχτα μαζί τους

Μας έβαλαν σε δύο αυτοκίνητα και μας οδήγησαν σε ένα σπίτι. Το βράδυ κάναμε
παρέα σε κάτι γέρους (α, Έλληνες ήταν) για λίγα δολάρια. Κάναμε υπομονή. Για
μας τα πάντα ήταν αλλού. Στο Πέρασμα για την Ελλάδα».

Από τη Σόφια η Σύλβια βρέθηκε στο Σαντάσκι. Άλλοι νεαροί την παρέλαβαν και την
οδήγησαν σε ένα σπίτι στο κέντρο της πόλης. Ξανά τα ίδια. Όταν προσπαθούσε να
μάθει πότε θα φύγει την έδερναν και της έδειχναν την πόρτα.«Πού να πήγαινα
μόνη και χωρίς λεφτά; Ποιος θα με περνούσε στην Ελλάδα;».

Έμεινε στο σπίτι-φυλακή. Πολλές φορές χωρίς φαγητό. Το βράδυ κάθε φορά που
άκουγε κόρνα ντυνόταν και περίμενε. Ο προστάτης πάλι την πήγαινε στον πελάτη.

«Δεν γυρίζω πίσω»

Το όνειρο. Κάθε μια ελπίζει να γυρίσει μια μέρα στους δικούς της με χρήματα. Μέχρι τότε όμως θα πρέπει να ακολουθήσει τις εντολές των προστατών. Αυτοί αποφασίζουν. Και αυτές δεν μπορούν να αντιδράσουν

Στο Σαντάσκι έχει κλείσει δέκα ημέρες. Και ακόμη περιμένει. «Θα περιμένω όσο
και αν χρειαστεί. Θα περάσω και με τα πόδια. Πίσω δεν γυρνάω. Δεν έχω ζωή στην
Ουκρανία. Ξέρω ότι δεν είναι η καλύτερη δουλειά αυτή που θα κάνω. Στην αρχή θα
υποφέρω. Όμως πίσω δεν γυρίζω».

Την απόφασή της αυτή τη γνωρίζουν και οι νεαροί Βούλγαροι που περιφέρονται στα
καφενεία. Αρκετοί από τους μόνιμους πελάτες είναι Έλληνες. Πολλοί προσπαθούν
να τις «πουλήσουν όσο όσο» στους νταλικέρηδες που θα περάσουν τα σύνορα.
Αλλιώς, μόλις «βγάλουν» από τις κοπέλες ένα σεβαστό ποσό τις φέρνουν σε επαφή
με αυτούς που θα τις οδηγήσουν από τα βουνά στην Ελλάδα. Τους γνωρίζουν όλοι.
Είναι τρία άτομα. Εισπράττουν από κάθε κοπέλα 500 έως 1.000 δολάρια.

Τη νύχτα βγαίνουν μπουλούκι για το μεγάλο ταξίδι. Από το Πετρίτσι, τα Κουλάτα
περνούν οι περισσότερες. Τα μονοπάτια πολλά που οδηγούν στο Νέο Πετρίτσι, τον
Προμαχώνα, το Άγκιστρο, το Σχιστόλιθο. Από την ελληνική πλευρά κάποιος τις
περιμένει. Από εκεί και μετά ένας άλλος κύκλος ανοίγει στη ζωή τους.

Από τις Σέρρες είναι εύκολο το πέρασμα

Να φύγουν. Το Σαντάσκι δεν είναι παρά ένας σταθμός για τα νεαρά κορίτσια που περιμένουν τη στιγμή που θα περάσουν τα σύνορα για την Ελλάδα

Μετά το πρώτο σοκ που προκάλεσε η κατάρρευση των σοσιαλιστικών καθεστώτων, η
επιβίωση έγινε το πρώτο μέλημα για δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους. Την ίδια
στιγμή, γύρω από αυτή την ανάγκη στήθηκε ολόκληρος μηχανισμός με θύματα νεαρά
κορίτσια, τα οποία προωθούνται στις αγορές της Δύσης. Τουριστικά γραφεία,
ιδιοκτήτες μπαρ και οίκων ανοχής δραστηριοποιούνται στις πρώην ανατολικές
χώρες. «Εγώ δεν μπορούσα να ζήσω άλλο στο χωριό μου. Κανείς δεν είχε δουλειά
στο σπίτι. Κάτι έπρεπε να κάνω». Η Μαρία (αυτό το όνομα χρησιμοποιεί), μία
24χρονη ψηλή ξανθιά από την Ουκρανία, εξηγεί γιατί έφθασε έως τη Βουλγαρία. «Ο
μόνος τρόπος για να κερδίσω χρήματα ήταν να φύγω. Και έφυγα. Τώρα αν θα τα
καταφέρω, είναι άλλη ιστορία». Νιώθει σίγουρη. Είναι αρκετά όμορφη και
«αγοραστές» έχουν βρεθεί. Άλλωστε, εδώ και δέκα χρόνια αυτοί οι άνθρωποι
ξέρουν καλύτερα από τον καθένα τι «πουλάει» και πώς πρέπει να το «πλασάρουν».

Από την πρώτη στιγμή όλοι αυτοί, στην πλειονότητά τους νεαροί, κατάφεραν να
δημιουργήσουν το δικό τους δίκτυο με τη μέθοδο του λαδώματος αστυνομικών, αλλά
και δημοσίων υπαλλήλων. Με τη βοήθεια αυτών καταφέρνουν να χαράξουν τους
«δρόμους φυγής και διαφυγής». Έτσι, αφού μελέτησαν όλα τα δεδομένα, κατέληξαν
στο πέρασμα προς την Ελλάδα από το Σαντάνσκι. Από εκεί μέσω του Νομού Σερρών
οδηγούν τις γυναίκες σε διάφορες περιοχές αλλά και χώρες, όπως η Κύπρος και η
Μέση Ανατολή. Οι Σέρρες, όπως λέει ένας από τους Βούλγαρους οδηγούς (ψηλός,
γεροδεμένος, με μούσι, που εδώ και ένα χρόνο κινείται στην περιοχή με
Μερσεντές), είναι η μόνη περιοχή από την οποία το πέρασμα είναι εύκολο. Όπως
τον έχουν ενημερώσει οι συνεργάτες του από την Ελλάδα ­ όπως λέει, δεν τους
γνωρίζει, αλλά μιλάει μαζί τους με κινητό ­, όποιος καταφέρει και περάσει τα
σύνορα, στη συνέχεια μπορεί να κινηθεί προς όποια κατεύθυνση θέλει, αφού δεν
γίνονται έλεγχοι. Αντίθετα, ένα ενδεχόμενο πέρασμα από τον Έβρο δεν θα είχε
αποτέλεσμα, αφού όλη η περιοχή ελέγχεται σε ακτίνα πολλών χιλιομέτρων.

Για τις νέες και ωραίες όλα μοιάζουν εύκολα. Η ζήτηση μεγάλη. Οι δε περιοχές
προορισμού πολλές. Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Καβάλα με τελική κατάληξη τα νησιά και
από εκεί την Κύπρο. Όμως μαζί με τις «ωραίες» φθάνουν έως το Σαντάνσκι, το
Πετρίτσι, το Τσουτσούλιγκο, τη Μαριούπολη και γυναίκες άνω των 30 χρόνων.
Συνήθως, δεν έχουν και πολλές ελπίδες για «καριέρα» στη Δύση. Κάποια στιγμή θα
πρέπει να γυρίσουν πίσω. «Αυτό δεν το αντέχουν. Είναι ικανές να κάνουν και τα
πιο απίθανα, αρκεί να φύγουν. Δεν διαμαρτύρονται, ακόμη και όταν δεν τρώνε.
Ακόμη και όταν κάθονται ώρες ολόκληρες χωρίς φως σε ένα μικρό δωμάτιο. Αυτές
τις κάνεις ό,τι θέλεις.

Το πρόβλημα αρχίζει από τη στιγμή που περνάει ο μήνας και τελειώνει η βίζα.
Εμείς θέλουμε να τις ξεφορτωθούμε και αυτές να φύγουν. Εγώ δεν το έχω κάνει
(και να το έκανε βεβαίως δεν θα το έλεγε) όμως πλέον είναι γνωστό ότι τρεις
από τους οδηγούς της περιοχής όταν έχουν να κάνουν με τέτοιες περιπτώσεις
ακολουθούν άλλες τακτικές. Τις βγάζουν από το σπίτι νύχτα και τις
διαβεβαιώνουν ότι σε λίγες ώρες θα περάσουν στην Ελλάδα. Τις οδηγούν μέσα από
το βουνό προς τα σύνορα. Συνήθως, όταν φτάνουν στη μέση της διαδρομής και όταν
πια είναι σίγουροι ότι δεν μπορούν να γυρίσουν πίσω τις παρατάνε. «Περιμένετε
λίγο εδώ να δω τι γίνεται και έρχομαι αμέσως, λέει. Αυτές δεν μπορούν να
κάνουν διαφορετικά. Δεν ξαναγυρίζει. Κρυώνουν και πεινάνε, μα περιμένουν ώρες.
Όταν καταλαβαίνουν ότι είναι μόνες στην ερημιά αρχίζουν την περιπλάνηση. Τα
αγριόσκυλα τις τρομάζουν. Τα ρούχα τους σχίζονται. Ματώνουν. Τα παπούτσια
αχρηστεύονται. Πολλές φορές κάνουν κύκλους, χωρίς να γνωρίζουν πο; y
βρίσκονται. Κοιμούνται λίγες ώρες και συνεχίζουν μέρες ολόκληρες. Οι τυχερές,
το πολύ να πέσουν σε μπλόκο και να τις απελάσουν. Όμως υπάρχουν και οι άτυχες
που δεν φτάνουν ποτέ το «όνειρο». Πεθαίνουν στη διαδρομή και δεν είναι μόνο η
περίπτωση της Ρωσίδας που βρέθηκε νεκρή στο Μπέλες. Ούτε και η περίπτωση της
άλλης γυναίκας που βρέθηκε φαγωμένη από σκυλιά στοn Σχιστόλιθο». Ο νεαρός
Βούλγαρος που φοράει αθλητική φόρμα και καπνίζει τσιγάρα «Βίκτορι» είναι
ενημερωμένος για όλα. Μιλάει πολύ καλά ελληνικά, αν και στην Ελλάδα έχει ζήσει
μόνο δύο μήνες. Η γλώσσα τον βοηθάει να λειτουργεί ως «διερμηνέας» για τους
Έλληνες που περνούν τα σύνορα.«Κατηγορούμε τα κορίτσια, αλλά και σεις…».