ΝΙΚΟΣ ΧΑΤΖΗΣ Οι νέοι να μαθαίνουν από τους παλιούς

Οταν είχε αστοχήσει σε λέι απ στο ΣΕΦ πριν από δύο χρόνια και η ΑΕΚ έχασε την
ευκαιρία να πάρει τη νίκη στο πρώτο και πιο κρίσιμο παιχνίδι που οδηγούσε στην
Ευρωλίγκα, πολλοί βιάστηκαν να τον κατηγορήσουν: «Είναι ηττοπαθής!».

Ο Νίκος Χατζής φέτος αποδεικνύει ότι είναι γεννημένος νικητής, άξιος για
αρχηγός, αφού σήκωσε στην πλάτη του την ΑΕΚ στα πιο κρίσιμα παιχνίδια: Ο
24χρονος γκαρντ έδωσε ένα καλό μάθημα στον υπερόπτη Σάσα Ντανίλοβιτς, στον
τελικό του Κυπέλλου Σαπόρτα με την Κίντερ και πέτυχε 16 πόντους, βάζοντας
«φωτιά» στο καλάθι των Ιταλών. «Η ήττα στον τελικό της Ευρωλίγκα από την
Κίντερ στη Βαρκελώνη μού είχε κοστίσει. Ήθελα ρεβάνς, αλλά πιο πολύ από όλα το
Κύπελλο».

Πώς ένιωσε, όμως, όταν βρέθηκε αντιμέτωπος με τον πρώην σταρ του ΝΒΑ (Μαϊάμι
Χιτ), Σάσα Ντανίλοβιτς; «Ξέρω να σέβομαι τον αντίπαλο, αλλά δεν φοβάμαι
κανέναν. Έπαιξα καθαρή άμυνα και όταν ένιωσε ότι δεν τα έβγαζε πέρα, άρχισε να
χρησιμοποιεί βρώμικες μεθόδους. Εκεί, λοιπόν, αντέδρασα και του είπα με
τσαμπουκά: Σε μένα δεν περνάνε αυτά. Βέβαια, για να τον αντιμετωπίσω είχα
προετοιμαστεί και ψυχολογικά και σε αυτό με βοήθησε ο κ. Ίβκοβιτς. “Νίκο μη
φοβάσαι τίποτα. Θα τα καταφέρεις, έχεις μεγάλες δυνατότητες”, μου είπε και
ένιωσα τις φλέβες μου να φουσκώνουν. Όταν κέρδισα την πρώτη μονομαχία με τον
Ντανίλοβιτς, κατάλαβα ότι μπορούσα και τα κατάφερα».

«Τα όνειρά μου μετά την κατάκτηση του Κυπέλλου Σαπόρτα φτάνουν πολύ πιο μακριά», δηλώνει ο Νίκος Χατζής

Ο Καλαματιανός παίκτης είχε εξαιρετική απόδοση, όμως και στον τελικό του
Κυπέλλου Ελλάδας, όπως και στον ημιτελικό του Κυπέλλου Σαπόρτα κόντρα στη
Ζαντάρ, όταν με συνεχόμενα τρίποντα έσβησε τις ελπίδες της κροατικής ομάδας
για τον τελικό.

«Έχω ψηθεί»

«Έπαιξα σε αρκετούς τελικούς, όμως, δεν είχα καταφέρει να πάρω τίτλο μέχρι
τώρα. Φέτος πήραμε δύο σε 10 ημέρες και δεν μπορείτε να καταλάβετε πως νιώθω.
Τελικά οι εμπειρίες είναι μεγάλη υπόθεση. Εκείνο το καλάθι, που είχα χάσει στο
ΣΕΦ και άλλα κρίσιμα σουτ, αποτελούν όλα εμπειρίες για κάποιον παίκτη. Πλέον,
νιώθω να έχω “ψηθεί”, πιο ώριμος από ποτέ και έτοιμος για διακρίσεις. Και η
ΑΕΚ, όμως, είναι πιο ολοκληρωμένη φέτος και αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι
φτάνει στην πηγή και πίνει νερό. Μέσα από την ομαδική προσπάθεια βγαίνει
νικήτρια η ομάδα, αλλά και όλοι εμείς προσωπικά».

Στο ανατολικό αεροδρόμιο μόλις επέστρεψε με την αποστολή της ΑΕΚ από τη
Λωζάννη, τον περίμεναν οι γονείς του και ο μεγαλύτερος αδερφός του Σάκης, στον
οποίο αφιέρωσε το Κύπελλο: «Έκλεισε τα 27 και έπρεπε να του κάνω ένα δώρο.
Είναι ΑΕΚτζής μέχρι κόκαλο και έπρεπε να τον ευχαριστήσω. Έκανε σαν μικρό
παιδί…».

Ο Γιώργος Αμερικάνος αρχηγός της θρυλικής ομάδας του ’68, τον θεωρεί δικό του
παιδί και ο Νίκος Χατζής έσπευσε αμέσως μετά τη λήξη του τελικού, να τον βρει
στην εξέδρα του «Μαλέι»: «Ένιωσα πολύ όμορφα όταν του έδωσα να αγγίξει το
κύπελλο. Ήταν το λιγότερο που μπορούσα να κάνω, τόσο για τον Αμερικάνο όσο και
για τους υπόλοιπους παίκτες της βασίλισσας του 1968. Οι νέοι πρέπει να
μαθαίνουν από τους παλιούς».

Άριστο κλίμα

Γιατί, όμως, αρχηγός ο Νίκος Χατζής θα αναρωτηθούν πολλοί…

Ο 24χρονος παίκτης είναι ο πιο παλιός της ΑΕΚ και πήρε την αρχηγία πέρυσι,
όταν έφυγε από την ΑΕΚ ο Μπάνε Πρέλεβιτς. Θα μπορούσε να είναι και ο Μιχάλης
Κακιούζης, που είναι ΑΕΚτζής από μικρό παιδί, όμως, ο Χατζής υπέγραψε
συμβόλαιο… τρεις ώρες πριν από τον συμπαίκτη του και φίλο του στην «Ένωση».
Ήταν οι πρώτες μεταγραφές της διοίκησης Φιλίππου, αμέσως μετά την κατάκτηση
του χρυσού μεταλλίου από την Εθνική εφήβων μπάσκετ στην Αθήνα.

Το πιο σημαντικό είναι, όμως, ότι το κλίμα στην ομάδα είναι άριστο και δεν
υπάρχει διχόνοια, ούτε για την αρχηγία ούτε για κάτι άλλο. Ο χρόνος συμμετοχής
είναι μοιρασμένος, άλλωστε, ακόμη και ο αρχηγός Νίκος Χατζής δεν ξεκινάει στη
βασική πεντάδα, αφού στην ίδια θέση αγωνίζεται ο 37χρονος Άντονι Μπούι.

«Νίκο μη φοβάσαι τίποτα». Τα λόγια του Ντούσαν Ίβκοβιτς έδωσαν θάρρος στον Νίκο Χατζή για να βγει νικητής από τη μονομαχία με τον Σέρβο άσο Πρέντραγκ Ντανίλοβιτς

«Έχω μάθει πολλά από τον Μπάνε Πρέλεβιτς, όμως και ο Μπούι είναι σχολείο».

Ο Χατζής παραδέχεται πως όταν άρχιζε το μπάσκετ, δεν περίμενε ποτέ ότι θα
έφτανε τόσο ψηλά: «Κάθε ημέρα που περνούσε προσπαθούσα να βάζω έναν στόχο
παραπάνω. Προσπαθώ να βελτιώνομαι ημέρα με την ημέρα και να δουλεύω σκληρά
στις προπονήσεις. Σίγουρα, όμως, τα όνειρά μου όταν ξεκινούσα δεν έφταναν
μέχρι ευρωπαϊκό τίτλο. Τώρα, όμως, φτάνουν ακόμη και πιο μακριά. Μην με
ρωτήσετε πόσο…».

Η ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ 1995

Παίζουμε για τους Έλληνες

Αν ρωτούσατε τον Νίκο Χατζή πριν από λίγες ημέρες, ποια θα ήταν η αξέχαστη
στιγμή της καριέρας του, θα σας απαντούσε με σιγουριά: «Η κατάκτηση του
Μουντομπάσκετ εφήβων το 1995». Ο πήχης, όμως, ανέβηκε με την κατάκτηση του
Κυπέλλου Σαπόρτα και ο 24χρονος γκαρντ, πλέον, συνεχίζει να πλουτίζει την
τροπαιοθήκη του.

Ανήκει στα παιδιά της «Generation Χ» του ελληνικού μπάσκετ, στην Εθνική ομάδα
εφήβων που έκανε τους φίλους του μπάσκετ να νιώσουν ξανά υπερήφανοι, οκτώ
χρόνια μετά την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στο Ευρωμπάσκετ του 1987.

Έναν χρόνο αργότερα έκανε ντεμπούτο στην Εθνική ανδρών, όμως, «κόπηκε» από τη
12άδα που έλαβε μέρος στο Μουντομπάσκετ του ’98 στην Αθήνα και αυτό τον είχε
πικράνει αρκετά. Δεν συμπεριλήφθη ακόμη στην ομάδα που αγωνίστηκε στο
Ευρωμπάσκετ στη Γαλλία, το προηγούμενο καλοκαίρι.

«Μπορώ να προσφέρω πολλά στην Εθνική ομάδα. Είναι μεγάλη τιμή για κάθε αθλητή
να φοράει τη φανέλα της χώρας του».

Από μικρό παιδί είχε προτίμηση στο βόλεϊ και στο μπάσκετ και υπέγραψε το πρώτο
του δελτίο (κατηγορία μίνι) στην Καλαμάτα ’80 το 1988. Αγωνίστηκε τέσσερα
χρόνια εκεί και πήρε μεταγραφή στον Ποσειδώνα Καλαμάτας, ομάδα της Γ’
κατηγορίας. Έπαιξε τρία χρόνια και μετά το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στην Αθήνα
υπέγραψε συμβόλαιο στην ΑΕΚ.

Το… βόλεϊ

Η νέα γενιά του ελληνικού μπάσκετ. Ο Νίκος Χατζής, μέλος της μεγάλης εθνικής Εφήβων του 1995, τονίζει ότι μία ομάδα με Έλληνες παίκτες μπορεί να φτάσει ψηλά

«Στο σχολείο παίζαμε βόλεϊ και μπάσκετ με τους συμμαθητές μου και μου άρεσαν
πολύ και τα δύο αθλήματα. Όσο περνούσε ο καιρός τόσο περισσότερο μου άρεσε η
πορτοκαλί μπάλα, μετά δεν μπορούσα να την αποχωριστώ. Αν δεν αγαπάς αυτό που
κάνεις, δεν μπορείς να φτάσεις ψηλά».

Τα μπασκετικά δείγματά του ήταν αρκετά για να πείσουν τη διοίκηση Φιλίππου να
τον αποκτήσει, άλλωστε, δύο χρόνια πριν από την επιτυχία των εφήβων, ο Χατζής
είχε στεφθεί και Πρωταθλητής Ευρώπης με την Εθνική ομάδα των παίδων.

Λατρεύει τον κινηματογράφο και τις ελεύθερες ώρες τού αρέσει να διαβάζει. Έχει
βρει σπίτι στο Γαλάτσι για να μην είναι πολύ μακριά από το ΟΑΚΑ, αφού
χρειάζεται να πηγαίνει μία και δύο φορές την ημέρα, όταν έχει διπλές
προπονήσεις. Το μεγαλύτερό του προσόν είναι το «φαρμακερό» σουτ, όμως, φέτος
αποδεικνύει ότι ­ όταν χρειάζεται ­ μεταμορφώνεται σε παίκτη ειδικών αποστολών
στην άμυνα. Αρκετές φορές ο Ντούσαν Ίβκοβιτς τον κάλεσε κοντά του για να του
δώσει οδηγίες για την αντιμετώπιση του επιθετικού όπλου του αντιπάλου. Στον
τελευταίο διαγωνισμό τρίποντων βγήκε πρώτος, αφού εκμεταλλεύτηκε την απουσία
του Φραγκίσκου Αλβέρτη, τον οποίο θεωρεί εξαιρετικό σουτέρ.

Αγάπη για την ΑΕΚ

Όποτε βρίσκει ευκαιρία πηγαίνει στην Καλαμάτα, στην οικογένειά του και στους
φίλους του. «Οι γιορτές εκεί αποκτούν ιδιαίτερη σημασία για μένα. Θυμάμαι τα
παιδικά μου χρόνια και γενικά, περνάω όμορφα. Δυστυχώς, όμως, πολλές φορές
αναγκάζομαι να μένω στην Αθήνα, αφού οι επαγγελματικές υποχρεώσεις το
απαιτούν. Πολλές φορές έχω κάνει γιορτές στο γήπεδο. Ο πρωταθλητισμός σε όλα
τα αθλήματα απαιτεί θυσίες».

Δεν έχει πολύ χρόνο για να παρακολουθεί ποδόσφαιρο, όμως, οι αγαπημένες του
ομάδες είναι η ΑΕΚ και η Καλαμάτα. Οι επιτυχίες, πάντως, για τον ίδιο αποκτούν
ιδιαίτερη σημασία, αφού όπως υποστηρίζει «παίζουμε για τους Έλληνες». Και
εξηγεί: «Αποδεικνύουμε ότι μία ομάδα με πολλούς Έλληνες μπορεί να φτάσει ψηλά.
Οι επιτυχίες της ΑΕΚ ήρθαν την πιο κατάλληλη στιγμή και οι ιθύνοντες του
μπάσκετ, θα σκέφτονται περισσότερο, πλέον, αν θα πρέπει να γεμίσουν το ρόστερ
της ομάδας τους με κοινοτικούς».

Αυτό που τον ενοχλεί περισσότερο είναι η υποκρισία και το ψέμα, χαίρεται με
απλά πράγματα και πιστεύει πολύ στον Θεό. Είναι πολύ δεμένος με την οικογένειά
του και οι γνωστοί του λένε, πως αν και έχει αποκτήσει αρκετή δόξα, δεν τους
ξεχνά. Προτιμάει να κρατάει χαμηλούς τόνους και μαζί με τον Μιχάλη Κακιούζη
έχουν τη μεγαλύτερη… δουλειά, αμέσως μετά τη λήξη των αγώνων: υπογράφουν
αυτόγραφα (κυρίως στο ασθενές φύλο), μέχρι να πονέσει το… χέρι τους!